Leonard Lake i Charles Ng- sadystyczny duet

To nie jest opowieść dla ludzi o słabych nerwach. To historia o tym, co się dzieje, gdy jeden człowiek uzna, że inni ludzie są tylko zabawkami w jego prywatnym, chorym teatrze. Kiedy patrzy się na policyjne zdjęcia Leonarda Lake'a z połowy lat osiemdziesiątych, trudno dostrzec w nim potwora. Widzisz krępego mężczyznę z gęstą, ciemną brodą i okularami, które nadają mu wygląd prowincjonalnego nauczyciela albo bibliotekarza. Ale jeśli przyjrzysz się uważniej, zauważysz jego oczy. Są zimne, nieruchome, niemal pozbawione blasku. To oczy człowieka, który już dawno przestał postrzegać innych ludzi jako istoty czujące.

Dla Leonarda Lake'a świat był zbiorem przedmiotów, które można posiadać, używać i wyrzucić. Urodził się w 1945 roku w San Francisco w czasach, gdy Ameryka lizała rany po wielkiej wojnie. Jego dzieciństwo nie było pasmem drastycznej przemocy, o której krzyczałyby na główki gazet, ale było przeżarte cichą, duszną izolacją. Leonard był dzieckiem wycofanym, żyjącym we własnej głowie. To tam, w bezpiecznym schronieniu swojej wyobraźni, zaczął budować fundamenty pod swoje przyszłe imperium zła. Już jako nastolatek Leonard odkrył coś, co stało się jego paliwem na całe życie. Obsesję na punkcie władzy i kontroli. Podczas gdy jego rówieśnicy chodzili na randki, on kolekcjonował pornografię.

Ale nie interesowała go erotyka. Fascynowało go upokorzenie. Godzinami wpatrywał się w zdjęcia kobiet w więzach, analizując ich strach, ich bezsilność. To wtedy w jego umyśle zakiełkowała myśl, która dekadę później stała się jego manifestem. Kobieta nie jest partnerem. Jest zasobem. Jest narzędziem. W 1964 roku, szukając ujścia dla swojej narastającej dyscypliny i fascynacji siłą, Leonard zaciągnął się do piechoty morskiej. Wysłano go do Wietnamu. Dla wielu młodych chłopaków dżungla była piekłem, które ich łamało. Dla Lake'a była laboratorium. Służył jako technik radarowy z dala od bezpośredniego ognia karabinów, ale w samym sercu tej paranoi.

Siedząc w ciemnych bunkrach, słuchając szumów radiostacji i obserwując przelatujące bombowce, Leonard nabył przekonania, że świat zmierza ku nieuchronnej zagładzie. Wojna nuklearna nie była dla niego strachem. Była obietnicą. Obietnicą resetu, w którym to on, przygotowany i bezwzględny, stanie się panem nowego porządku. Wrócił do Stanów z diagnozą zaburzeń schizotypowych, ale nikt nie potraktował tego wystarczająco poważnie. Leonard dryfował. Przez chwilę bawił się w hippisa, mieszkał w komunach, ale jego mrok był zbyt gęsty dla dzieci kwiatów. Ludzie instynktownie czuli, że pod jego spokojnym tonem głosu kryje się coś drapieżnego. Ożenił się z Cricket, a potem rozwiódł.

I tam, na odludnej działce w Sierra Nevada, należącej do jego byłej żony... W końcu Lake znalazł swoje miejsce na ziemi. Willsville. To tam otoczony przez milczące sosny Leonard Lake przestał być tylko marzycielem. Stał się inżynierem. Po rozwodzie nieruchomość została przy nim, a on stopniowo zaczął ją przekształcać w swoją prywatną bazę. Z czasem wracał tam częściej, aż w końcu to miejsce stało się centrum jego życia. Znalazł tam odosobnienie, które pozwoliło jego obsesjom nabrać realnych kształtów. To właśnie tam zaczęła krystalizować się koncepcja, którą nazwał Operacją Miranda. Z czasem nie była to już fantazja, lecz plan wymagający wykonania kroków w realnym świecie, budowy infrastruktury, zdobycia sprzętu i przede wszystkim pieniędzy.

Żeby to wszystko sfinansować, Lake sięgnął najpierw po to, co było najbliżej. W 1983 roku zaginął jego brat, Donald. W późniejszym czasie śledczy uznali, że został zamordowany, a następnie wykorzystany finansowo przez Lake'a, który przejął jego tożsamość i środki. Dzięki temu mógł kontynuować budowę swojej odizolowanej posesji i przygotowania do realizacji operacji Miranda, która z każdą kolejną decyzją przestawała być teorią, a stawała się projektem gotowym do wdrożenia. To za krwawe dolary Donalda Lake kupił beton, stal i kamery, które miały służyć do torturowania kolejnych ofiar. Śledczy odkryli tę prawdę dopiero lata później. Dla niego więzy krwi nie były barierą, lecz jedynie kolejnym zasobem do zutylizowania na drodze do jego paranoicznej operacji Miranda.

