Lwowska Fala. Odc. 283

Zapraszamy na poranną kawę z lwowską falą, a dobry wieczór mówimy przyjaciołom na drugiej półkuli. Wszystkich Was, lwowiaków i ślązaków, rodaków na wschodzie, w Kanadzie, Australii, Ameryce, przyjaciół Lwowa, gdziekolwiek są, a także i tych, którzy chcieliby do nas dołączyć, Przygarniamy do naszej kresowej rodziny i zapraszamy na 989. spotkanie ze Lwowem na antenie Polskiego Radia Katowice w programie o kresach, nie tylko dla kresowian. Lwowska fala nadal płynie i płynąć będzie jak Wisła do Gdańska. Serdecznie pozdrawiamy naszą redaktorkę Danutę Skalską, Ewa Węglarz przy mikrofonie i Krzysztof Kiczek, reżyser dźwięku. Witają Was kochani, najserdeczniej lwowskim dajoj!

a wtedy wydawało się z utraconej. Tu mówi Marian Hemar. Witam kochanich państwa bardzo, bardzo, bardzo serdecznie. Koniec wojny, koniec wojny, początek nowej ery w życiu Hemara. Został na Zachodzie i twórczość jego satyryczna była skierowana na Polskę Ludową. Zaangażował się także do Radia Wolna Europa i przez 16 lat, przez 16 milionów w Polsce, chociaż był zakaz i chociaż było zagłuszanie, go słuchamy. Słuchani słuchacze, przedstawiamy z Londynu kabaret Hemara w 15-minutowych dawkach raz na tydzień.

Teksty są pióra Mariana Hemara. Na fartepianie gra Jerzy Krobiwnicki. Wesołej zabawy! Oczywiście nie tylko dla naszej emigracji niepodległościowo- żołnierskiej. Marian Hemar był tak szalenie potrzebny i istotny, ale też dzielił się swoją twórczością z krajem poprzez audycję Radia Wolnej Europy. Marian Hemar nie tylko był tym, który na scenach swojego teatru przekazywał swoje Poezję, przekazywał swoje satyry, ale był również człowiekiem, który był związany silnie z ideą niepodległości.

Wszystkie jego utwory jednak były skierowane do tego celu, którym jest powrót do Polski, do rodziny wolnych narodów. O to głównie dbał. Dbał też o to, żeby imigracja o tym celu nie zapomniała. Proszę Państwa, jest mi naprawdę niezmiernie miło, że po tej długiej przerwie w pierwszym programie, który oby był wstępem do nowej serii kabaretów Hemara, mogę poprosić do mikrofonu bardzo rzadkiego i cennego gościa z Ameryki. Jest nim Leon Fuchs. Zaśpiewa dla Państwa piosenkę, którą napisałem dla niego Przepraszam bardzo, ale trzydzieści lat temu śpiewał ją wtedy w Kwi Pro Kwo.

Gdzie zostawiłem cienie kolegów Tam więcej smutku i rozpaczy Niż białych płatków śniegu I wracamy znowu po przerwie. Przypominam, że naszym gościem specjalnym w lwowskiej fali jest Pani Joanna Petry Mroczkowska. Pani Joanna, wspominała Pani czasem o dziadku i często się tak zdarza, że jest Pani utożsamiana jako wnuczka sławnego dziadka, czyli dyrektora Polskiego Radia we Lwowie, w Wilnie. a po wojnie we Wrocławiu.

Wiemy też, że pan Juliusz Petry miał swój pionierski udział w tworzeniu polskiej telewizji, że posiadał dziesiątki przyjaciół i znajomych, którzy na pewno entuzjastycznie przyjęli pani pomysł. Jak pani odbiera dziadka? Jak pani żyje w ogóle z tą legendą swojego dziadka? Trzeba powiedzieć, że miło jest mieć takiego dziadka, dlatego, że był on postacią znaną, rozpoznawalną od początku do wojny. Był dyrektorem Radia we Lwowie, chociaż przerwą pewną, ale ten dyrektor, który wtedy był, to był przesłany przez centralę, dyrektor zastępczy i ludzie, którzy pracowali z dziadkiem, wypowiadają się, że go lubią, ale czekają na powrót dziadka. To jest cała historia, taka dość polityczna, ze względu na dowcipy polityczne wesołej fali.