MORDOWAŁ PRZEZ 28 GODZIN | Podcast kryminalny

Tym razem postanawia skorzystać z cudzego transportu. Na jednej z ulic zatrzymuje tak zwany livery cab, rodzaj nieoficjalnej taksówki działającej na zlecenie telefoniczne popularnej w Nowym Jorku. Kierowcą jest 26-letni Fitz Fallerton, imigrant, dla którego nocne kursy są sposobem na zarobek. Gelman macha ręką, jakby potrzebował podwózki. Gdy tylko Fallerton się zatrzymuje i uchyla szybę, Maksim atakuje kierowcem nożem. Zadaje mu kilka ciosów w okolice szyi, poważnie go raniąc, wskutek czego Gelman przejmuje kontrolę nad taksówką. Falerton odnosi poważne obrażenia.

Jedno z pchnięć uszkadza mu tchawicę i struny głosowe, przez co mężczyzna traci możliwość normalnego mówienia. Maksim przemieszcza się samochodem należącym do kierowcy Livery Cup, jednak nie zajeżdża daleko taksówką Falertona. Już kilka ulic dalej dostrzega bowiem upatrzony cel. Kolejny samochód, tym razem osobowy Nissan. W środku tego auta siedzi para młodych ludzi. 25-letni Sheldon Pottinger, właściciel auta, zatrzymuje się na czerwonym świetle na Eastern Parkway. Obok siedzi jego dziewczyna. Nagle drzwi ich pojazdu zostają gwałtownie otwarte przez Gelmana. Mężczyzna rani Pottingera nożem, zadając mu kilka cięć i pchnięć w dłonie oraz przedramiona, gdy ten instynktownie zasłania się przed ostrzem.

W międzyczasie nowojorskie media huczą od wiadomości o szale nożownika. W kioskach pojawiły się już nawet poranne wydania gazet z twarzą Gelmana na pierwszych stronach. New York Post ochrzcił go mianem Mad Max, co stanowiło nawiązanie do filmu Mad Max. New York Daily News pisał natomiast o Brighton Beach Butcher, a więc rzeźniku z Brighton Beach. Całe miasto żyło pogłoskami. Czy sprawca jest na wolności i gdzie uderzy znowu? New York Police Department mobilizuje setki policjantów do poszukiwań. Szczególną uwagę zwrócono na węzły komunikacyjne, dworce, metro, przewidując, że bandyta może próbować uciec z miasta albo przemieścić się w tłumie pasażerów.

Wśród nich znalazły się cztery zarzuty morderstwa pierwszego stopnia, dwa zarzuty usiłowania morderstwa dotyczące rannych Artura Dickreskenzo i Fitza Fallertona, dwa zarzuty napadu rabunkowego, kradzieże aut przy użyciu przemocy, jeden zarzut zabójstwa za pomocą pojazdu, śmierć Tannenbauma oraz kilka pomniejszych zarzutów napaści z użyciem niebezpiecznego narzędzia. Na Brooklynie sprawę przydzielono do rozpoznania przez sędziego Vincenta del Giudici, natomiast prokuratorem wiodącym został doświadczony Kenneth Taub. Podczas wstępnych przesłuchań latem 2011 roku Gelman początkowo nie przyznawał się do winy.

Honig rozścieczony odkrzyknął, mam nadzieję, że skończysz w piekle. Obaj mężczyźni przekrzykiwali się wzajemnie stekiem wyzwisk. Sąd musiał zarządzić przerwę, a Gelmana siłą wyprowadzono z sali, by ostudzić emocje. Po wznowieniu posiedzenia Honig dokończył swoją wypowiedź, mówiąc drżącym głosem. Żaden wyrok nie będzie wystarczający. Nic ich nie przywróci. Następnie głos zabrał Fitz Fallerton, kierowca taksówki, który cudem przeżył pchnięcie nożem w gardło. Ze względu na uszkodzenie strun głosowych mówił ledwo słyszalnym szeptem. Opisał jak atak zrujnował jego zdrowie i życie.

Stracił możliwość normalnego mówienia, bo jego tchawica została przebita. Wplątałem się w to przez przypadek, mówił Falerton cicho, co potęgowało dramatyzm jego słów. Kulminacją było wystąpienie samego sędziego i reakcja oskarżonego. Sędzia Del Giudici spojrzał na Maksima Gelmana z nieskrywaną odrazą. Jesteś brutalnym drapieżnikiem i socjopatą, oznajmił mu prosto w oczy. Podkreślił, że czyny Gelmana były niewyobrażalnie okrutne i że społeczeństwo musi być przed nim chronione na zawsze. Następnie ogłosił wyrok. Za każdy z czterech dokonanych zabójstw maksymalna kara dożywotniego pozbawienia wolności, z możliwością ubiegania się o zwolnienie warunkowe najwcześniej po 25 latach za każde życie.