Lalka straszniejsza niż Annabelle #147

Zjawisko szukania kozła ofiarnego w pozornie niewinnych przedmiotach mogłoby się wydawać jedynie niegroźną, psychologiczną grą. Sposobem na to, aby poradzić sobie z chorobą czy zagubionym bagażem. Jednak ludzka skłonność do zwalania winy na to, co przypomina człowieka, sięga znacznie głębiej. Kiedy odłożymy na bok turystyczne legendy, odkryjemy, że w mroku prawdziwych akt kryminalnych to nieopętana rzecz niesie za sobą zło. Prawdziwym zagrożeniem zawsze pozostaje opętany swoimi obsesjami człowiek, który czasem wykorzystuje do swoich celów lalkę. Najlepiej dowodzi tego historia, którą muzeum w Key West prezentuje tuż obok gabloty z Robertem. W latach 30. ubiegłego wieku zaledwie kilka ulic od domu Gina Otto pracował Carl Tenzler.

Był technikiem radiologii w lokalnym szpitalu. W 1930 roku trafiła pod jego opiekę młoda kobieta, chora na gruźlicę Elena de Hoyos. Tanzler dostał na jej punkcie obsesji. Kiedy kobieta zmarła, mężczyzna opłacił jej mauzoleum. Przez dwa lata odwiedzał to miejsce co wieczór, aż wreszcie w kwietniu 1933 roku wyniósł ciało z grobowca i przeniósł je do własnego domu. Przez kolejne siedem lat Tenzler próbował konserwować zwłoki Eleny, traktując je jak życiową towarzyszkę. Ubierał je, dbał o nie i spał w tym samym łóżku. Z tej potwornej historii płynie ponury zbieg okoliczności, który miłośnicy legend często uznają za znak. Elena zmarła dokładnie 25 października, w dniu, w którym Jean Otto obchodził swoje urodziny.

To oczywiście tylko przypadek, ale doskonale ilustruje lustrzane odbicie obu tych spraw. Jean wziął martwy przedmiot i przez całe życie uparcie nadawał mu cechy ludzkie. Tanzler postąpił odwrotnie. Wziął prawdziwego człowieka i sprowadził go do roli biernego przedmiotu. Uczynił ze zmarłej kobiety makabryczną lalkę, Lalki bywają jednak wykorzystywane w kryminalistyce również w słusznym celu, udowadniając, że same w sobie są całkowicie obojętne. W latach czterdziestych Frances Glasner Lee, wykorzystując swój majątek, zbudowała serię niezwykle precyzyjnych dioram. Przedstawiały one miniaturowe sceny niewyjaśnionych zgonów, Lalky ofiary leżały w maleńkich kuchniach i sypialniach, a wokół nich rozmieszczano prawdziwe ślady.