Smutek to największa broń szatana?!

Pan to sprawił i jest cudem w naszych oczach. Dlatego powiadam Wam, Królestwo Boże będzie Wam zabrane, a dane narodowi, który wyda jego owoce. Oto słowo Pańskie. Drodzy bracia i siostry, przeczytaliśmy kolejną przypowieść Chrystusa. One są niesamowite. Zawsze uderza ten wątek. Pierwszy. Dzisiaj to mamy motyw odrzucenia Boga, wyrugowania Go, to co mamy teraz na świecie, a szczególnie w Europie. Pan Bóg idzie na aut, a my zaczynamy tutaj winnicą świata rządzić i ustawiać ją po swojemu. Ale fascynujące są też w tych prystusowych przypowieściach, nawet w ogóle w Ewangelii, te takie wątki, wydałoby się, drugoplanowe.

Takie jakieś wątki, które tworzą tło do głównych wydarzeń i dzisiaj zastanawiające jest, że Jezus powiedział, że ten człowiek zostawił tym robotnikom winnicę. Mógł powiedzieć, sklep im zostawił wajencję, mógł im powiedzieć, że zostawia im port jakiś rybacki, mógł powiedzieć, że jakiś zamek im w leasing daje, a jednak Chrystus określa Królestwo Boże i Kościół, bo to ma na myśli, myśląc już o Ludzie Bożym, mówi, że zostawił nam winnicę. Drodzy bracia i siostry, Pan Bóg zostawił nam winnicę. To, co powiedziałem, Kościół jest winnicą, świątynia jest winnicą. Co to nam mówi? Że efektem finalnym, do którego zmierzamy i wszystko co robimy, msza święta, spowiedź, Biblia, nabożeństwa, moralność chrześcijańska zmierza do radości, do radości.

A można mieć łzy w oczach i być przeszczęśliwym człowiekiem? Kiedy szczęście dotyka dna serca i o to Panu Bogu chodzi, ja chcę Wam dać nie wesołość, Ja chcę dawać, dać wam szczęście, które będzie ogarniało całe wasze życie. Powtarzam, podkreślam to mocno, gdyż wielu ludziom się wydaje, że chrześcijanin Jest to człowiek smutku, powagi. Też już to kiedyś mówiłem, jak na rekolekcje zamknięte przyjechał pewien pan prosto ze szpitala psychiatrycznego w głębokiej depresji, ale lekarz prowadzący pozwolił mu jechać na rekolekcje. No on był jednym wielkim smutkiem na tych rekolekcjach. Chodził przybity, zgarbiony, ta choroba go po prostu miażdżyła w tej kaplicy i klęczniku.

I kiedy się rekolekcje skończyły, to ludzie do niego podchodzili z gratulacjami, ale pan jest chrześcijanin. Jaki Pan jest głęboki. No tak Pan te rekolekcje przeżywał. A on był jeden wielki ból. Ale takie często, niekiedy mamy skojarzenia. Ja chciałem się nad tym smutkiem przy okazji winnicy paradoksalnie przejść na drugą stronę barykady i powiedzieć, i przypomnieć, co jest napisane w drugim liście do Koryntian. Jest smutek, który jest z Boga. Jezus też się smucił. Jest smutek, który jest z Boga i on dokonuje nawrócenia. Jest zaś smutek tego świata, który sprawia śmierć. Mówię o tym, gdyż może niektórzy mówią, proszę księdza, ja jestem taki smutny, bo w życiu mi nie wychodzi, w małżeństwie się nie układa i w ogóle rozrabiam, no jak rozrabiam, to powinienem być smutny, mieć wyrzuty sumienia.

Módl się. Ależ stary jak Jan Paweł II i Matka Teresa z Kalkuty razem wzięci. Módl się idealnie, módl się głęboko. Czytaj Jana od krzyża i wschodź w stany mistyczne. Oczywiście nam to nie wyjdzie. Może niektórym. I szatan przychodzi, ooo ja Cię zachęcałem do modlitwy, a Tobie nie idzie. I smutek. Perfekcjoniści bardzo często wpadają w smutek. Szatan nam może coś podkręcać. Drodzy bracia i siostry, zmierzam tutaj do sedna sprawy. Każdy człowiek jest skonstruowany przez Pana Boga, żeby przeżywał swoją wartość, ale każdy człowiek już wcześniej, w dzieciństwie, dostaje od świata informacje, chyba wszyscy,

Jak to pan Galida powiedział, jak włączymy telewizor, to jedno fałszywe ja rozmawia z drugim fałszywym ja, a ogląda to trzecie fałszywe ja. I wstawiamy jedną wielką lipę. Drodzy bracie i siostry, że tak powiem na rozpoczęcie roku akademickiego, droga chrześcijańska jest to droga do Boga i do siebie i do ludzi. To jest jedna droga. Ta w tej konferencji, którą słyszałem było powiedziane, jeśli siebie kochasz na 10%, to i ludzi z otoczenia kochasz 10% i Boga kochasz na 10%. To jest jedno i to samo. To jest jedno i to samo. Proszę zwrócić uwagę jeszcze w biblijny przykład o tej kobiecie, która miała pięciu mężów.

Niepokalane serce to według św. Mateusza serce, które dzięki oparciu w Bogu osiągnęło doskonałą jedność wewnętrzną. My mamy kłopoty, że tak, do matki jestem taki, do Boga taki, do kumpla taki. Jesteśmy strasznie rozdarci. Pamiętam, że też kiedyś mówiłem, jak mi jedna pani mówiła, proszę księdza, to ja jestem zszokowana. To nie to, że ja mam pokusy przeciwko czystości. Ja mam pokusy strasznie wulgarne. Ja bym chciała być ladacznicą, ja bym chciała stanąć na ulicy. Mówię to księdzu na spowiedzi, ale ja nie wiem, kim ja jestem. To, że ja bym chciała być blisko mężczyzny, ale ja bym chciała być ostatnią. Chciałbym, żeby ktoś mnie wulgarnie wziął.

Powrót do siebie. I to chcę Państwu zaproponować. Bądź wola Twoja staje się centrum kształtującym całą egzystencję. Centrum kształtującym całą egzystencję. A co jeszcze? Jakie rady? To za tydzień, jeśli Pan Bóg pozwoli. Chciałem się z Wami podzielić właśnie tymi odkryciami, bo to jest zasadniczy temat, drodzy bracia i siostry. Można chodzić do świętej Anny, do Dominikanów, modlić się i wszystkich, budować fałszywe ja. Budować fałszywe jale, budować właśnie konstrukcję, która będzie klatką. Nie wolno tego robić. Religia chrześcijańska ma nas wyzwolić. Stary człowiek ma umrzeć. Musimy powiedzieć, stanąć na grobie, żegnaj religijna dziewczynko. Nieźle, żeś się popisywała, koleżanki ci zazdrościły, żegnaj.