Misja specjalna: Wasilij Blochin

Spółharmonia od dewelopera Atal to możliwe. Na warszawskiej Białołęce czekają funkcjonalne mieszkania z przestronnymi lodżiami blisko sklepów, szkół i komunikacji. To miejsce stworzone z myślą o wygodnym życiu zarówno dla singli, par, jak i rodzin szukających większej przestrzeni. Oferta jest ograniczona czasowo. Sprawdź już teraz. Szczegóły poznasz w biurze sprzedaży Atal lub na zakontekharmonia.pl Atal. Budujemy na lata. Misja specjalna w RMF FM. Wasilij Blochin. Kat Stalina. Najpierw założył skórzaną czapkę. Potem ubrał skórzany fartuch, długi aż po kolana. Na koniec włożył skórzane brązowe rękawice z mankietami powyżej łokci.

Zobaczyłem kata. Kat nazywał się Wasilij Blochin. Tak o pierwszym spotkaniu z Wasilijem Blochinem opowiadał generał Dmitrij Tokariew, szef obwodowego zarządu NKWD w Kalininie. O młodości tego drania wiadomo niewiele. Historycy dogrzebali się informacji, że urodził się w 1895 roku we wsi pod Suzdalem. W drugim roku Wielkiej Wojny powołano go do wojska. Kiedy w listopadzie 1917 roku krążownik Aurora salwą ślepych pocisków rozpoczynał rewolucję październikową, leżał ranny w szpitalu. Zanim ozdrowiał i zorientował się, skąd wieją polityczne wiatry, minął rok. W październiku 1918 roku został żołnierzem Armii Czerwonej, ale chyba nic nie zdziałał wielkiego, skoro historycy przechodzą szybko do następnego punktu jego życiorysu.

W 21 roku został czekistą. W 24. awansował na komisarza do zadań specjalnych przy Kolegium OGPU. W tym miejscu zaczęła się historia Kata Stalina. Stalin uważał go za mistrza czarnej roboty. Wysyłał Blochina tam, gdzie w grę wchodziły zabójstwa, tortury, zastraszanie czy egzekucje. Blochin osobiście zabijał we wszystkich głośnych egzekucjach lat 30. Strzelał do starych bolszewików, którzy przeszkadzali Stalinowi przejąć władzę w kraju Rad. Zabił najlepszego marszałka Związku Radzieckiego, Michaiła Tuchaczewskiego. Wyrok, tak zwany najwyższy wymiar kary, wykonał 12 czerwca 1937 roku strzałem w głowę. Wokół tej egzekucji narosło kilka nieścisłości. Podobno Tuchaczewski miał krzyknąć, ale kiedy po egzekucji Stalin pytał... Co mówił Tuchaczewski?

...usłyszał od szefa NKWD Jeżowa. Mówił gad, że jest wierny ojczyźnie i towarzyszowi Stalinowi. Prosił o wyrozumiałość, ale od razu było jasne, że kręci. Nie złożył broni. Trzy lata później Jeżo wstał w tym samym miejscu, co Tuchaczewski. Był przestraszony, ledwo trzymał się na nogach. Świadkowie zapamiętali, że dostał czkawki i zaczął płakać. Dwóch czekistów trzymało go pod ręce, a Blochin w swoim brązowym fartuchu zbliżył się do skazanego, wyciągnął rękę z pistoletem i strzelił. Tydzień wcześniej Blochin w ten sam rutynowy sposób zabił Izaka Babla. Pisarza i, co w tym kontekście może mieć znaczenie, kochanka żony Jeżowa, Eugenii Guadun-Haituiny. Kat nie wiedział, że miał być następny.

W książce Simona Mintefiore, Stalin, dwór czerwonego cara, czytamy. Beria oczyszczając tajnie Ogiesza z odchodów Jeżowa przyniósł Stalinowi wyrok śmierci na samego Kata, Błochina. Nie pozwolę ruszyć Błochina. On wykonuje za nas czarną robotę. To niewdzięczna praca, ale bardzo ważna dla partii. Jak się okazało, Stalin miał już dla Błochina nowe zadanie. Miesiąc później, 5 marca 1940 roku, Biuro Polityczne podjęło decyzję o rozstrzelaniu polskich oficerów z obozów w Starobielsku, Kozielsku i Ostaszkowie. W centrali NKWD rozpoczęto przygotowanie tzw. list wywozowych, czyli spisu polskich oficerów, którzy mieli zostać rozstrzelani. Kto zajmie się tą robotą? Zapytał Stalin.

