Misja specjalna: Bomba Hitlera

Nie minęła doba, a Skinnerland w towarzystwie oficera SIS jechał pociągiem do Londynu. Skąd ten pośpiech? Otóż Treff chciał, że w tym samym czasie w kierownictwie operacji specjalnych SOE i wywiadzie SIS zastanawiano się, jak dobrać się do zakładów Norsk Hydro w Wehmorg. A wszystko dlatego, że właśnie w tym norweskim miasteczku zagubionym wśród wzgórz Telemarku rozstrzygało się być albo nie być niemieckiego programu jądrowego. Uranverein. Tak Niemcy nazywali program budowy bomby atomowej. Prace rozpoczęli wcześniej, jeszcze przed wojną. W grudniu 1938 roku niemiecki chemik Otto Hahn i jego asystent Fritz Strassmann uzyskali pierwiastek baru w wyniku bombardowania uranu neutronami. Świadomy konsekwencji tego odkrycia, Hahn przesłał wyniki wybitnej specjalistce w tej dziedzinie i swojej zaufanej przyjaciółce – Lise Meitner.

Lise Meitner jeszcze jako młoda doktor fizyki próbowała pracować pod okiem Marii Skłodowskiej-Curie, ale bez powodzenia. Więc została asystentką Maxa Plancka. Interesowała się pierwiastkami promieniotwórczymi i im poświęciła prace naukowe. W 1933 roku, po zatwierdzeniu przez Reichstag ustaw norymberskich, została uznana za Żydówkę. Nie pozwalano jej prowadzić wykładów, ale nadal mogła zajmować się pracą badawczą. Miała obywatelstwo austriackie, co chroniło ją przed represjami. Sytuacja pogmatwała się w 1938 roku po przyłączeniu Austrii do Rzeszy. Jako Żydówka i obywatelka Rzeszy w każdej chwili mogła trafić do obozu koncentracyjnego. Zdecydowała się na emigrację. Wyjechała do Szwecji i tam podjęła pracę w Instytucie Alfreda Nobla. Cztery lata później hitlerowski reżim przyznał, że polityka, która wypędziła żydowskich naukowców z Niemiec, była błędem, ponieważ Rzesza potrzebowała ich wiedzy.

Meitner i jej uzdolniony siostrzeniec Otto Robert Frisch potwierdzili wyniki eksperymentu Hanna. Nie było już wątpliwości, że proces rozszczepiania atomu wywołuje wielką energię. W kwietniu 1939 roku w Niemczech pojawiła się idea zastosowania tej ogromnej energii do użytku wojskowego. Prace w tym kierunku ruszyły na Uniwersytecie w Gettyndze. Patronowało im trzech fizyków. Ale w sierpniu tego samego roku badania przerwano. Cała trójka trafiła na przeszkolenie wojskowe. 1 września prace wznowiono. Tym razem pod nadzorem wojska i w rozszerzonym składzie do grupy dołączyli Otto Hahn i Werner Heisenberg. Na drugim spotkaniu grupy jeszcze w 1939 roku fizycy niemieccy zgodzili się co do tego, że zbudowanie bomby atomowej jest możliwe, ale zajmie to co najmniej 5 lat. Badania rozpoczęto, ale...