PORWANA PRZED WŁASNYM MIESZKANIEM? SPRAWA JENNIFER KESSE #187

Jennifer Kesse wyszła z mieszkania w Orlando, żeby pojechać do pracy, ale nigdy nie dotarła do biura. Kilka godzin później kamera uchwyciła kogoś, kto spokojnie odstawił jej samochód na pobliski parking. Tylko, że nie sposób było dojrzeć twarzy tej osoby. Dzień dobry, dobry wieczór, w zależności od tego, kiedy się słyszymy. Dzisiaj opowiem Wam o bardzo zastanawiającej sprawie zaginięcia 24-latki z Florydy. Wydawało się, że policjanci dysponują kluczowym dowodem. Problem jednak pojawił się przy identyfikacji osoby z nagrania.

A teraz zapraszam do wysłuchania dzisiejszej historii. Wieczorem 23 stycznia 2006 roku 24-letnia Jennifer Kesse zadzwoniła ze swojego mieszkania w Orlando na Florydzie do rodziny i swojego chłopaka. Te rozmowy nie brzmiały alarmująco. Nie było w nich niczego, co mogłoby sugerować, że następnego dnia jej bliscy zaczną odtwarzać każdą minutę i zastanawiać się, gdzie Jennifer się podziała. To był ostatni wieczór, kiedy ktokolwiek usłyszał jej głos.

Następnego ranka miała po prostu pojechać do pracy. Tylko, że nigdy tam nie dotarła. Jennifer Joyce Kesse urodziła się 20 maja 1981 roku w New Jersey jako córka Drew i Joyce Kesse. Kiedy miała kilka lat, jej rodzina przeprowadziła się na Florydę do Orlando. Miasta leżącego w regionie usianym jeziorami w południowej części Stanów Zjednoczonych, zamieszkiwanego przez ponad 300 tysięcy mieszkańców. To właśnie tam Jennifer dorastała, uczyła się, studiowała, pracowała i zaczynała układać sobie dorosłe życie. Była starszą siostrą Logana, z którym miała bardzo bliską relację. Bliscy mówili, że nie był tylko jej bratem, ale też jednym z najlepszych przyjaciół.

W rodzinie Kessie więzi były mocne. To nie był dom, w którym każdy żył osobno i odzywał się od święta. Oni naprawdę byli ze sobą w kontakcie. Jennifer od dziecka była opisywana jako osoba odpowiedzialna. Nie sprawiała problemów, dobrze się uczyła, słuchała rodziców i miała w sobie coś, co później często będzie podkreślane, a mianowicie dużą świadomość bezpieczeństwa. Zdecydowanie nie była lekkomyślna. Nie była też kimś, kto ignorował niepokojące sytuacje albo mówił, jakoś to będzie. Takie podejście oczywiście nie wzięło się znikąd. Kiedy rodzina Kesse mieszkała jeszcze w New Jersey, Drew i Joyce przeżyli bardzo niebezpieczną sytuację. Zostali napadnięci z użyciem broni. I po tym wydarzeniu oczywiście zaczęli zupełnie inaczej patrzeć na świat.

Ale dla rodziców 24-latki było to już bardzo niepokojące. Zdecydowanie takie zachowanie do niej nie pasowało, aby bez żadnego wyjaśnienia nie pojawiła się w pracy. Wiedzieli, że bardzo poważnie traktowała to, co robiła i ta praca była taką pierwszą poważną pracą po jej studiach, więc mocno pracowała na to, żeby właśnie awansować i żeby przedstawić się z jak najlepszej strony. Dlatego to, że się tak po prostu nie pojawiła w pracy, od razu budziło niepokój. Zwłaszcza, że wiedzieli, że tego ranka miała ważne spotkanie. Takie, którego nie odpuściłaby bez naprawdę ważnego powodu. Kiedy Drew i Joyce zakończyli rozmowę z jej szefem, zaczęli dzwonić do córki.

