RP435: Życie w lesie

3,5 tysiąca kilometrów. To był wielki wyczyn. Była pierwszą kobietą, która zrobiła to w ciągu jednego sezonu. W czasie tej podróży dużo rozmyślała. Jak wspomina, pod koniec tej wyprawy, tej podróży miała coś w rodzaju objawienia, spotkania z Bogiem. Postanowiła wtedy całkowicie poświęcić swoje życie innym. Po zakończeniu tej podróży przez apalachy zajmowała się osobami starymi oraz ludźmi z problemami emocjonalnymi, ludźmi chorymi psychicznie. W tym czasie postanowiła stopniowo pozbywać się swoich rzeczy, różnych przedmiotów, rzeczy, które miała.

Jest to zbiór myśli, zbiór esejów filozoficznych. To nie jest autobiografia, to nie jest pamiętnik, to nie jest też powieść. W tej książce jest wiele odniesień do natury, wiele obserwacji natury. Thoreau traktował naturę jak dar od Boga, miejsce święte. Miejsce, gdzie być może możemy zrozumieć dlaczego, dlaczego jesteśmy na tym świecie. Dla niego bycie w lesie, bycie w naturze było czymś podobnym jak dla niektórych bycie w kościele. Zatem myślę, że macie teraz już wyobrażenie, pewne wyobrażenie, jak Thoreau spędzał czas i dlaczego zamieszkał właśnie nad jeziorem, gdzieś w lesie, w małej chacie.

Ale ja czuję się z tym świetnie, ponieważ lubię to robić. To daje mi energię, to daje mi przyjemność. Jedną z rzeczy, którą lubię robić w swoim życiu jest łączność z ludźmi i pomaganie im. To naprawdę sprawia mi przyjemność. Mój ojciec był nauczycielem, pracował w szkole. Być Boże, mam to po nim w genach. Lubię pomagać wam, lubię pomagać wam w nauce polskiego. Jeśli wy też tego chcecie, przyszliście słuchać moich podcastów dobrowolnie, chcecie, żebym właśnie ja robił dla was podcasty, chcecie uczyć się właśnie ze mną, wspieracie mnie materialnie, wydajecie swoje pieniądze, czyli de facto swój czas na mnie.