Kto Ty jesteś? (07.06.2026)

Natomiast zaczniemy tą serią, a we wrześniu uzupełnimy ją wszystkimi innymi rzeczami, które sprawiają, że możemy być w swoim życiu błogosławieni, szczęśliwi i produktywni, tak jak Bóg przykazał, a nie tak, jak rzeczywistość często nam to dyktuje. Natomiast dzisiaj chciałem zacząć pierwsze kazanie z tej serii o tytule Kim Jestem? Jeżeli sobie myślisz, że to jest kolejne kazanie na temat tego, że jestem Dzieckiem Bożym, to doskonale zgadłeś. Bo myślę, że nigdy mało prawdziwych treści. Treści, które mają sens. I chciałem, żebyście sobie wyobrazili taką sytuację na początku. To jest bardzo ważne, jeżeli chodzi o nas samych. Wyobraźcie sobie sytuację, że jesteście na weselu kuzyna, załóżmy. Kuzyna, kuzynki. Stoisz przy stoliku.

Czytamy dalej. A gdy Jezus został ochrzczony i wychodził z wody, otworzyło się nad Nim niebo. To wspaniałe. Wtedy zobaczył, jak Duch Boży, niczym gołębica, wstępuje i na Nim spoczywa. Rozległ się też głos z nieba. Oto mój ukochany Syn, źródło mojej radości. Starszy tekst biblijny, warszawskiej Biblii, mówi oto mój syn ukochany, w którym mam upodobanie. To jest dokładnie to samo słowo. Źródło mojej radości. Jak czytamy ten fragment, to chciałem się zatrzymać tutaj, bo to jest moment, który zmienia wszystko. Patrzymy sobie na Jezusa. 30 lat, kochani, miał Jezus. Według tego, co mówią nam Ewangelie. I przed Nim były trzy lata służby.

My żyjemy po to, żeby powiedzieć, moje grono się odnalazło, może ktoś inny powinien się odnaleźć i kogoś innego możemy zauważyć. Nie wiem, czy zauważyliście, ale w naszym Kościele przestaliśmy Was specjalnie witać na zewnątrz. Dlatego, że częścią tego witania na zewnątrz było to, że zrzucaliśmy odpowiedzialność witania na małą grupę ludzi. Kiedy to my wszyscy powinniśmy witać ludzi i dbać o ludzi i troszczyć się i przybijać im piątki. I zapytać się, hej, siema, jesteś nowy? Wiem, że wielu z nas tego nie robi i ludzie przychodzą do nas do kościoła pierwszy raz i nie czują się przywitani. Można byłoby powiedzieć, pójdźmy dalej w tej myśli, można byłoby powiedzieć, no tak, ale Maciek, teraz dałeś nam fragment o Jezusie, pastorze, a to jest Jezus, on był Synem Bożym, ewidentnie był Synem Bożym i to jest logiczne, że Bóg tak do niego mówi, ale ja, ja nie jestem Jezusem.

A kto nie rozumie, płaci. Być może to jest fejk z internetu, ale wykorzystuję go dzisiaj. Tożsamość buduje się dokładnie w ten sam sposób. Codziennie jedno małe stwierdzenie, które jest zakorzenione w Słowie Bożym. Jestem dzieckiem Boga. Jestem dzieckiem Boga, jestem córką Boga. Jestem przyjęty, jestem przyjęta. Ty mnie zaakceptowałeś. Jestem kochany i cieszysz się mną, masz radość ze mnie. Wiecie, to są małe rzeczy, trzy zdania, 30 sekund być może każdego dnia i być może to jest niewiele. Ale jeżeli po roku powtarzania sobie 365 dni, to jest ponad 1000 razy, Jak sobie powtórzysz to, te trzy rzeczy i one się skumulują razy trzy, twoje serce usłyszało tysiąc razy prawdę zamiast kłamstwa.

Ja nie mówię tutaj o medytacji, nie mówię tutaj o manifestowaniu, ja mówię tutaj o prostym mechanizmie wyznawania czegoś, co jest Słowem Bożym, co wiemy, że działa, ale my nie dopuszczamy Słowa Bożego, pozwalamy, żeby coś innego nas kształtowało. Nasze własne kłamstwa, które są w nas osadzone bardzo mocno. I powiem Ci tak, co się stanie. Powiem Ci tak, co się stanie. To jest moje też doświadczenie dwudziestu paru lat bycia wierzącą osobą. Po pięciu latach... A, może cofnijmy się. Po roku usłyszysz to sam dla siebie, sama dla siebie tysiąc razy. Usłyszysz to w kościele, powtórzysz to znajomym teraz. Będziecie sobie powtarzać to w trudnych momentach. Załóżmy, że po roku lub po dwóch latach ktoś Cię wyzywa w pracy. Zwymyśla Cię.

Bo ja zrozumiałem, że ja cały czas czerpałem z tej wody, która jest ludzka, która każe mi się porównywać, która każe mi tyrać, która każe mi robić trudne rzeczy. I zrozumiałem, że Jezus tak nas nie traktuje. Jezus nas traktuje tak, jak Bóg potraktował Jego. On nas usynowił. Dzisiaj możemy czerpać z innej wody. Nowej tożsamości, kochani, nie zbudujesz w jeden dzień. Ale wbudujesz ją w siebie i pozwolisz Bogu codziennie, żeby do ciebie mówił. I te trzy zdania, które wam powiedziałem, to nie jest jakaś magiczna formuła w żaden sposób. I to jest akt wiary. My musimy nad swoim życiem wypowiadać akty wiary zbudowane na Słowie Bożym. To jest powiedzenie Bogu, tato, wierzę Ci.