Lalka straszniejsza niż Annabelle #147

W sprawie nie było absolutnie niczego nadprzerodzonego. Była tylko głęboka choroba psychiczna, przerażające cierpienie rodzin odwiedzających puste groby i dosłownie zbrodnicza realizacja fantazji o ożywianiu zmarłych. Wszystkie te sprawy pokazują nam jedno. Lalka to tylko i wyłącznie puste naczynie. Człowiek z problemami psychicznymi może uczynić z ofiary lalkę, aby mieć nad nią władzę. Ale równie często to samo społeczeństwo czyni z lalki sprawcę, żeby odwrócić wzrok od prawdziwego ludzkiego okrucieństwa. Najdobitniej udowodnił to proces, który wstrząsnął Wielką Brytanią w lutym 1993 roku. Dwóch dziesięcioletnich chłopców uprowadziło z centrum handlowego dwuletniego Jamesa Balgera, po czym brutalnie go zamordowało.

Co więcej, mimo iż biograf Roberta wielokrotnie zaprzeczał, jakoby lalka z Key West była pierwowzorem Chuckiego, mit ten wciąż uparcie żyje w popkulturze, łącząc obie historie w świadomości ludzi. Reakcja brytyjskiego społeczeństwa na morderstwo Jamesa Bulgera była w swojej istocie dokładnie tym samym mechanizmem, z którego w 1904 roku skorzystał mały Jean Otto. Tłum stanął przed makabrą i krzyczał – to wina lalki! Wskazano palcem na fikcyjnego potwora, żeby nie patrzeć w lustro. Z punktu widzenia psychologii to niesamowicie wygodne. Potrzebujemy kogoś, kto weźmie odpowiedzialność za rzeczy niezrozumiałe i złe. A lalka przecież nigdy nie zaprotestuje. W ten sposób nakładamy na nią każdą potworną maskę, jakiej w danej chwili nam brakuje.