RP434: Katastrofa tunguska

W zimie temperatura może spaść do minus 40 stopni Celsjusza, a latem może być bardzo gorąco, nawet plus 35 stopni Celsjusza. To jest miejsce, gdzie rośnie tajga. Tajga, czyli las syberyjski. Teren jest podmokły, jest dużo mokradeł, nie ma dróg, nikt tam nie mieszka. Nawet dzisiaj tory kolei tras syberyjskiej są oddalone o 700 km od tego miejsca. Najbliższa osada nazywa się Vanavara i dziś mieszka tam 3000 osób, ale w tamtym czasie nie było tam praktycznie nic, oprócz kilku szałasów, w których mieszkali myśliwi i pasterze.

To była ostatnia osada przed miejscem eksplozji. W 1927 roku Leonid Kulik zorganizował wyprawę mającą potwierdzić uderzenie meteorytu. Naukowiec z Radzieckiej Akademii Nauk domyślał się, że przyczyną eksplozji był upadek meteorytu. Jego wyprawa dotarła najpierw do Vanavary, I tam Leonid Kulik szukał świadków wydarzenia. To byli ludzie z plemienia Ewenki. Ci ludzie nie chcieli mówić o wybuchu, ponieważ wierzyli w to, że odpowiedzialny za ten wybuch jest jeden z ich bogów.

I to był dla nich temat tabu. Nie chcieli o tym mówić. Kulik znalazł jednak wśród ewenków przewodników, którzy wskazali miejsce eksplozji. Miał stare gazety z relacjami świadków, a także udało mu się znaleźć osoby, które opowiedziały mu o swoich doświadczeniach z tamtego dnia. Jedna z relacji, którą zanotował w dokumentacji wyprawy, była mniej więcej taka. W porze śniadania siedziałem przy domu pocztowym w Vanavara około 65 km na południe od wybuchu. Nagle zobaczyłem, że bezpośrednio na północ nad drogą tunguską z Onkulu nad lasem pojawił się wysoko i szeroko ogień.