Lalka straszniejsza niż Annabelle #147

To właśnie od lat czterdziestych zaczynają datować się relacje dzieci, które wracając ze szkoły, patrzyły na dom przy Eaton Street. Przysięgały, że widzą twarz Roberta przemieszczającą się między oknami wieżyczki. Lokalny folklor zaczął żyć własnym życiem, ale prawdziwy ciężar tej sytuacji Nie polegał tylko i wyłącznie na miejskich legendach, lecz na tym, co działo się za zamkniętymi drzwiami. Mechanizm, który Jean wypracował w dzieciństwie, powrócił. Myrtle Reuter, późniejsza właścicielka posiadłości, opowiadała badaczom, że sąsiadka wielokrotnie rozmawiała z Ann o to. Wynikało z tych rozmów, że Jean, ilekroć powiedział żonie coś okrutnego lub zachowywał się w sposób raniący, nigdy nie brał za to odpowiedzialności. Zamiast tego miał tłumaczyć się, że to nie on, tylko Robert kazał mu to powiedzieć i zrobić.

Cały majątek przypadł siostrze Jeana. Wdowa wkrótce sprzedała swój udział w domu i wyjechała do Massachusetts. Lalkę zostawiła nowemu właścicielowi. Według relacji miała mu na odchodnym powiedzieć. Ta lalka była najlepszym przyjacielem Gina. Oczywiście innych przyjaciół nie miał. Dom ostatecznie trafił w ręce wcześniej wspomnianej Myrtle Reuter. Nowa właścicielka początkowo próbowała oswoić specyficznego lokatora. Traktowała Roberta jak nieszkodliwą ciekawostkę. W Wigilię podobno przebierała go w piżamkę i sadzała pod choinką. Jednak życie w cieniu legendy i bierność przedmiotu, któremu tak wiele osób przypisywało złą wolę, z czasem zaczęły zbierać żniwo. W 1994 roku Reuter zjawiła się w siedzibie Key West Art Historical Society.