PORWANA PRZED WŁASNYM MIESZKANIEM? SPRAWA JENNIFER KESSE #187

Jennifer Kesse wyszła z mieszkania w Orlando, żeby pojechać do pracy, ale nigdy nie dotarła do biura. Kilka godzin później kamera uchwyciła kogoś, kto spokojnie odstawił jej samochód na pobliski parking. Tylko, że nie sposób było dojrzeć twarzy tej osoby. Dzień dobry, dobry wieczór, w zależności od tego, kiedy się słyszymy. Dzisiaj opowiem Wam o bardzo zastanawiającej sprawie zaginięcia 24-latki z Florydy. Wydawało się, że policjanci dysponują kluczowym dowodem. Problem jednak pojawił się przy identyfikacji osoby z nagrania.

A teraz zapraszam do wysłuchania dzisiejszej historii. Wieczorem 23 stycznia 2006 roku 24-letnia Jennifer Kesse zadzwoniła ze swojego mieszkania w Orlando na Florydzie do rodziny i swojego chłopaka. Te rozmowy nie brzmiały alarmująco. Nie było w nich niczego, co mogłoby sugerować, że następnego dnia jej bliscy zaczną odtwarzać każdą minutę i zastanawiać się, gdzie Jennifer się podziała. To był ostatni wieczór, kiedy ktokolwiek usłyszał jej głos.

Następnego ranka miała po prostu pojechać do pracy. Tylko, że nigdy tam nie dotarła. Jennifer Joyce Kesse urodziła się 20 maja 1981 roku w New Jersey jako córka Drew i Joyce Kesse. Kiedy miała kilka lat, jej rodzina przeprowadziła się na Florydę do Orlando. Miasta leżącego w regionie usianym jeziorami w południowej części Stanów Zjednoczonych, zamieszkiwanego przez ponad 300 tysięcy mieszkańców. To właśnie tam Jennifer dorastała, uczyła się, studiowała, pracowała i zaczynała układać sobie dorosłe życie. Była starszą siostrą Logana, z którym miała bardzo bliską relację. Bliscy mówili, że nie był tylko jej bratem, ale też jednym z najlepszych przyjaciół.

W rodzinie Kessie więzi były mocne. To nie był dom, w którym każdy żył osobno i odzywał się od święta. Oni naprawdę byli ze sobą w kontakcie. Jennifer od dziecka była opisywana jako osoba odpowiedzialna. Nie sprawiała problemów, dobrze się uczyła, słuchała rodziców i miała w sobie coś, co później często będzie podkreślane, a mianowicie dużą świadomość bezpieczeństwa. Zdecydowanie nie była lekkomyślna. Nie była też kimś, kto ignorował niepokojące sytuacje albo mówił, jakoś to będzie. Takie podejście oczywiście nie wzięło się znikąd. Kiedy rodzina Kesse mieszkała jeszcze w New Jersey, Drew i Joyce przeżyli bardzo niebezpieczną sytuację. Zostali napadnięci z użyciem broni. I po tym wydarzeniu oczywiście zaczęli zupełnie inaczej patrzeć na świat.

Nie to, że zaczęli być jacyś przewrażliwieni albo wszędzie widzieć zagrożenie, ale na pewno zwracali uwagę na ostrożność. Rodzice uczyli więc Jennifer i Logana prostych zasad typu zawsze sprawdź czy zamknąłeś, zamknęłaś drzwi, dawaj znać gdzie jesteś, zwracaj uwagę co dzieje się wokół, na swoje otoczenie, nie ufaj każdemu tylko dlatego, że nie wzbudza twoich podejrzeń. I Jennifer zdecydowanie takie zasady wzięła do siebie i stosowała w codziennym życiu. Już jako osoba dorosła praktycznie codziennie odzywała się do kogoś z rodziny albo przyjaciół. Czasem była to rozmowa, czasami krótka wiadomość, ale przede wszystkim chodziło o to, żeby ktokolwiek wiedział, że wszystko u niej w porządku.