Beria, bo do niego było skierowane to pytanie, musiał przygotować zespoły katów. A to wbrew pozorom nie było takie proste. Zapowiadająca się masakra była prawdziwie czarną robotą dla funkcjonariuszy NKWD, przyzwyczajonych do wykonywania najwyżej kilku wyroków jednorazowo. Ale znalazł się człowiek, który nadawał się do tego zadania. Blochin. Wiosną 1940 roku Stalin wysłał go do Kalinina. Kalinin, obecnie Tver, to miasto nad Wołgą położone około 180 km na północ od Moskwy, w kierunku Petersburga. Dlaczego akurat tam wysłano Blochina? Ponieważ właśnie do tego miasta wysyłano transporty więźniów z Ostaszkowa. 1 kwietnia 1940 roku do Ostaszkowa przesłano pierwszą listę więźniów.

A Blochin brał ze stolika pistolet, przeładowywał, podchodził do ofiary i strzelał. Trzeba było dobrze trafić kulą między kręgi szczytowy i obrotowy kręgosłupa szyjnego, trzymając lufę skierowaną ukośnie ku górze. Kula wyjdzie wtedy przez oczodu lub usta. Poleje się mało krwi. Pocisk wchodzący w potylicę rozrywa czoło i powoduje krwotok. Tak tłumaczył swój sposób zabijania Błochin. Lecz pierwszej nocy rzezi w Kalininie przeliczył się kat Stalina ze swoimi możliwościami. Pierwszy raz przywieziono 343 ludzi. Okazało się, że za dużo. Noc była krótka i trzeba było kończyć już o świcie. Następnie zaczęto przywozić po 250. Mówił generał Tokariew podczas przesłuchania.

W sumie wykopano 23 takie doły. Pod koniec nocy, kiedy kończyły się egzekucje, Blochin częstował wszystkich swoich ludzi wódką. Pewien kat nazwiskiem Sopielniak wspominał... Z Ostaszkowa wywieziono 65 transportów. Ostatnią grupę Polaków zaledwie kilkanaście osób przywieziono 19 maja 1940 roku. Egzekucja nastąpiła 3 dni później. W sumie Blochin i jego krwawa komanda wymordowali 6311 jeńców.

I pewnie żyłby sobie spokojnie, gdyby nie proces jego pryncypała szefa NKWD, Wawryntieja Berii. Dlaczego nie sądzono również Blochina? Przecież dobrze wiedziano, czym się zajmował w czasach Wielkiej Czystki lat 30. Kat Blochin zmarł w lutym 1955 roku. Według oficjalnej wersji przyczyną śmierci był zawał serca, ale generał Tokariew uważa inaczej. Blochin się zastrzelił. Czemu miałby się zastrzelić? Czyżby nagle zaczęło mu doskwierać sumienie? Raczej nie. Przyczyna mogła być inna. W listopadzie 54 roku rząd Związku Radzieckiego postanowił. Wasilij Blochin zdyskredytował się w czasie służby, w związku z czym nie jest godny stopnia generała.

I dodajmy generalskiej emerytury. Nie odpowiadało mu życie w biedzie. Nauk alkoholowy, który dręczył go od lat, narastał. Jak nie pił, myślał o przeszłości. Dorwały go demony przeszłości. Strzelił sobie w łeb. Albo ktoś mu pomógł. Błochina pochowano na cmentarzu dońskim w Moskwie, obok mogił nieznanych z imienia 10 tysięcy ofiar stalinowskiego terroru. To było dokładnie tyle, ile miał na swoim sumieniu Wasilij Blochin, kat Stalina. Misja specjalna w RMF FM. Na tropie największych tajemnic historii.