Gdy Bóg nie chce pomóc - Ks. Piotr Pawlukiewicz

Zwrócić, przeprosić, wyspowiadać, podjąć pokutę, ucałować ręce tego, który... I powiedzieć, żadnych mi tu donsów. Niejeden mąż jak narozrabia, kochanie, już śmiecie idę wyrzucić. Już tak, durny jesteś, durny jestem, tak. Nie, właśnie niech cię grzech nie zgasi, niech cię nie zgasi. Bo to, że ktoś popełnił błąd, nawet straszny, nawet się spił, nawet na noc nie wrócił, to jest wielka rzecz. Ale głowa do góry. Awanturę diabłu trzeba zrobić. Nie, że teraz miesiąc będę dostawał po głowie za to, że coś kiedyś zrobiłem. Popatrzcie dzisiejsze na drugie czytanie. Ach, to drugie czytanie. Któż nas może odłączyć od miłości Chrystusowej?

Za pół godziny ja stałem z taką buzią rozdziawioną. Tańce irlandzkie, tańce żydowskie, tańce polskie. Taniec. Pamiętacie, Dawid zaczął tańczyć przed Arką i jego inteligentna żona powiedziała, ale jesteś śmieszny, wiesz. Choćbym się miał ośmieszyć przed całym Izraelem, będę tańczył przed Panem Bogiem. Chrześcijanin jest szaleńcem i dzisiejsza Ewangelia mówi o szaleństwie Pana Jezusa. Śmierć mu grozi, a ten sześć tysięcy karmi. Pięć tysięcy mężczyzn. Nikt nas nie odłączy od miłości Chrystusowej. Możecie się śmiać, możecie mi zazdrościć, możecie mnie niszczyć. Szatanie, możesz mnie atakować, a ja będę wracał do Chrystusa, wracał. Szalony jesteś, tak jestem szalony. Pamiętajcie, bo nieraz ktoś przychodzi do Kościoła po to, żeby właśnie zostać zauważony, żeby być mądry, żeby być wielki.