Lalka straszniejsza niż Annabelle #147

Nasz ewolucyjny detektor sprawczości potrafi połączyć awarię aparatu z milczącym spojrzeniem lalki. Ale to wciąż nie wyjaśnia, dlaczego tak wielu dorosłych ludzi wraca do domów, pisze listy i odsyła do muzeum pozornie bezwartościowe przedmioty. Aby to zrozumieć, musimy opuścić terytorium biologii i przyjrzeć się temu, co antropolodzy nazywają magią sympatyczną. A zrobimy to w wyjątkowo nietypowy sposób, a dokładniej na przykładzie miski z plastikowymi cytrynami. W dawnym domu Gina Otto przy Eaton Street, znanym dziś jako pensjonat Artist House, menedżerka postawiła na recepcji dekoracyjną miskę. Wypełniała ją sztuczne plastikowe cytryny. Szybko się okazało, że owoce zaczęły znikać. Goście zabierali je tak, jak zabiera się hotelowe długopisy czy miniaturowe mydełka.

Z czasem jednak cytryny zaczęły wracać. Niektórzy turyści oddawali je bez słowa przy wymeldowaniu, inni przysyłali w anonimowych paczkach. Rozwiązanie tej zagadki nadeszło w formie listu, który wkrótce zawisł w gablocie muzeum obok Roberta. Napisała go kobieta, która spędziła urlop w Artist House. Po powrocie do domu zachorowała na półpasiec, a jej mąż zaczął cierpieć z powodu kamieni nerkowych. Zamiast uznać te dwie choroby za zrządzenie losu, kobieta przypomniała sobie o plastikowej cytrynie, którą znalazła w swojej walizce oraz o ostrzeżeniach dotyczących dawnego lokatora tego domu. Zrozumiała to w jeden konkretny sposób. Robert uderzył, aby ich ukarać. Szybko spakowała sztuczny owoc i odesłała go na Florydę.