Boronice w gminie Kazimierza Wielka

Bo tutaj mieliśmy dane Jana Długosza, ale wiadomo, że skoro Boronice były wioską królewską, no to kolejne dane pochodzą z lustracji i danych lustratorów, którzy przyjeżdżali na te tereny i to wszystko spisywali. Mamy dostęp właśnie do takiego źródła, ale też są takie sumariusze różnych dokumentów królewskich i tam też Boronice się pojawiają właśnie w tym XVI wieku jeszcze, czyli tuż za Janem Długoszem, kiedy jeszcze tutaj były te ostatnie chwile rodziny Zawiszy Czarnego, bo zdaje się, że chyba bezpośrednio po nich Dzierżawcą był tutaj kuchmistrz królewski, a później stolnik lubelski, dworzanin królewski, pochodzący z Włoch, Zygmunt Fanelli.

On się ożenił z Polką, z Barbarą Stadnicką i między innymi na przykład z 1576 roku mamy też takie szczegółowe informacje jak u Jana Długosza, z czasów kiedy ona była, czyli Barbara Stadnicka, dzierżawczynią Boronic. I później dzierżawcą też był ich syn Mikołaj. No i między innymi właśnie w takich sumariuszach królewskich mamy wzmiankę z 1588 roku, kiedy to król Zygmunt III Waza potwierdził zeznanie Mikołaja Fanella, pana na Bystrzycy, dworzanina królewskiego i tak dalej. W celu odebrania zeznania od chorego został wysłany jeden z sekretarzy królewskich z kancelarii królewskiej. No i napisał, że Fanelli zeznał, że wydzierżawia

Pewne dobra swojej matce, właśnie tej Barbarze Stadnickiej i że te dobra to są trzy wsie królewskie, w tym między innymi właśnie Borunice, które Fanelli posiadał dożywotnio mocą nadania królewskiego i za zgodą króla wydzierżawia je na trzy lata do Zielonych Świąt w 1591 roku. No ale ta choroba, ponieważ już nie mógł przybyć sam, tylko sekretarz królewski musiał do niego pojechać, zapewne spowodowała, że zmarł wcześniej, przed tym rokiem 1591, ponieważ z roku 1589 mamy informację, to jest dokument wydany w Lublinie, Że król nadał Boronicę Krzysztofowi Krupce, dworzaninowi królewskiemu.