Jeśli jej rodzice do niej dzwonili, to albo odbierała, albo bardzo szybko dzwoniła. Nie było tak, że zostawiała ich bez wieści na kilka godzin, a co dopiero dni. Jennifer skończyła liceum w Tampie, a potem studiowała finanse na Uniwersytecie w Orlando. Dyplom uzyskała w 2003 roku, a po studiach zaczęła pracować w firmie z branży wakacyjnej związanej z systemem Timeshare. W dużym skrócie chodziło o model, w którym klienci płacili za prawo do korzystania z apartamentu albo domu wakacyjnego przez określony czas w roku. Na przykład tydzień albo dwa tygodnie, zamiast taką nieruchomość kupować na pełną własność. To była jej pierwsza poważna praca po studiach, ale szybko pokazała, że zdecydowanie zależy jej na pracy i jest dobrym pracownikiem.

Opisywana była jako ambitna, konkretna i pracowita. W pierwszym roku awansowała dwa razy. Dla 24-letniej kobiety, która dopiero stawiała pierwsze kroki w tej branży, było to naprawdę znaczące. Jennifer była osobą, która nie czekała aż coś się samo wydarzy, tylko brała los w swoje ręce. I jedną z takich decyzji było właśnie własne mieszkanie. Niedługo przed zaginięciem Jennifer kupiła własne mieszkanie na zamkniętym osiedlu w Orlando. Kompleks znajdował się niedaleko centrum handlowego, a lokalizacja bardzo jej odpowiadała, bo Jennifer lubiła robić zakupy, ogólnie lubiła taki klimat miasta i mieć wszystko pod ręką. Jednocześnie też zależało jej na tym, by mieszkać w miejscu, które dawało jej poczucie bezpieczeństwa.

I to osiedlo oprócz tego, że było zamknięte, to posiadało jeszcze ochronę, spełniało jej oczekiwania. Dla 24-latki miało być to też miejsce, w którym mogła w końcu poczuć się niezależna. Plusem było też to, że okolica ostatnio przechodziła rewitalizację. A takim jedynym minusem można powiedzieć było to, że kompleks wciąż był w budowie, a wokół mieszkań cały czas pojawiali się wykonawcy, ekipy remontowe i budowlane. Niektóre lokale były jeszcze puste, w części prowadzono pracę, a po terenie kręciło się dużo osób, których Jennifer nie znała. Więc na tym etapie dla osoby, która od małego była uczona, żeby właśnie zwracać uwagę na swoje otoczenie, był to pewien dyskomfort, ale nie na tyle, żeby nie zdecydować się na ten zakup.

Natomiast na pewno wpływało to na to, że kobieta była przez to bardziej czujna. Kiedy na przykład wracała z parkingu do mieszkania, często rozmawiała z kimś przez telefon. Nie dlatego, że panikowała, tylko że to był bardziej jej sposób na takie zachowanie kontroli. Bo jeśli szła sama, to chciała mieć też poczucie, że w razie co ma kogoś chociaż po tej drugiej stronie telefonu. Że ktoś wie, co się z nią dzieje i w razie co no to zdąży mu dać znać. Jennifer była też opisywana jako osoba towarzyska, ciepła, zabawna i taka, która lubiła przygody, ale nie ryzykowała bez potrzeby. Bliscy wskazywali też, że była osobą, która potrafiła rozświetlić pokój, kiedy do niego wchodziła.

Dodawali też, że miała jasno-niebieskie oczy, szeroki uśmiech i energię kogoś, kto naprawdę lubi ludzi. I tak też było, bo faktycznie lubiła wychodzić, spotykać się ze znajomymi, dobrze bawić, Ale jednocześnie miała mocno ustawione granice, których pilnowała. W chwili zaginięcia Jennifer była w związku z Robem Allenem. Poznali się około rok wcześniej w barze w Orlando, kiedy Rob był tam przejazdem. On mieszkał w Fort Lauderdale, ona w Orlando, więc od początku była to relacja na odległość, dzieliły ich jakieś 3 godziny jazdy samochodem. Widzieli się głównie w weekendy. Dużo rozmawiali przez telefon i próbowali tak układać codzienność, żeby mimo tych kilometrów między nimi ten związek naprawdę działał.

