Ks. Piotr Pawlukiewicz - Jesteś chciany i ważny!

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus. Przed nami trzy wieczory. Pierwszy się właśnie zaczyna. Dziś i jutro nie będzie mszy świętej, tylko sama nauka, a zakończymy rekolekcję Eucharystią. Ale to, że dzisiaj nie będzie mszy świętej, to nie znaczy, że się nie pomodlimy. Bardzo was o to poproszę, byśmy się pomodlili. Byście weschnęli w mojej intencji, żeby Duch Święty pozwolił mi powiedzieć coś mądrego do was, a wam otworzył serca. Byście usłyszeli to co miłe, może to co niemiłe. Byśmy w prawdzie tutaj zbliżyli się do Boga. W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego. Ojcze nasz, któryś jest w niebie, święć się imię Twoje, przyjdź królestwo Twoje, bądź wola Twoja, jako w niebie, tak i na ziemi.

Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj i odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom. I nie wódź nas na pokuszenie, ale nas zbaw odezwól. Zdrowaś Maryjo, łaski pełna Pan z Tobą, błogosławionaś Ty między niewiastami i błogosławiony owoc żywota Twojego Jezus. Święta Maryjo, Matko Boża, módl się za nami grzesznymi, teraz i w godzinę śmierci naszej. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen. Usiądźmy. W Wielkim Poście słyszymy często o tym, żeby wziąć krzyż na swoje ramiona.

Przychodziłem do niej po kolędzie i stawałem ona, ja i jej mama. I ona zaczyna się czuć niepewnie, bo mama mówiła, że Kasia wezmę nie raz na kolankę i wypieszczę moją Kasiuńkę. Co robiła Kasia? Mamo, uspokój się! Ale co ty Kasiu? No daj buziaczka mamuni. Mój Kasiulek kochany. Mamo, uspokój się. Jej się krzyżowały dwa środowiska. Mamy i moje. Proszę Państwa, ja Państwu opowiem z mojego doświadczenia. Po święceniach jeździłem do sióstr zakonnych i spędzałem tam parę dni nieraz. I siostry zawsze prosiły, żeby rano odprawić Przeświętą i powiedzieć jakieś kazanie. No to ja, młody ksiądz, radykalizm, tutaj Jezus, kochajcie, kochajcie Jezusa.

A ja się robiłem taki pikuś, taki pikuś. Wielki ksiądz, to to gada. A tak naprawdę to cud, że człowiek żyje. Musi przyjść kryzys. Wielu ludzi, kiedy wali im się fałszywe ja, przychodzą do nas do księdza i mówią, proszę księdza, niech mi ksiądz pomoże się zmobilizować, żebym swoje fałszywe ja umocnił, żebym jeszcze jeden fakultet, żebym jeszcze był mocny, żebym nie upadł. Ja kiedyś niedoświadczony umacniałem ludziom fałszywe ja. A Pan Jezus nigdy nie umacniał fałszywego ja, rozbijał je. Powtarzam, to jest bolesny proces. Kto ma nam powiedzieć, jacy my jesteśmy? Tak zacznę trochę temat, który jutro dokończymy, mam nadzieję. Bóg wie, kim jestem.