Uzbekistan - na Jedwabnym Szlaku

Po dotarciu na miejsce ukazały nam się łódki, o ile można nazwać łódki, chyba to były łódki rybackie, które stały, zardzewiałe, na piachu, bo już woda dawno, wiele lat temu wycofała się w głąb, no z powodu tego nawadniania pól. No właśnie, powiedzmy więcej o tej tragedii. Wymyślono w latach 60., że będą mieli jeszcze więcej tej pawełny i w ogóle już będą takim gigantem pawełnianym. Związek Radziecki miał taki pomysł, bo o Jeziorze Aralskim mówiono może bez końca. No, ono rzeczywiście tą powierzchnię miało ogromną. Rozwijało się tam rybołówstwo, królowały połowy Jesiotra. Woda zasilała całe regiony Azji Środkowej z tego jeziora.

W ogóle jezioro też jest pozostałością po prehistorycznym oceanie Tetydy i ono zniknęło. Inżynierowie wymyślili, że będą rzeki, które zasilają to jezioro, tak je będą ustawiać według własnych potrzeb, że wyschło, po prostu wyschło. Nadmierna eksploatacja. Nadmierna, nadmierna eksploatacja i przekierowywanie tych rzek. Oczywiście bawełnę wspomogło, ale doprowadziło do tego, że teraz mamy Aralkum, czyli pustynię aralską, a nie jezioro czy morze aralskie. Także niestety sobie, no tak trochę strzelili w kolano i tak jak Tomek mówił, no widok jest upiorny.

No my widzieliśmy tylko tą Aralkum, czyli te wraki statków na tej niezmierzonej pustyni. Robi to wrażenie ogromne, bo... Stajesz i wiesz, masz w świadomości, że stajesz nad jeziorem, a tak naprawdę tylko widzisz te wraki takie pordzewiałe. No wygląda to upiornie. Robi to wrażenie, wygląda to upiornie. Co kto lubi. Na pewno jest to coś niezwykłego na skalę światową. Po drodze do Jeziora Aralskiego zatrzymaliście się w Nukusie, małe miasto będące stolicą Karakaupacji, autonomicznej republiki w granicach Uzbekistanu. I co w tym Nukusie można zobaczyć? Kara kaupacja w ogóle była dla nas przeogromnym zaskoczeniem.