Limity AI: 2026 #14 Rzuciła pracę w banku, aby studiować AI — dziś jest cenioną artystką
Ukończyła słynny MIM, czyli Wydział Matematyki Informatyki i Mechaniki Uniwersytetu Warszawskiego – kuźnię talentów AI, gdzie przed nią studiowali m.in. Wojciech Zaręba, Jarosław Tworek, Filip Wolski (związani z OpenAI) oraz Henryk Michalewski (związany z Google DeepMind). Bezpośrednio po studiach dostała świetną pracę jako analityczka danych w jednej z korporacji. Równolegle jednak coraz bardziej fascynowała ją fotografia i uczenie maszynowe, które studiowała na kursach u Andrew Ng czy Andreja Karpathy'ego. Po kilku latach te pasje wzięły górę – rzuciła pracę w korpo, zatrudniła się jako stażystka od data science w software house oraz rozpoczęła studia doktorskie z widzenia maszynowego (computer vision) na Polsko-Japońskiej Akademii Technik Komputerowych. Jej praca dotyczyła głębokiego uczenia multimodalnych reprezentacji tekstu i obrazu. Ryzyko się opłaciło – dziś jest jedną z najciekawszych artystek eksperymentalnych. Jej prace znajdują się w prestiżowych kolekcjach publicznych m.in. w Karlsruhe, w Linzu i we Wrocławiu, były też prezentowane m.in. w Victoria and Albert Museum, Bitforms Gallery, Venus Over Manhattan, podczas Art Basel Miami Beach i Art Dubai Digital oraz w nowojorskich galeriach Christie's i Sotheby's. Uczestniczyła w szeregu wystaw zbiorowych i indywidualnych – m.in. w Berlinie, Tokio i Hangzhou. W roku 2022 została wyróżniona w plebiscycie Top 10 Women in AI Women by Tech Foundation, a w 2025 zdobyła prestiżowe Lumen Prize, CIFRA Award oraz stypendium Onassis Foundation.Special Guest: dr Ivona Tau.
Maszyny tego nie potrafią, one potrzebują dostać dane, przetrenowanym być i wtedy następuje, powiedzmy, zmiana w kolejnej epoce treningowej, Tak, tak. Tak naprawdę jakby tutaj, przynajmniej na razie, bo nie wiadomo, co będzie za 50-100 lat, ale obecnie bez człowieka, moim zdaniem, nie jesteśmy w stanie stworzyć sztuki. Jesteśmy w stanie stworzyć piękne ilustracje, content, natomiast człowiek jest tym takim sekretnym elementem, który sprawi, że sztuka powstanie. Tutaj też właśnie czytałam ostatnio taki ciekawy artykuł w Artforum o imitacji i Seneca podobno w XVI wieku powiedział, że są jakby trzy formy imitacji. Seneca? Seneca to był ten rzymski... W szesnastym... To był... Fuu, nie, Seneca, Erasmus, przepraszam. Erasmus. Erasmus, tak. Nie wiem, czemu powiedziałam Seneca.
No, zmęczeni jesteśmy, już kończymy, tak. Więc ostatnio czytałam artykuł w Artforum, w którym właśnie był wspomniany Erasmus, który w szesnastym wieku powiedział, że istnieją trzy formy... Tak, czyli istnieją trzy formy imitacji. Najprostsza forma imitacji to jest jak lustro, czyli to jest również fotografia. Imitujemy jeden do jednego dane zjawisko i to jest kopia dokładna. Druga forma imitacji jest taka, kiedy Coś widzimy, się tym inspirujemy i na podstawie tego robimy coś podobnego. I to jest właśnie moment, w którym istnieje sztuka generatywna dzisiaj. Inspirujemy się tym samym zbiorem danych, tymi wszystkimi obrazami, które się tam znajdują i tworzymy coś podobnego, czymś, co nie jest w tym zbiorze danych, więc tutaj to nie jest kopia.
Pokazano wszystkie 2 dopasowania. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Ukończyła słynny MIM, czyli Wydział Matematyki Informatyki i Mechaniki Uniwersytetu Warszawskiego – kuźnię talentów AI, gdzie przed nią studiowali m.in. Wojciech Zaręba, Jarosław Tworek, Filip Wolski (związani z OpenAI) oraz Henryk Michalewski (związany z Google DeepMind). Bezpośrednio po studiach dostała świetną pracę jako analityczka danych w jednej z korporacji. Równolegle jednak coraz bardziej fascynowała ją fotografia i uczenie maszynowe, które studiowała na kursach u Andrew Ng czy Andreja Karpathy'ego. Po kilku latach te pasje wzięły górę – rzuciła pracę w korpo, zatrudniła się jako stażystka od data science w software house oraz rozpoczęła studia doktorskie z widzenia maszynowego (computer vision) na Polsko-Japońskiej Akademii Technik Komputerowych. Jej praca dotyczyła głębokiego uczenia multimodalnych reprezentacji tekstu i obrazu.
Ryzyko się opłaciło – dziś jest jedną z najciekawszych artystek eksperymentalnych. Jej prace znajdują się w prestiżowych kolekcjach publicznych m.in. w Karlsruhe, w Linzu i we Wrocławiu, były też prezentowane m.in. w Victoria and Albert Museum, Bitforms Gallery, Venus Over Manhattan, podczas Art Basel Miami Beach i Art Dubai Digital oraz w nowojorskich galeriach Christie's i Sotheby's. Uczestniczyła w szeregu wystaw zbiorowych i indywidualnych – m.in. w Berlinie, Tokio i Hangzhou. W roku 2022 została wyróżniona w plebiscycie Top 10 Women in AI Women by Tech Foundation, a w 2025 zdobyła prestiżowe Lumen Prize, CIFRA Award oraz stypendium Onassis Foundation.
Special Guest: dr Ivona Tau.