MYŚLAŁA, ŻE PISZE Z NASTOLATKIEM. PRAWDA BYŁA PRZERAŻAJĄCA | NIEBEZPIECZNA SIEĆ #65

Poznała kogoś, kto wydawał się być w jej wieku i szybko stał się przyjacielem. Rozmawiali o wszystkim, o szkole, o znajomych, problemach i marzeniach. Kiedy w końcu zaproponował spotkanie, Alicia nie miała powodów, by mu nie ufać. Czy aby na pewno? Alicia Kozakiewicz dorastała w spokojnej dzielnicy Crafton Heights na wzgórzach Pittsburgha w stanie Pensylwania. Mieszkała z rodziną w domu z ogródkiem, mieli psa, regularnie wsiadali do rodzinnych obiadów, a wokół byli sąsiedzi, którzy znali się od lat. Takie typowe amerykańskie przedmieścia, gdzie wydawało się, że nic złego nie może się wydarzyć. była córką Mary Ann i Charlesa Kozakiewiczów.

I faktycznie, przez kilka miesięcy uczęszczała nawet na taki specjalny kurs, który mógłby ją przygotować do takiego zawodu. I to pomogło jej trochę nabrać pewności siebie, ale potem stwierdziła, że w zasadzie modeling nigdy nie był jej największym marzeniem. Alicia pisała wiersze i marzyła o tym, by zostać psychologiem. W szkole miała bardzo dobre wyniki. Regularnie trafiała na listę uczniów z wyróżnieniem. Do tego była bardzo bystra, wrażliwa i pełna życia. Wydawało się, że osiągnie wszystko to, czego tylko sobie zamarze. Rodzina Kozakiewiczów była bardzo zżyta. Mama spędzała z dziećmi dużo czasu w domu, a tata, który był sprzedawcą samochodów, mimo długich godzin pracy zawsze znajdował czas na wspólne chwile.

Alicia zgodziła się, że spotkają się niedaleko jej domu, w miejscu, które dobrze znała. Miało być szybko, dyskretnie i tylko na chwilę. I dosłownie nastolatka chciała zrobić w ten sposób, że niepostrzeżenie wymknie się z domu, przywita się z nim tylko i zaraz wróci. Na to spotkanie wybrali dość symboliczną datę, bo nowy rok, 2002 roku. W domu Kozakiewiczów panowała wtedy ciepła, rodzinna atmosfera. Mama przygotowywała tradycyjny obiad, który zawsze podawała w Nowy Rok. Wieprzowinę z kiszoną kapustą. A przy stole siedzieli tata, brat z dziewczyną oraz babcia. Dzień był bardzo spokojny, zwyczajny.

Chciała wrócić do rodziców, dlatego była gotowa na wszystko. Czuła, że ten przerażający mężczyzna bez wahania mógłby ją zabić. Bała się, że każda minuta może być jej ostatnią. Wiedziała tylko jedno, jeśli chce przeżyć, musi udawać spokój i być mu posłuszna. Cały czas trzymała się też nadziei. Wierzyła, że rodzice ją szukają. A co się w tym czasie działo w domu Kozakiewiczów? Cofnijmy się o te parę dni. W tym samym czasie, kiedy Alicia zniknęła w zimną styczniową noc, Na początku wszystko toczyło się swoim rytmem. Mary Ann sprzątała ze stołu po noworocznym obiedzie, zadowolona, że udało się spędzić miły czas z bliskimi.

Wkrótce agenci FBI pojawili się także w domu Kazakiewiczów razem z biegłym sądowem. Przesłuchali rodziców, prosząc ich, by przypomnieli sobie każdą drobnostkę z ostatnich dni. Wtedy też rodzice nastolatki jeszcze raz opowiedzieli o swoich przemyśleniach, że faktycznie Alicia spędzała mnóstwo czasu przy komputerze, że miała skaner, kamerę internetową i że uwielbiała czaty. Biegu sądowy, który specjalizował się właśnie w komputerach, wtedy włączył urządzenie znajdujące się w pokoju rodzinnym, czyli po prostu w salonie i zaczął kopiować pliki. Agenci wtedy też już czuli, że odpowiedź musi znajdować się na tym komputerze, że dzięki temu odnajdą Alicję.

Ten Scott miał wspominać o podróży do Pittsburgha i dziewczynie, którą miał teraz mieć. Informator na początku nie potraktował tego poważnie. Myślał, że to taka przechwałka, internetowa fantazja. Ale kiedy znów Scott o tym napisał, to tym razem poczuł, że może mówić poważnie. Zwłaszcza, że chwilę później dołączył zdjęcia. Informator jej nie kojarzył, ale wiedziony jakimś przeczuciem postanowił sprawdzić w internecie stronę lokalnej gazety z Pittsburgh'a. Wtedy też natrafił na artykuł o zaginionej trzynastoletniej Alicji Kozakiewicz i zamarł. Dziewczynka na zdjęciu była tą samą osobą, którą wcześniej widział na zdjęciu Scotta.

Śledztwo w sprawie porwania Alicji Kozakiewicz trwało miesiącami. FBI musiało przejść przez setki gigabajtów danych, kopii rozmów i nagrań, które Scott zostawił po sobie w sieci. Okazało się, że w internecie funkcjonował pod różnymi pseudonimami. Reklamował się jako pan dla nastoletnich niewolnic. Na swoich profilach publikował zdjęcia, na niektórych pozował przed ścianą pełną narzędzi. Bicze, łańcuchów, kajdanek i metalowych obręcza. Nie miał wątpliwości, że świat online daje mu anonimowość i poczucie władzy. Podczas zbierania dowodów Alicia została poproszona, by pomóc w identyfikacji nagrań, które znaleziono w jego komputerze.

Sędzia uwzględnił wszystkie okoliczności. Ostatecznie jednak skazał mężczyznę na 19 lat i 7 miesięcy pozbawienia wolności. Podczas ogłaszania wyroku Scott zwrócił się do Alicia i jej rodziny. Powiedział, że mu przykro i że wie, że potrzebuje pomocy. Nie otrzymał jednak ani wybaczenia, ani współczucia. W lutym 2019 roku, po odbyciu 17 lat kary, został zwolniony warunkowo z więzienia za dobre sprawowanie. Trafił do tzw. ośrodka przejściowego. Jak się okazało, w Pittsburghu zaledwie kilka ulic od miejsca, gdzie kiedyś mieszkała jego ofiara, Alicia Kozakiewicz.

I tak przy okazji Alicia Kozakiewicz też dzisiaj występuje jako Alicia Kozak. I ten pies brał na przykład udział w głośnych poszukiwaniach Jamie Closs, nastolatki porwanej w Wisconsin w 2018 roku. Kilka lat po ocaleniu Alicia zdecydowała się też napisać książkę. W 2008 roku ukazała się publikacja, którą na polski możemy przetłumaczyć jako Nie jesteś sam. Droga odporwania do odzyskania siły. I to nie jest taka typowa autobiografia, to raczej przewodnik dla innych ocalałych, którzy podobnie jak Alicia przeszli przez piekło porwania, przemocy i traumy, a teraz próbują odzyskać swoje życie. To książka, która ma im dodać nadziei.