RP438: Johann Strauss – król walca

I tak też się stało. Lanner i Strauss odeszli z orkiestry i założyli własną konkurencyjną orkiestrę. Podobno różnili się od siebie znacznie temperamentem, co wkrótce doprowadziło do kłótni i rozpadu ich zespołu. Każdy z nich założył więc swoją orkiestrę. A może tak nie było, może specjalnie się rozstali, bo każdy z nich chciał pracować na własny rachunek. W każdym razie później, w przyszłości czasami jeszcze współpracowali ze sobą. Obie orkiestry grały oczywiście głównie walce i obie orkiestry miały swoją publiczność. Jedni woleli Straussa, inni Lannera.

Zatem były dwie frakcje. Jedni woleli Ladera, jedni woleli Straussa, ale wszyscy przy tym bardzo dobrze się bawili, bo to była muzyka rozrywkowa, muzyka tworzona do tańca. Wszelkie prawa zastrzeżone. Johann Strauss, bo o nim będziemy mówili i o jego rodzinie, był nie tylko muzykiem, był również biznesmenem, który zmonopolizował rynek walca we Wiedniu, który potrafił zarabiać i dawał dobrze zarabiać swoim muzykom.

Jego orkiestra grała w hotelach i salach tanecznych. Muzyka Lannera i Straussa stawała się popularna nie tylko wśród zwykłych Wiedeńczyków, ale również wśród ludzi bogatych, wśród arystokracji. Arystokracja również chciała się bawić, ludzie bogaci również chcieli tańczyć z obrotami. Niestety obaj kompozytorzy zmarli bardzo młodo, obaj nie dożyli 50 lat. Tak jak mówiłem, Johann Strauss komponował muzykę użytkową, muzykę do tańca. To nie były tylko walce, ale również galopki, polki i marsze.

To znaczy orkiestrę Lanera, orkiestrę Ojca i swoją w jedną wielką, ogromną orkiestrę. Już tydzień po pogrzebie ojca Johann Strauss zagrał ze swoją nową wielką orkiestrą. Podczas koncertu wykonał dwa utwory ojca w hołdzie dla jego twórczości. Później Johann Strauss często grywał utwory ojca i otwarcie deklarował swój podziw dla talentu ojca.