Żukowo w gminie Samborzec

Jakbyśmy poszukiwali jakichś informacji na przykład w internecie, no to mogą być jakieś kłopoty z szerszym obrazem, ale dzięki tym źródłom historycznym, dzięki MOC HISTORII, Raptem miejscowość nabiera pełnych kształtów i już sobie możemy wyobrazić, jak to życie tutaj wyglądało. Wiemy już, jak wyglądało przez wieki życie w Żukowie, a to za sprawą źródeł historycznych, które mieliśmy okazję przytoczyć. Jednak będąc w Żukowie, warto także zwrócić uwagę na kilka obiektów. W jednym z nich są ruiny. Ruiny no właśnie czego? Wiatraka? Tak, to są ruiny. Wprawdzie na niektórych mapach można znaleźć informację, że to jest wapiennik. To nie jest wapiennik, tylko to są pozostałości wielkiego, gigantycznego i bardzo ciekawego wiatraka, który tutaj zaczęto budować przed II wojną światową.

I Roman Korona, który miał zdaje się wcześniej wiatrak typowy drewniany, W 1937 roku rozebrał ten drewniany, a rok wcześniej rozpoczął budowę obiektu, który się do dzisiaj zachował, ale częściowo tylko. Budowa chyba z powodu braku środków pieniężnych nie została ukończona, a poza tym za chwilę wybuchła II wojna światowa. I ten czas po II wojnie światowej, kiedy na dobrą sprawę 60-70% naszych wiatraków wcześniejszych KONIEC!

Dzisiaj nawet już mieszkańcy nie pamiętają, że takie urządzenia kiedyś były. A tymczasem w Żukowie mamy tę niebywałą okazję, żeby zobaczyć konstrukcję, która do dzisiaj się zachowała właśnie w dość dobrym stanie z powodu tego, że to jest wiatrak murowany. W całości wymurowany. Konstrukcja jest gigantyczna. Wygląda no właśnie tak jakby wapiennik z daleka. Ma takie wielkie otwory okienne, jeden otwór drzwiowy, też taki duży. W środku wprawdzie rośnie wielkie drzewo, ale nawet do środka można się dostać, dlatego że w dolnej części od strony drogi Jest taka możliwość dostania się do środka. Oczywiście znajduje się to na prywatnym polu, więc jak ktoś tutaj pracuje, no to wiadomo, że trzeba o zgodę zapytać.

Gorzej, kiedy nikogo nie ma, to sami musimy jakąś decyzję podjąć, czy z daleka oglądamy. Czy spróbujemy podejść troszkę bliżej, ale to jest też taki fragment, gdzie są drzewa owocowe, czyli no trzeba tutaj jednak jakąś szczególną ostrożność zachować. Wydaje mi się, że najlepiej by było jakby właśnie tak udostępnić ten obiekt oficjalnie i bez problemów, żeby była jakaś możliwość dojścia, a nie ryzykowania, że ktoś nas przepędzi albo będzie uważał, że naruszyliśmy jego teren. No bo na pewno to jest niezwykła atrakcja, tym bardziej, że wiatrak jest zbudowany z takich, to jest taka szarawa cegła, nie czerwona i nie biała, z takiego materiału, który wykorzystano na miejscu.

Cegieł to znaczyłoby, że no około siedmiu metrów ma cała ta budowla no i około w obwodzie około trzydziestu pięciu metrów. Ten środek jest pusty więc no tak troszeczkę Apokaliptycznie ten obiekt wygląda, ale jest niezwykle ciekawy również i z tego powodu, że miał być tutaj zastosowany trochę inny system pracy wiatraka. Chociaż ja mam kłopoty z tym, czy to są odpowiednie określenia, dlatego że tutaj mówi się o takim układzie poziomym. Że w układzie poziomym miały pracować urządzenia, czyli że koło napędowe i śmigła miały być napędzane za pomocą urządzenia poziomo ustawionego.

W związku z tym należałoby tutaj rozdzielać ten układ poziomy i pionowy współczesny od tamtego. A generalnie możemy powiedzieć tak, że w naszym kraju były układy stosowane poziome. Czyli kiedy my mówimy o tym wiatraku, że był ewenementem, no to znaczyłoby, że musiał to być układ pionowy, nie poziomy. Bo pionowy to były pierwsze, najstarsze wiatraki, które są znane z Persji i z Chin z VII i VIII wieku. Na terenie Europy one się pojawiły wcześniej na Zachodzie, bardzo popularne stały się od XIV wieku w naszym kraju. No i na dobrą sprawę do naszych czasów, czyli do połowy XX wieku, święciły swoje triumfy, ale właśnie te pionowe układy to były te pierwotne, nieznane między innymi w naszym kraju.

Także tutaj też jest pewna jakaś sprawa do wyjaśnienia z tym wiatrakiem, czy w tych przekazach nie ma czasami jakiejś drobnej pomyłki. Natomiast jak idziemy właśnie przez Żuków, to mijamy po drodze kilka figur religijnych. Między innymi figurę Niepokolenego Poczęcia Najświętszej Marii Panny. Później figurę, to jest figura na pewno Gorającego Serca Maryi, ale też są elementy z takich przedstawień Matki Bożej Różańcowej. Połączona jest ta figura. I wyżej, na zakręcie, na którym trzeba skręcić w prawo, troszeczkę wyżej, jest figura Gorającego Serca, ale już Jezusa. Prawdopodobnie z 1909 roku.

Też taka charakterystyczna, bardzo dużo ornamentyki, okoopatrzności, symbole Eucharystii na tej figurze się znajdują. No i właśnie jak sobie skręcimy w prawo, to znowu przed kolejną górką Do której dotrzemy będziemy już widzieć po prawej stronie tę tzw. banię, bo tak ona jest nazywana, czyli pozostałości tego wiatraka. A na koniec już za wiatrakiem dojdziemy sobie do głównej trasy i zaczną się Gorzyczany. Natomiast po lewej stronie zobaczymy taką figurę religijną z 1893 roku, jak świadczy o tym napis, to jest krucyfiks, czyli krzyż z męką, też z pasją i taką małą płaskorzeźbą Matki Bożej.