39. Dom w Markham | Gdzie prowadzą tropy? Part 2 of 2 - Kanada.

Nie patrz na nas, gdy żegnasz matkę, którą właśnie zamordowano. Ona nie płakała. Głowę miała spuszczoną, wyglądało jakby płakała, ale bez łez. Po pogrzebach rodziny Jennifer zaczęła głośno wyrażać swoje wątpliwości co do jej zachowania. Została skonfrontowana ze swoim wujem, który powiedział, że pamięta, jak kilka miesięcy wcześniej widział ją w kawiarni z czarnoskórym mężczyzną. Jennifer to zbagatelizowała. W poniedziałek 22 listopada, półtora tygodnia po jej ostatnim zeznaniu, Jennifer wezwano ponownie na przesłuchanie. Tym razem prowadził je detektyw William Gates. Na początku przypomniał Jennifer, że ma prawo do adwokata, ale nie jest aresztowana.

To on był inny niż przy poprzednich rozmowach, bardziej formalny. Gates zadawał wiele osobistych pytań o znajomych, hobby i o nią samą. Potem przeszedł do tego, jak traktowali ją rodzice. Jennifer cicho opisywała ich oczekiwania. Wspomniała, że w szkole rodzice porównywali ją do innych, mówiąc, że powinna być taka jak oni. Potwierdziła, że nigdy nie dochodziło do przemocy fizycznej. Czy kiedykolwiek czułaś, że nie jesteś tak mądra, jak oni uważali? – zapytał Gates. To było trudne, by sprostać ich oczekiwaniom. Jennifer przyznała, że tak – Gates dodał. Ich oczekiwania były tak wysokie, że niewielu ludzi mogłoby im sprostać.

Jennifer znowu się zgodziła. Rozmowa miała bardzo osobisty ton. Dyskutowali o tym, jak wydarzenia związane z Danielem i rodziną wpływały na jej życie. Wyszło na jaw, że Jennifer nie wiedziała, na czym stoi z Danielem. Jednego dnia mówił, że widzi z nią przyszłość, następnego, że nie. Gates pytał, czy uważa, że to sprawiedliwe, że jako 24-latka musiała mieszkać w domu z godziną policyjną o 21. Jennifer odparła, biorąc pod uwagę moją przeszłość, rozumiałam to. Rozmawiali też o telefonie, który Jennifer wykonała do Andrew w dniu napadu oraz o spotkaniu z jego współlokatorem Ricardo, osobą, której wcześniej nie wspominała. Potem temat zszedł na napastników.

Ale czy ma sens, że ktoś chce kogoś zabić, a zostawia świadka, który może go opisać? Czy to logiczne? Chyba nie. Gates wrócił do wcześniejszych zeznań Jennifer prosząc o szczegóły. Pytał drobiazgowo o czas pomiędzy powrotem matki, a zajęć tanecznych, a wtargnięciem intruzów. Jennifer przyznała, że zeszła wtedy na dół, by przywitać się i nalać sobie szklankę wody. Woda była nowym szczegółem. Gates dopytywał, skąd dokładnie wzięła wodę i czy sprawdziła, czy dom był zamknięty. Jennifer odpowiedziała nie. To robi ostatnia osoba, która idzie spać, dodała. Zapytał więc konkretnie, czy sprawdziła drzwi frontowe.

Odpowiedziała, że nie. Potem detektyw Gates zapytał, czy typowe było u nich to, że gdy jej mama wracała późno w nocy, jak tego dnia, to wchodząc automatycznie zamykała drzwi na zamek. Gdy padło to pytanie, Jennifer wyprostowała się i spojrzała na niego. Po raz pierwszy w trakcie rozmowy poświęciła mu pełną uwagę. Po ponad dwóch godzinach od początku przesłuchania Gates wyszedł z pokoju. Do tego momentu Jennifer była całkiem zgarbiona, z twarzą ukrytą w dłoniach. Pochlipywała trochę i ciężko oddychała. Gdy Gates wrócił, miał dla niej nowinę. Powód, dla którego tu dziś jestem, jest taki, że jestem ekspertem od tzw. weryfikacji prawdy.

Nie jestem śledczym od zabójstw, chociaż przy wielu takich sprawach pracuję. Moim zadaniem w każdej sprawie jest porozmawiać z każdym świadkiem po pierwszym przesłuchaniu przez innych policjantów. I chodzi właśnie o weryfikację prawdy. Całe moje przygotowanie dotyczy prowadzenia rozmowy i wykrywania kłamstw. Ustalenia, czy ktoś mówi policji prawdę. Gates wyjaśnił Jennifer, że przepisał ręcznie całe dwa wcześniejsze zeznania, które złożyła detektywowi Slade'owi. Każde słowo, każdą sylabę. Powiedział, że jest szkolony, by wychwycić momenty, w których ktoś zaczyna mówić w sposób odmienny od swojego zwykłego stylu. Często nawet nie zdając sobie z tego sprawy.

Dodał, że pomagają w tym urządzenia komputerowe. Jennifer dowiedziała się, że użyto oprogramowania do analizy prawdopodobieństwa zdarzeń. Jej zeznania zostały wprowadzone do komputera, który wskazał fragmenty budzące alarm, obszary potencjalnej nieszczerości. Gates przeszedł następnie do szczegółów badań kryminalistycznych w domu. Mówił, że wiedzą, gdzie i kiedy ludzie znajdowali się w poszczególnych pomieszczeniach tamtej nocy, a także, które pokoje na pewno nie były zajęte. Wspomniał o zamkach i zasuwach. Jennifer kiwała głową i kręciła kosmyk włosów. Wyjaśnił, że dzięki warstwom odcisków palców mogą ustalić, kto jako ostatni dotykał zamka, na przykład by go otworzyć po tym, jak ktoś inny wcześniej go zamknął.

Gates rzucał aluzję. Jennifer je łapała. Zrozumiała, że ma kłopoty. Im dłużej mówił, tym niżej zwieszała głowę. Wiem doskonale, że każdy na tym świecie może popełnić błąd. Nieważne kim jest, księdzem, nauczycielem. W określonych okolicznościach każdy jest zdolny zrobić coś niewłaściwego. Kluczowe jednak jest to, by gdy już popełnimy błąd, przestać go powtarzać i wyrzucić z siebie prawdę. Rozumiesz co mówię? W tej sprawie spędziłem dosłownie tydzień przerabiając informacje po informacji. korzystając z wszystkich źródeł, rozmawiając ze wszystkimi ekspertami. I na tym etapie, Jennifer, wiem, że nie byłaś szczera z policją.