KOSZMAR NA KOH TAO: CO SPOTKAŁO BRYTYJSKICH TURYSTÓW? | ZABÓJCZE WAKACJE #3

Tajlandia przyjmuje ponad 35 milionów turystów rocznie. Przyciągają ich tu m.in. piękne plaże. Zdecydowana większość z nich spędza tu przyjemnie i bezpiecznie czas. Ale jak się okaże, w dzisiejszej sprawie bywają od tego wyjątki. Hanna i David też chcieli po prostu odpocząć. Spędzić trochę czasu ze znajomymi, nacieszyć się słońcem, uciec na chwilę od obowiązków. Nie wiedzieli, że to będą ich ostatnie wakacje. Koh Tao to tajlandzka wyspa położona na południu kraju, w Zatoce Tajlandzkiej. Najmniejsza z trzech popularnych wysp turystycznych w tym rejonie. Ma zaledwie 21 km2 powierzchni i nieco ponad 8 km długości.

Są fluoresencyjne farby, muzyka na żywo, pokazy ognia i plastikowe wiaderka z kolorowymi drinkami. Ludzie tańczą boso w piasku, śmieją się, często też kupią w tłumie i odnajdują dopiero nad ranem. Dla niektórych to jednorazowa przygoda, a dla innych obowiązkowy punkt każdej podróży do Azji Południowo-Wschodniej. Tej nocy David był w centrum uwagi. Towarzyski, uśmiechnięty, rozluźniony. Hanna także dobrze się bawiła. Około północy grupa zaczęła się rozdzielać. Hannah i jej przyjaciółki przeniosły się do baru AC, jednego z najbardziej znanych lokali tuż przy plaży, a David został jeszcze chwilę z kolegami, a później odwiedzili pobliski sklep. Tam też kogoś spotkali i rozmawiali na ulicy, co też później zostało zarejestrowane przez kamerę i miało to miejsce po godzinie drugiej w nocy.

a później dołączył do Hany. I wtedy też Hanna rozdzieliła się z przyjaciółkami i wybrała właśnie z Davidem na krótką przechadzkę. Z baru wyszli razem około 2.15. Ruszyli wzdłuż plaży w stronę swoich pokoi. Mieli tam jakieś kilka minut drogi, ale tej nocy nigdy do nich nie wrócili. Z miejsca, w którym mieszkali, rozciągał się jeden z najpiękniejszych widoków na Kotao. Z tego miejsca widać było długą, pieszczystą plażę, spokojną zatokę i charakterystyczne tajskie łodzie. Zdłuż brzegu porozrzucane były granitowe głazy. Wyglądały tak, jakby ktoś celowo je tam ułożył, jakby dla efektu. Masywne i gładkie, z czasem obtarte przez fale i wiatr.

Panował jeden wielki chaos. A policja, zamiast przewracać porządek, zdawała się miotać bez planu. W końcu udało się ustalić, że ofiarami byli Hannah i David. Informacje o tym bardzo szybko obiegły też media. A to sprawiło, że na plaży, gdzie ich znaleziono, zaczęli się gromadzić kolejni ludzie. Mieszkańcy, turyści, pracownicy hoteli. Teraz przyszli, by zapalić świeczki. Następnie też zorganizowano czuwanie. Nikt na nim nie przemawiał, po prostu chodziło o obecność. Niektórzy przynieśli kwiaty, inni po prostu siadali w milczeniu na piasku. Hołdy dla Hanna i Davida pojawiły się także w mediach społecznościowych. Przyjaciele, znajomi, a nawet osoby, które nie znały ich osobiście, pisały o szoku i niedowierzeniu.

Do tego momentu zdążono też już oskarżyć i oczyścić z podejrzeń kilku turystów. Ale pojawił się wkrótce nowy trop i został on podany przez żona McCona, 25-letniego znajomego Davida, który był znany na Kotao jako Gitterman. Opublikował on w sieci zdjęcie dwóch tajskich mężczyzn, którzy według niego zaczepiali i wręcz molestowali Hanę w noc przed morderstwem. Miał też widzieć, jak David wkroczyłby ją obronić. Ale chwilę po tej publikacji Sean zaczął otrzymywać groźby. Twierdził, że boi się o swoje życie i w związku z tym zdecydował się wyjechać z wyspy, tłumacząc, że musi się ukryć przed pewnymi ludźmi, którzy prawdopodobnie chcą go uciszyć.

ale jego słowa brzmiały bardziej jak chęć utrzymania dobrego wizerunku kraju, niż szczere takie zdziwienie, zaskoczenie, może nawet przerażenie tym, co się tutaj wydarzyło. Z kolei w barze, w którym para się bawiła ostatniej nocy, często miało dochodzić do bujek, wyzwisk i różnego typu agresji. Mężczyźni, którzy pili tam wieczorami, nie zawsze zachowywali się tak, jak to moglibyśmy sobie wyobrażać w takim wakacyjnym raju. Pojawiły się pogłoski, że David faktycznie próbował obronić Hanę przed jednym z takich typów. A potem, że być może ktoś za nimi poszedł. Na Kotao panowało takie przekonanie, że liczba barów rosła szybciej niż rozsądek.

Niczego takiego się nie dowiedział, ale był zły na tajskich policjantów, że nie sprawdzili każdego ważnego wątku. Jak się na to tłumaczyła tajska policja? Oczywiście brakiem zasobów. Proces w sprawie zabójstwa Hanny i Davida rozpoczął się 8 lipca 2015 roku. Trwał 18 dni i podzielono go na trzy części, rozłożone na kilka tygodni. Posiedzenia były wyczerpujące. Według jednego z obserwatorów codziennie odbywały się rozprawy trwające nawet po 10 godzin. Dołowi oskarżonych zasiedli dwaj migranci z Birmy. Nie przyznawali się do żadnego z zarzutów. Ich obrona była prowadzona pro bono przez dwóch prawników z Rady Prawników Tajlandii.

Proces obserwowały też organizacje międzynarodowe, w tym Amnesty International czy przedstawiciele brytyjskiego MSZ. I co ciekawe, sąd nie pozwolił publiczności robić notatek. Jak się pewnie domyślacie, ta decyzja spotkała się z ostrą krytyką. Uznano ją za nieprzejrzystą i ograniczającą jawność procesu. Prokuratura opierała się przede wszystkim na ustaleniach policji i badaniach sądowych, z naciskiem na DNA znalezionym na Cielechany i niedopałkach papierosów znalezionych w pobliżu miejsca zbrodni. Twierdzono, że oskarżeni najpierw zaatakowali Davida, uderzając go motyką w głowę, a później mieli pobić Hannę tym samym narzędziem, wykorzystać ją seksualnie, a na końcu zabić.

Był oddany rodzinie i przyjaciołom. Na początku to rodzice Hanny byli bardziej nieufni co do działań policji. Millerowie raczej wspierali ich działania, ale też mieli pewną rezerwę. Zwłaszcza w tym momencie, kiedy wyciekły zdjęcia ciała ofiar. Z czasem jednak ich stanowisko się zmieniło i uznali, że po trudnym początku tajska policja przeprowadziła dokładne dochodzenie. W swoim oświadczeniu podkreślili, że wierzą w wyniki śledztwa i decyzję sądu. Z kolei rodzina Witteridge nie zabrała głosu w dniu ogłoszenia wyroku, ale kilka miesięcy później, we wrześniu 2016 roku przeżyła kolejną tragedię.