Raz za razem. Ale nie odbierała. Co więcej, telefon od razu przełączał się na pocztę głosową. Wysłali więc do niej wiadomości i prosili, żeby dała znać, że wszystko jest w porządku. Ale żadna odpowiedź nie przyszła. Dla Joyce był to moment, którego nie dało się już dalej ignorować. Później mówiła, że jej córka miała telefon od 16 roku życia i nigdy do tej pory nie było takiej sytuacji, żeby jej telefon przełączył się na pocztę głosową. Tamtego dnia stało się to po raz pierwszy. To był też moment, w którym niepokój rodziców zmienił się w strach. Jennifer nie było w pracy, nie odbierała telefonu i nikt nie wiedział, gdzie jest. Drew i Joyce nie wiedzieli jeszcze, co dokładnie powinni zrobić.

I to wcale nie uspokoiło rodziców kobiety. Jeśli Jennifer wyszła z mieszkania i odjechała samochodem, to w takim razie dlaczego nie dotarła do pracy? I dlaczego nadal nie dawała znaku życia? Co ważne, Drew, Joyce i Logan mieszkali wtedy w Tampie, więc mieli jakieś dwie godziny drogi, aby dotrzeć do Orlando. W końcu uznali, że nie ma już na co czekać i trzeba po prostu wyruszyć. W drodze zrobili jeszcze to, co mogli zrobić przez telefon, czyli po prostu zaczęli dzwonić do szpitali w okolicy i pytali, czy gdzieś nie przyjęto Jennifer Kesse albo niezidentyfikowaną kobietę pasującą do jej opisu. Brali pod uwagę, że mogła ulec jakiemuś wypadkowi. Niestety, nie przyniosło to żadnego rezultatu.

Zdjęła ją przed prysznicem, zaczęła się szykować, a potem najwyraźniej wyszła. Tylko jeśli wyszła, to zostawało najważniejsze pytanie. Dlaczego nie dotarła do pracy? Potem rodzina przeszła do sypialni. Łóżko było niepościelone, jakby Jennifer rzeczywiście spała w nim poprzedniej nocy. Na łóżku leżały ubrania, część nadal na wieszakach, jakby rano wyciągnęła je z szafy i zastanawiała się, co założyć. Następnie dostrzegli jej walizkę po powrocie z wyjazdu, która nadal czekała na rozpakowanie. To wszystko nie wskazywało na to, że planowała zniknąć na kilka dni. Joyce też przypomniała sobie o pewnej kwestii. Mianowicie jej córka niedawno kupiła nowe szpilki, takie ze wzorem przypominającym skórę kata i bardzo cieszyła się, że będzie mogła je założyć do pracy, zwłaszcza że planowała to ważne spotkanie.

Więc Joyce zaczęła szukać, czy córka je zabrała ze sobą. I faktycznie nigdzie ich nie było. Więc to był kolejny drobiazg, który pasował do wersji, że Jennifer naprawdę szykowała się rano do pracy i najprawdopodobniej wyszła właśnie w tych butach. Z mieszkania zniknęły też rzeczy, które prawdopodobnie by ze sobą zabrała, czyli torebka, klucze, telefon i iPod. Nie było również jej samochodu, więc wszystko układało się w obraz takiego poranka, że Jennifer wstała, wzięła prysznic, wybrała ubranie, przygotowała się do wyjścia, wzięła swoje rzeczy i wyszła z mieszkania. Tylko, że w takim razie w drodze do pracy wydarzyło się coś, co to dotarcie jej uniemożliwiło. I ta myśl wywoływała ogromny niepokój.

Tylko, że reakcja, z którą się spotkali, nie była taka, jakiej oczekiwali. Do mieszkania Jennifer przyjechał wtedy jeden funkcjonariusz. Dla Drew, Joyce i Logana był to moment, w którym liczyli, że ktoś wreszcie przejmie sprawę, zacznie zadawać pytania, zabezpieczyć ślady i traktować zaginięcie Jennifer tak poważnie, jak oni to traktowali już od tego pierwszego telefonu z pracy. Tylko, że według późniejszej relacji ojca kobiety, wizyta ta wyglądała zupełnie inaczej niż się tego spodziewali. Policjant miał wejść do środka, rozejrzeć się tak pobieżnie, może przez kilkadziesiąt sekund i uznać, że Jennifer prawdopodobnie pokłóciła się z chłopakiem i jak jej przejdzie, to wróci.