Właśnie dlatego styczniowy weekend poprzedzający zaginięcia Jennifer był dla nich ważny. Wyjechali wtedy razem na San Gua, czyli jedną z wysp Dziewiczech Stanów Zjednoczonych. Po czasie rozmów, wiadomości i planowania kolejnych spotkań mogli po prostu pobyć razem bez pośpiechu i ciągłego rozstawania się po paru godzinach. W niedzielę 22 stycznia wrócili z podróży, ale zdecydowali, że Jennifer zostanie jeszcze na noc u roba, a następnego ranka pojedzie Prosto do pracy. I faktycznie tak się stało. W poniedziałek 23 stycznia pojechała do pracy i około godziny 18 wyszła z biura. W drodze do domu rozmawiała przez telefon z ojcem, było to około 18.15. Nie mówiła niczego, co mogłoby wzbudzić jakiś niepokój.

Nie brzmiała też jako osoba, która czegoś się boi albo jest w złym nastroju. Po prostu wracała do swojego mieszkania, opowiadała jak tam było na wyjeździe, jak tam było w pracy. Taka, wydawałoby się, zwyczajna rozmowa. Wieczorem około godziny 22 rozmawiała jeszcze z Robem. I to była ostatnia rozmowa, jaką odbyła. Tu ważny szczegół. Jennifer miała taki zwyczaj, że odzywała się do Roba rano przed pracą. Pisała albo dzwoniła, w zależności jak tam jej szły przygotowania do pracy. I to była już taka jej tak naprawdę rutyna, zwłaszcza przy związku na odległość. Dlatego, kiedy następnego ranka, 24 stycznia, Rob nie dostał od niej żadnej wiadomości, to zdecydowanie zwróciło to jego uwagę, było to nietypowe.

Postanowił się więc z nią skontaktować i to, co dało mu do myślenia, to to, że połączenie trafiło od razu na pocztę głosową. Na tym etapie postanowił jednak jeszcze nie panikować. Przecież różne rzeczy się mogą wydarzyć, może jej się telefon rozładował, zapomniała na przykład naładować. Więc w tamtym momencie nie było to dla niego jakoś mocno niepokojące, ale z czasem miało się to zmienić. W tym czasie rodzice Jennifer byli jeszcze niczego nieświadomi. Wszystko zmieniło się około godziny 11, kiedy to odebrali telefon z pracy Jennifer. Dzwonił jej przełożony i powiedział, że tego dnia kobieta nie pojawiła się w biurze i czy wiedzą może dlaczego. Oczywiście szef dzwonił bardziej tak informacyjnie, aby zweryfikować, że może ich córka zaspała, może się źle poczuła, coś ją zatrzymało i nie miała jak się skontaktować.

Raz za razem. Ale nie odbierała. Co więcej, telefon od razu przełączał się na pocztę głosową. Wysłali więc do niej wiadomości i prosili, żeby dała znać, że wszystko jest w porządku. Ale żadna odpowiedź nie przyszła. Dla Joyce był to moment, którego nie dało się już dalej ignorować. Później mówiła, że jej córka miała telefon od 16 roku życia i nigdy do tej pory nie było takiej sytuacji, żeby jej telefon przełączył się na pocztę głosową. Tamtego dnia stało się to po raz pierwszy. To był też moment, w którym niepokój rodziców zmienił się w strach. Jennifer nie było w pracy, nie odbierała telefonu i nikt nie wiedział, gdzie jest. Drew i Joyce nie wiedzieli jeszcze, co dokładnie powinni zrobić.

Zaczęli więc od tego, że postanowili skontaktować się z administracją kompleksu, w którym mieszkała Jennifer. Wyjaśnili, że córka nie przyszła do pracy, nie odbiera telefonu i że takie zachowanie kompletnie do niej nie pasuje. Poprosili, żeby ktoś sprawdził, czy przy jej mieszkaniu nie widać niczego niepokojącego. Administracja oczywiście nie mogła wejść tak po prostu do jej mieszkania, ale mogli podejść pod drzwi i sprawdzić jak to wygląda. I według nich na pierwszy rzut oka wszystko było w porządku, nic nie wzbudziło ich niepokoju. Drzwi nie były otwarte, nie było żadnych śladów włamania, ani niczego co sugerowałoby, że stało się coś złego. Natomiast kiedy rodzice zapytali, czy na parkingu stoi jej samochód, czarny Chevrolet Malibu, okazało się, że go tam nie ma.

