Mentionsy Mentionsy
Kryminatorium w RMF FM
Kryminatorium w RMF FM

Misja specjalna: Wasilij Blochin

07.02.2023 ·11 min 49 s · 9 rozdziałów
0:37 · Opis kata Stalina Wasilija Blochina 1

Zobaczyłem kata. Kat nazywał się Wasilij Blochin. Tak o pierwszym spotkaniu z Wasilijem Blochinem opowiadał generał Dmitrij Tokariew, szef obwodowego zarządu NKWD w Kalininie. O młodości tego drania wiadomo niewiele. Historycy dogrzebali się informacji, że urodził się w 1895 roku we wsi pod Suzdalem. W drugim roku Wielkiej Wojny powołano go do wojska. Kiedy w listopadzie 1917 roku krążownik Aurora salwą ślepych pocisków rozpoczynał rewolucję październikową, leżał ranny w szpitalu. Zanim ozdrowiał i zorientował się, skąd wieją polityczne wiatry, minął rok. W październiku 1918 roku został żołnierzem Armii Czerwonej, ale chyba nic nie zdziałał wielkiego, skoro historycy przechodzą szybko do następnego punktu jego życiorysu.

3:18 · Rola Blochina w katowaniu polskich oficerów 2

W książce Simona Mintefiore, Stalin, dwór czerwonego cara, czytamy. Beria oczyszczając tajnie Ogiesza z odchodów Jeżowa przyniósł Stalinowi wyrok śmierci na samego Kata, Błochina. Nie pozwolę ruszyć Błochina. On wykonuje za nas czarną robotę. To niewdzięczna praca, ale bardzo ważna dla partii. Jak się okazało, Stalin miał już dla Błochina nowe zadanie. Miesiąc później, 5 marca 1940 roku, Biuro Polityczne podjęło decyzję o rozstrzelaniu polskich oficerów z obozów w Starobielsku, Kozielsku i Ostaszkowie. W centrali NKWD rozpoczęto przygotowanie tzw. list wywozowych, czyli spisu polskich oficerów, którzy mieli zostać rozstrzelani. Kto zajmie się tą robotą? Zapytał Stalin.

Niektórzy kilka godzin, niektórzy 3-4 dni. Żeby robota szła sprawnie, Blochin opracował system działania. Miał przy tym do pomocy około 30 ludzi. Agentów, strażników i kierowców spod znaku NKWD. Więźniów przeprowadzono pojedynczo ciemnym korytarzem. Trzeba było skręcić w lewo, gdzie było małe czerwone pomieszczenie, tak zwany pokój Leninowski. Tam pytano o imię, nazwisko i stopień, po czym zakładano więźniowi kajdanki i prowadzono dalej. Nie wiedział, że idzie na śmierć. Cela, w której dokonywano egzekucji, miała obite korkiem ścianę, żeby huk wystrzału nie uciekł na korytarz. Pochyłą betonową podłogą z odpływem, wąż do spłukiwania krwi i ścianę z bali, przy której stawali więźniowie. Do celi, gdzie odbywało się rozstrzeliwanie, nie wchodziłem.

7:55 · Zakończenie egzekucji i kariera Blochina 1

27 kwietnia 1940 roku, czyli zanim jeszcze zakończyły się egzekucje w Kalininie, Blochin otrzymał Order Czerwonego Sztandaru i skromną miesięczną premię. To była nagroda Stalina za zręczność i organizację w skutecznym wykonywaniu zadań specjalnych. Wojna światowa przytłumiła terror stalinowski. Blochina rzadziej zatrudniano, ale nie zapomniano o nim. Awansował w 1940 roku na majora, w 1943 na pułkownika, a w 1945 na generała. Do starych orderów dołączyły nowe. Order Czerwonego Sztandaru i Order Lenina. Wreszcie odznaka honorowego czekisty. W glorii doczekał 1953 roku i śmierci Stalina. Wtedy jego czas minął. Blochina wysłano na emeryturę z wysokim generalskim uposażeniem.

Pokazano wszystkie 4 dopasowania. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.