Zobaczyłem kata. Kat nazywał się Wasilij Blochin. Tak o pierwszym spotkaniu z Wasilijem Blochinem opowiadał generał Dmitrij Tokariew, szef obwodowego zarządu NKWD w Kalininie. O młodości tego drania wiadomo niewiele. Historycy dogrzebali się informacji, że urodził się w 1895 roku we wsi pod Suzdalem. W drugim roku Wielkiej Wojny powołano go do wojska. Kiedy w listopadzie 1917 roku krążownik Aurora salwą ślepych pocisków rozpoczynał rewolucję październikową, leżał ranny w szpitalu. Zanim ozdrowiał i zorientował się, skąd wieją polityczne wiatry, minął rok. W październiku 1918 roku został żołnierzem Armii Czerwonej, ale chyba nic nie zdziałał wielkiego, skoro historycy przechodzą szybko do następnego punktu jego życiorysu.
Beria, bo do niego było skierowane to pytanie, musiał przygotować zespoły katów. A to wbrew pozorom nie było takie proste. Zapowiadająca się masakra była prawdziwie czarną robotą dla funkcjonariuszy NKWD, przyzwyczajonych do wykonywania najwyżej kilku wyroków jednorazowo. Ale znalazł się człowiek, który nadawał się do tego zadania. Blochin. Wiosną 1940 roku Stalin wysłał go do Kalinina. Kalinin, obecnie Tver, to miasto nad Wołgą położone około 180 km na północ od Moskwy, w kierunku Petersburga. Dlaczego akurat tam wysłano Blochina? Ponieważ właśnie do tego miasta wysyłano transporty więźniów z Ostaszkowa. 1 kwietnia 1940 roku do Ostaszkowa przesłano pierwszą listę więźniów.
Znalazły się na niej 343 nazwiska. 5 kwietnia, o świcie, więźniowie dostali polecenie. Zabierali więc swoje rzeczy i przychodzili do cerkwi. Tam odczytywano nazwiska i ustawiono więźniów w szeregach, po czym cały konwój ruszył do stacji kolejowej Soroga. Na stacji czekały wagony więzienne. Kiedy skończono załadunek, doczepiono parowóz. Do Kalinina nie było daleko. Jeszcze tego samego dnia po południu więźniowie byli na miejscu. Do siedziby NKWD przy ulicy Sowieckiej 4 przewożono ich samochodami ciężarowymi. Po kolei, jedna po drugiej, ciężarówki podjeżdżały tyłem do głównych drzwi, a potem więźniów pędzono po stromych schodach do piwnic i zamykano w celach. Ile czekali na egzekucję?
A Blochin brał ze stolika pistolet, przeładowywał, podchodził do ofiary i strzelał. Trzeba było dobrze trafić kulą między kręgi szczytowy i obrotowy kręgosłupa szyjnego, trzymając lufę skierowaną ukośnie ku górze. Kula wyjdzie wtedy przez oczodu lub usta. Poleje się mało krwi. Pocisk wchodzący w potylicę rozrywa czoło i powoduje krwotok. Tak tłumaczył swój sposób zabijania Błochin. Lecz pierwszej nocy rzezi w Kalininie przeliczył się kat Stalina ze swoimi możliwościami. Pierwszy raz przywieziono 343 ludzi. Okazało się, że za dużo. Noc była krótka i trzeba było kończyć już o świcie. Następnie zaczęto przywozić po 250. Mówił generał Tokariew podczas przesłuchania.
Blochin i jego zespół pracowali bez przerwy przez 10 godzin każdej nocy, przy czym Blochin dokonywał egzekucji średnio co 3 minuty. Ciała ładowano na ciężarówki przez tylne drzwi celi, w której dokonywano egzekucji, a potem dwa razy w ciągu nocy samochody jechały do Miednoje. A co potem? Pytał Tokariew. Skąd wziąć robotników, którzy wykopią groby? Potrzebujemy koparkę. Odpowiedział na to Blochin. Sam ją załatwił. Dwóch kierowców przywiózł z Moskwy. Sprzęt znalazł na miejscu w Kalininie. Wysłał ich do ośrodka wypoczynkowego NKWD we wsi Jamok pod Miednoje, 20 km od Kalinina. Tam wykopali pierwszy dół głębokości około 5-6 metrów. Do jednego dołu wrzucano około 250 ciał.
27 kwietnia 1940 roku, czyli zanim jeszcze zakończyły się egzekucje w Kalininie, Blochin otrzymał Order Czerwonego Sztandaru i skromną miesięczną premię. To była nagroda Stalina za zręczność i organizację w skutecznym wykonywaniu zadań specjalnych. Wojna światowa przytłumiła terror stalinowski. Blochina rzadziej zatrudniano, ale nie zapomniano o nim. Awansował w 1940 roku na majora, w 1943 na pułkownika, a w 1945 na generała. Do starych orderów dołączyły nowe. Order Czerwonego Sztandaru i Order Lenina. Wreszcie odznaka honorowego czekisty. W glorii doczekał 1953 roku i śmierci Stalina. Wtedy jego czas minął. Blochina wysłano na emeryturę z wysokim generalskim uposażeniem.
Pokazano wszystkie 6 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Podczas reklamy nieruchomości Atal odnoszącej się do warszawskiej Białołęki.
Brak informacji o młodości Blochina, zaznaczony przez historyczne badania.
Awans Blochina w NKWD, jego rola w egzekucjach i zabójstwach.
Opis egzekucji Michaiła Tuchaczewskiego i jego konsekwencji dla Blochina.
Zadanie Blochina w katowaniu polskich oficerów z obozów w Starobielsku, Kozielsku i Ostaszkowie.
Opis procesu egzekucji w Kalinie, organizacji Blochina i jego zespół.
Zakończenie egzekucji w Kalinie i dalsza kariera Blochina w NKWD.
Awans i spadkobiercy Blochina, a także jego śmierć w 1955 roku.
Podsumowanie misji specjalnej Wasilija Blochina i jego rola w katowaniu.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.