Misja specjalna: Bomba Hitlera

Wszystko, czego dziś chcę. To hit, okazje z Intermarché. Jak kawa mielona Prima Finesia 500 gramów, tylko 22,99, a Pepsi półtora litra 4,99, kupując dwie. Intermarché. Wszystko, czego dziś chcę. Misja specjalna w RMF FM. Uranwerain, czyli jak Niemcy budowali bombę atomową. Galtesund był niewielkim statkiem obsługującym ruch przybrzeżny w Norwegii. Korzystały z niego zarówno firmy do przewożenia mniejszych i większych ładunków, jak również pasażerowie. Kiedy w kwietniu 1940 roku Norwegię zaatakowały Niemcy i zaczęła się okupacja, Galtesund pływał nadal. Teraz jednak służył głównie Niemcom i tym Norwegom, którzy tak jak Kissling dołączyli do sojuszników Hitlera.

W niedzielne popołudnie 15 marca 1942 roku Statek wypłynął w krótki rejs z Fleckefjordu do Egersund. Wiał porywisty południowo-wschodni wiatr, padał śnieg, widoczność była marna. Według harmonogramu Galtesund powinien pojawić się w Egersund około godziny 20. Tymczasem minęła 20.30, a statku nie było. Straż portu została poinformowana o spóźnieniu, lecz kiedy statek nie pojawił się w porcie do następnego ranka, a fale eteru nie wychwyciły sygnału SOS, zarządzono akcją poszukiwawczą. Nie znaleziono jednak ani statku, ani żadnego śladu po nim, wskazującego na przykład na zatonięcie. Tylko pewien mężczyzna, Norwek, powiedział, że widział jakiś statek podczas burzy śnieżnej. Gdzie go widział? Zapytał oficer niemiecki kierujący poszukiwaniami. Na wysokości wzgórza Hadyr.

Ponieważ załogi statków wysłanych w ten rejon również nic interesującego nie znalazły, poszukiwania przerwano. Po akcji w raporcie zapisano, że istnieje obawa, że statek mógł wpaść na minę. Ale nie słyszano odgłosów eksplozji ani nie zaobserwowano wraku. Wydaje się, że Galtesund zniknął bez śladu. No, niezupełnie. Dwa dni później, nad ranem 17 marca, statek przypłynął do Aberdeen w Szkocji. Na pokładzie, oprócz zwykłej załogi, znajdowało się również sześciu ludzi z norweskiego ruchu oporu. Wszystkich uciekinierów Brytyjczycy poddali dokładnemu badaniu bez względu na to, czy działali w konspiracji, czy nie. Dlatego nie uszedł ich uwagi fakt, że niejaki Einar Skinnerland Pracuje jako inżynier w zakładach Norsk Hydro w Wehmorg. Jeszcze tego samego dnia oficer wywiadu rozmawiający z Norwegiem sporządził raport i wysłał go w trybie pilnym do centrali SIS przy Broadway Street w Londynie.