I to wcale nie uspokoiło rodziców kobiety. Jeśli Jennifer wyszła z mieszkania i odjechała samochodem, to w takim razie dlaczego nie dotarła do pracy? I dlaczego nadal nie dawała znaku życia? Co ważne, Drew, Joyce i Logan mieszkali wtedy w Tampie, więc mieli jakieś dwie godziny drogi, aby dotrzeć do Orlando. W końcu uznali, że nie ma już na co czekać i trzeba po prostu wyruszyć. W drodze zrobili jeszcze to, co mogli zrobić przez telefon, czyli po prostu zaczęli dzwonić do szpitali w okolicy i pytali, czy gdzieś nie przyjęto Jennifer Kesse albo niezidentyfikowaną kobietę pasującą do jej opisu. Brali pod uwagę, że mogła ulec jakiemuś wypadkowi. Niestety, nie przyniosło to żadnego rezultatu.

W żadnym szpitalu nie została przyjęta osoba pasująca do opisu Jennifer. Kiedy w końcu dotarli na miejsce, udało im się wejść do środka. I tutaj nie jest jasne, czy mieli wtedy zapasowy klucz, czy administracja zrobiła dla nich wyjątek, ale najważniejsze było to, że po kilku godzinach mogli w końcu obejrzeć mieszkanie Jennifer na własne oczy. To co zobaczyli, wcale ich nie uspokoiło. Ale nie chodziło o coś przerażającego. W mieszkaniu nie było krwi, poprzewracanych mebli, wybitych szyb, ani faktycznie nie było też śladów włamania. Na pierwszy rzut oka wyglądało na to, że nic takiego niepokojącego tam się nie wydarzyło. W mieszkaniu panował porządek tak jak zazwyczaj. I właśnie to było w tym wszystkim takie niepokojące.

Bo oznaczało, że Jennifer opuściła to mieszkanie szykując się do pracy, a coś wydarzyło się później. W więzience prysznic nadal był mokry, na ścianach kabiny widać było krople wody, a przy butelkach z szamponem i odżywką zostały ślady, jakby ktoś używał ich maksymalnie kilka godzin wcześniej. Na wierzchu leżał wilgotny ręcznik, a na blacie znajdowały się kosmetyki i rzeczy do przygotowania się do wyjścia. Wszystko wyglądało tak, jakby Jennifer rano normalnie wstała, wzięła prysznic i zaczęła szykować się do pracy. Obok prysznica leżała też jej koszulka i dla jej rodziców to miało sens, bo wiedzieli, że Jennifer często spała w koszulkach, więc to była taka jakby jej piżama. Mogę więc założyć, że ta była po prostu z poprzedniej nocy.

Zdjęła ją przed prysznicem, zaczęła się szykować, a potem najwyraźniej wyszła. Tylko jeśli wyszła, to zostawało najważniejsze pytanie. Dlaczego nie dotarła do pracy? Potem rodzina przeszła do sypialni. Łóżko było niepościelone, jakby Jennifer rzeczywiście spała w nim poprzedniej nocy. Na łóżku leżały ubrania, część nadal na wieszakach, jakby rano wyciągnęła je z szafy i zastanawiała się, co założyć. Następnie dostrzegli jej walizkę po powrocie z wyjazdu, która nadal czekała na rozpakowanie. To wszystko nie wskazywało na to, że planowała zniknąć na kilka dni. Joyce też przypomniała sobie o pewnej kwestii. Mianowicie jej córka niedawno kupiła nowe szpilki, takie ze wzorem przypominającym skórę kata i bardzo cieszyła się, że będzie mogła je założyć do pracy, zwłaszcza że planowała to ważne spotkanie.

Więc Joyce zaczęła szukać, czy córka je zabrała ze sobą. I faktycznie nigdzie ich nie było. Więc to był kolejny drobiazg, który pasował do wersji, że Jennifer naprawdę szykowała się rano do pracy i najprawdopodobniej wyszła właśnie w tych butach. Z mieszkania zniknęły też rzeczy, które prawdopodobnie by ze sobą zabrała, czyli torebka, klucze, telefon i iPod. Nie było również jej samochodu, więc wszystko układało się w obraz takiego poranka, że Jennifer wstała, wzięła prysznic, wybrała ubranie, przygotowała się do wyjścia, wzięła swoje rzeczy i wyszła z mieszkania. Tylko, że w takim razie w drodze do pracy wydarzyło się coś, co to dotarcie jej uniemożliwiło. I ta myśl wywoływała ogromny niepokój.