Otóż 2 maja 2008 roku Izba Reprezentantów Florydy jednogłośnie przyjęła ustawę znaną jako Jennifer Kesse and Tiffany Sessions Missing Persons Act. Jej celem było uporządkowanie sposobów, jaki na Florydzie przejmuje się i prowadzi sprawy osób zaginionych, także dorosłych. Ustawa wymagała, żeby organy ścigania miały jasne, pisemne procedury. Kiedy przyjąć zgłoszenie, jak rozpocząć poszukiwanie, kiedy przekazać informacje do odpowiednich baz i jak prowadzić sprawę dalej. W praktyce chodziło o to, żeby sprawa zaginięcia dorosłej osoby nie była automatycznie odkładana na bok, tylko dlatego, że teoretycznie mogła zniknąć ona z własnej woli.

Nazwał też zaginięcie Jennifer porwaniem i sugerował, że mogła być w nie zamieszana więcej niż jedna osoba, nawet jeśli na nagraniu z monitoringu widać było tylko jednego człowieka odstawiającego jej samochód. Nadal była to tylko jednak teoria. Ale dla rodziny ważne było to, że ktoś w końcu próbował patrzeć na tę sprawę szerzej. Nie tylko przez pryzmat pierwszych założeń, ale też przez to, co mogło zostać pominięte w pierwszych dniach śledztwa. Problem polegał jednak na tym, że detektyw nie miał pełnego obrazu tego, czym policja się zajmowała. Nie miał po prostu dostępu do wszystkich akt. Dlatego Drew i Joyce uznali, że jeśli mają dalej szukać odpowiedzi, no to potrzebują tego pełnego dostępu i zdecydowali się o to zawalczyć.

Choć faktycznie ten pomysł z tym pukaniem, że to właśnie był jej były chłopak, jest dosyć prawdopodobny. Zwłaszcza, że wiemy, że był tam wtedy w okolice. Być może dlatego też nie chciała go wpuścić. Ale może potem jakoś ją przekonał, na przykład wrócił i jeszcze raz pukał? Dajcie znać, co Wy o tej teorii myślicie. Albo która w ogóle z tych teorii jest Wam najbliższa. Jeśli chodzi jeszcze o takie wydarzenie po zaginięciu kobiety, to 5 miesięcy po tym jak zniknęła, zmarł ojciec Roba. Więc dla mężczyzny była to kolejna tragedia. Z czasem ułożył sobie życie, ożenił się i założył rodzinę. Choć tak naprawdę do dziś jego nazwisko jest kojarzone z zaginięciem Jennifer. Drew i Joyce nigdy nie przestali walczyć o poznanie prawdy, ale z czasem ich działania wyszły poza tylko skupienie się na tej sprawie, stali się głosem rodzin, które przeżywały podobny koszmar, a także jeszcze utworzyli stypendium imienia ich córki.

I ostatnie informacje pochodzą z tego roku, ze stycznia, kiedy to minęło 20 lat od zaginięcia kobiety. Przy tej rocznicy Drew i Joyce ponownie opowiedzieli o tym, jak wygląda życie rodziców, którzy od dwóch dekad nie mają odpowiedzi. W rozmowie z lokalną stacją Fox 13 Stumpy mówili, że szukają córki właściwie każdego dnia i że mimo upływu lat nadal czują, jakby żyli w stanie zawieszenia. Wrócili też do pierwszych godzin po jej zniknięciu. Do dwugodzinnej jazdy Stumpy do Orlando, do pustego mieszkania Jennifer i do ubrań rozłożonych na łóżku, jakby naprawdę szykowała się do pracy. Drew przypomniał również pierwszą reakcję policji i ich założenie o tym, że na pewno pokłóciła się z chłopakiem i niedługo wróci.

Dla nich to był moment, który do dziś brzmi jak utracona szansa. Przypomniano też w tym wywiadzie o pozwie, które rodzina złożyła przeciwko policji i miastu, aby uzyskać dostęp do akt. Joyce mówiła też w wywiadzie, że taka walka wykańcza człowieka fizycznie, psychicznie i emocjonalnie, a z czasem odbija się też na zdrowiu. Jednocześnie w 2026 roku nadal tkwiła w nich nadzieja. Sprawą zajmowała się ta nowa agencja śledcza, która też przedstawiła metody mogące popchnąć tę sprawę do przodu, czyli między innymi wykorzystanie sztucznej inteligencji. Dla nich właśnie było ważne, żeby przede wszystkim ustalić kto był wtedy na tym nagraniu.