Misja specjalna: Wasilij Blochin

Zobaczyłem kata. Kat nazywał się Wasilij Blochin. Tak o pierwszym spotkaniu z Wasilijem Blochinem opowiadał generał Dmitrij Tokariew, szef obwodowego zarządu NKWD w Kalininie. O młodości tego drania wiadomo niewiele. Historycy dogrzebali się informacji, że urodził się w 1895 roku we wsi pod Suzdalem. W drugim roku Wielkiej Wojny powołano go do wojska. Kiedy w listopadzie 1917 roku krążownik Aurora salwą ślepych pocisków rozpoczynał rewolucję październikową, leżał ranny w szpitalu. Zanim ozdrowiał i zorientował się, skąd wieją polityczne wiatry, minął rok. W październiku 1918 roku został żołnierzem Armii Czerwonej, ale chyba nic nie zdziałał wielkiego, skoro historycy przechodzą szybko do następnego punktu jego życiorysu.

Mówił podczas przesłuchania w 1991 roku szef zarządu NKWD obwodu kalinińskiego Dmitrij Tokariew. Tam technologia była wypracowana przez Błochina. Obili wojłokiem drzwi wychodzące na korytarz, żeby nie było słychać strzałów w celach. Blochin przywiózł teczkę pełną własnych pistoletów niemieckiej produkcji Walther. Nie ufał niezawodności standardowego radzieckiego pistoletu TT-30. Psuł się podczas wielokrotnego użycia. Mimo przygotowanego węża z wodą nie udało się zmyć śladów krwi z podłogi i ścian. Dlatego skazaniec zaraz za progiem celi domyślał się, co go czeka. W takiej sytuacji zaczynał się bronić, szarpał się i krzyczał, co zresztą nie na wiele się zdawało. Przecież cały czas trzymało go pod ręce dwóch czekistów.

A Blochin brał ze stolika pistolet, przeładowywał, podchodził do ofiary i strzelał. Trzeba było dobrze trafić kulą między kręgi szczytowy i obrotowy kręgosłupa szyjnego, trzymając lufę skierowaną ukośnie ku górze. Kula wyjdzie wtedy przez oczodu lub usta. Poleje się mało krwi. Pocisk wchodzący w potylicę rozrywa czoło i powoduje krwotok. Tak tłumaczył swój sposób zabijania Błochin. Lecz pierwszej nocy rzezi w Kalininie przeliczył się kat Stalina ze swoimi możliwościami. Pierwszy raz przywieziono 343 ludzi. Okazało się, że za dużo. Noc była krótka i trzeba było kończyć już o świcie. Następnie zaczęto przywozić po 250. Mówił generał Tokariew podczas przesłuchania.

Blochin i jego zespół pracowali bez przerwy przez 10 godzin każdej nocy, przy czym Blochin dokonywał egzekucji średnio co 3 minuty. Ciała ładowano na ciężarówki przez tylne drzwi celi, w której dokonywano egzekucji, a potem dwa razy w ciągu nocy samochody jechały do Miednoje. A co potem? Pytał Tokariew. Skąd wziąć robotników, którzy wykopią groby? Potrzebujemy koparkę. Odpowiedział na to Blochin. Sam ją załatwił. Dwóch kierowców przywiózł z Moskwy. Sprzęt znalazł na miejscu w Kalininie. Wysłał ich do ośrodka wypoczynkowego NKWD we wsi Jamok pod Miednoje, 20 km od Kalinina. Tam wykopali pierwszy dół głębokości około 5-6 metrów. Do jednego dołu wrzucano około 250 ciał.

I pewnie żyłby sobie spokojnie, gdyby nie proces jego pryncypała szefa NKWD, Wawryntieja Berii. Dlaczego nie sądzono również Blochina? Przecież dobrze wiedziano, czym się zajmował w czasach Wielkiej Czystki lat 30. Kat Blochin zmarł w lutym 1955 roku. Według oficjalnej wersji przyczyną śmierci był zawał serca, ale generał Tokariew uważa inaczej. Blochin się zastrzelił. Czemu miałby się zastrzelić? Czyżby nagle zaczęło mu doskwierać sumienie? Raczej nie. Przyczyna mogła być inna. W listopadzie 54 roku rząd Związku Radzieckiego postanowił. Wasilij Blochin zdyskredytował się w czasie służby, w związku z czym nie jest godny stopnia generała.