W tym momencie bliscy Jennifer postanowili skontaktować się z jej chłopakiem Robem. Jeśli ktokolwiek miał mieć od niej wiadomość, to pewnie właśnie on. Wiedzieli, że para była w regularnym kontakcie, praktycznie codziennie ze sobą rozmawiali, więc nie było opcji, aby się do niego nie odezwała, chyba że właśnie coś by jej się stało. Niestety okazało się, że Rob także nie miał od niej żadnych wieści. Na początku próbował znaleźć dla tego jakieś wyjaśnienie. Wyjawił też rodzicom Jennifer, że wieczorem 23 stycznia odbyli trudną rozmowę. Nie była to kłótnia, awantura czy coś takiego. Nie chodziło też o rozstanie, natomiast podjęli trudne tematy. Między innymi rozmawiali o tym, jak planują przyszłość.

Czy faktycznie oboje idą w tę samą stronę, czy myślą o sobie poważnie, kto się do kogo przeprowadzi i tak dalej. Więc to na pewno była taka rozmowa, która wymagała zastanowienia się, a zatem Rob miał poczucie, że może Jennifer potrzebuje trochę czasu, żeby sobie to wszystko ułożyć, przemyśleć. Dlatego też z początku tak nie naciskał na ten kontakt. Co prawda do tej pory nigdy nie było takiej sytuacji, żeby Jennifer miała wyłączony telefon, ale może właśnie to był pierwszy raz. Też nie spotykali się jakoś bardzo długo, żeby miał taką pewność, że zawsze Jennifer od niego odbierze telefon. Ale im dłużej nad tym myślał, tym bardziej czuł, że jednak coś jest nie tak.

A kiedy jeszcze rodzice kobiety się z nim skontaktowali, to już był pewien, że stało się coś niedobrego. Szybko też ustalili, że prawdopodobnie był ostatnią osobą, która miała z nią kontakt i było to właśnie poprzedniego dnia o tej 22. Czy Rob mógł opisać całą tę rozmowę łagodniej niż wyglądała naprawdę? Teoretycznie tak. Nie wiemy tego, jak to wszystko wyglądało. Nie mamy pewności. Wiemy tylko tyle, ile on przedstawił. Ale nic nie wskazuje na to, by miał kłamać. Więc raczej bliscy Jennifer przyjęli, że tak to właśnie wyglądało. W końcu, siedząc w pustym mieszkaniu, Jennifer zrozumieli, że nie mogą już działać sami, że czas zawiadomić policję i poprosić o pomoc w odnalezieniu kobiety.

Tylko, że reakcja, z którą się spotkali, nie była taka, jakiej oczekiwali. Do mieszkania Jennifer przyjechał wtedy jeden funkcjonariusz. Dla Drew, Joyce i Logana był to moment, w którym liczyli, że ktoś wreszcie przejmie sprawę, zacznie zadawać pytania, zabezpieczyć ślady i traktować zaginięcie Jennifer tak poważnie, jak oni to traktowali już od tego pierwszego telefonu z pracy. Tylko, że według późniejszej relacji ojca kobiety, wizyta ta wyglądała zupełnie inaczej niż się tego spodziewali. Policjant miał wejść do środka, rozejrzeć się tak pobieżnie, może przez kilkadziesiąt sekund i uznać, że Jennifer prawdopodobnie pokłóciła się z chłopakiem i jak jej przejdzie, to wróci.

I prawdopodobnie policjant bazował na tym, że była osobą dorosłą i jak usłyszał też informację o tym, że odbyła ze swoim partnerem trudną rozmowę, to po prostu uznał, że potrzebuje czasu. Ocenił też, że mieszkanie nie wygląda na takie, w którym doszło do jakiegoś ataku, włamania czy jakiejkolwiek niepokojącej sytuacji. Nie było żadnych zniszczeń, także nie zauważył żadnych śladów krwi czy czegokolwiek, co zwróciłoby jego uwagę. Uznał, że po prostu Jennifer rano się naszykowała do pracy, ale może po drodze po prostu zmieniła zdanie, potrzebowała przestrzeni i jak to sobie wszystko poukłada, to pewnie wróci. Tylko problem polegał na tym, że policjant zakładał to wszystko, nie skupiając się na tym, kim była Jennifer, a jej rodzina patrzyła właśnie na to, jaka była jej rutyna, jak się na co dzień zachowywała i czego by się po niej spodziewali.