Leonard zaczął więc kopać. Dzień po dniu, w palącym słońcu i mroźnych nocach usuwał ziemię spod niewielkiego domku. Nie budował zwykłego schronu. Budował więzienie. Betonowe ściany, systemy podwójnych rygli, wentylacja sterowana z zewnątrz. W swojej chorej pedanterii zapisywał wszystko w dziennikach, każdy worek cementu, każdą śrubę. Ale wiedział jedno, był silny psychicznie, ale fizycznie czuł upływ czasu. Był samotnikiem, ale do realizacji swojej wizji potrzebował mięśni. Potrzebował kogoś, kto nie będzie zadawał pytań. Kogoś, kogo będzie mógł zaprogramować tak, jak programował swoje radiostacje w Wietnamie. Siedział wieczorami na aganku swojego domu, w Willsville popijał kawę i patrzył na wykopany dół.

Miał już projekt, miał już loch. Miał już wizję świata, w którym kobiety będą jego niewolnicami, zamkniętymi za betonową ścianą. Brakuje mu tylko wspólnika, kogoś, kto pomoże mu zmienić tę fantazję w krew i popiół. I wtedy los rzucił mu pod nogi młodego, wściekłego chłopaka z Hongkongu. Jeśli Leonard Lake był chorą wyobraźnią i architektem tego koszmaru, to Charles Ng był jego najbardziej zabójczym narzędziem. Był czystą, kinetyczną energią sadyzmu, która tylko czekała, aż ktoś nada jej kierunek. Charles urodził się w 1960 roku w lśniącym, przeludnionym Hongkongu. Nie dorastał w biedzie, wręcz przeciwnie.

Zrobił to, co potrafił najlepiej. Zapadł się pod ziemię. Przez niemal rok Charles Ing był cieniem. Żył na marginesie prawa, ukrywając się w tanich motelach, korzystając z fałszywych nazwisk, wiecznie gotowy do skoku. To właśnie w tym czasie, gdy był najbardziej głodny i odizolowany, los zetknął go z Leonardem Lake'iem. Lake patrzył na młodego dezertera i nie widział przestępcy. Widział idealnego drapieżnika, którego wystarczy spuścić ze smyczy. Kiedy jednak żandarmeria w końcu go dopadła, Ink trafił do wojskowego więzienia Leavenworth. Ale zamiast resocjalizacji, więzienie stało się inkubatorem dla jego nienawiści. Przez cały okres odsiadki Lake pisał do niego listy. Były to manifesty pełne sadyzmu i planów na przyszłość.

Zdjęcia, biżuterię, fragmenty ubrań. Leonard Lake miał jednak inny rodzaj obsesji. On kolekcjonował dane. Podczas przeszukania jego gabinetu wśród stosów podręczników o przetrwaniu i map topograficznych śledczy natknęli się na niepozorny czarny notes. Kiedy go otworzyli, spodziewali się opisów tortur lub mrocznych fantazji. Zamiast tego znaleźli tabelki. Równiutkie kolumny, staranne pismo, nagłówek na każdej stronie. Materiały. Przy każdej dacie nie widniało imię kobiety czy mężczyzny. Nie było tam wspomnień o ich krzyku. Były tam liczby. Waga popiołu. Ilość niedopalonych fragmentów kości. Czas potrzebny na pełną utylizację. Leonard Lake ważył szczątki swoich ofiar z precyzją jubilera.

Lake prowadził bilans odpadów, w którym stratą nie było ludzkie życie, lecz zbyt duża ilość węgla zużyta na spalenie zwłok. W Willsville śmierć została sprowadzona do czystej, matematycznej wydajności. Wieczorami przy świetle lamp naftowych Ing wyciągał swój notatnik. To, co tam rysował, nie było sztuką. To była dokumentacja sadyzmu. Rysował kobiety w klatkach, rysował szczegółowe schematy tortur, a Lake patrzył przez jego ramię i poprawiał detale. Tutaj dodamy łańcuch. Tu musi być lustro, żeby widziała swoją twarz. Szeptali do siebie w ciszy kalifornijskiej nocy. W Willsville Ink stał się cieniem Lake'a. Razem zainstalowali w bunkrze profesjonalną wentylację i wygłuszyli ściany grubą warstwą betonu i ziemi.

Ink wniósł do tego duetu coś jeszcze. Obsesję na punkcie nagrywania. To on namówił Lake'a, by kupili profesjonalny sprzęt wideo. Chciał mieć trofea, które będzie mógł oglądać raz za razem. W końcu wszystko było gotowe. Bunkier pachniał świeżym betonem, kamery były naładowane, a łańcuchy przytwierdzone do kotew w ścianach. Lake i Ink siadali na ganku, patrząc na drogę prowadzącą do ich posesji. Byli jak dwa pająki na środku pajęczyny czekające na pierwsze drgnienie nici. Nie szukali wrogów. Szukali zasobów. Szukali ludzi, których nikt nie będzie szukał. Albo takich, których zniknięcie nie da się wytłumaczyć ucieczką. Przez Willsville zaczęło wiać grozą, choć sąsiedzi wciąż widzieli w nich tylko dwóch dziwnych facetów, którzy po prostu lubią spędzać czas w swoim warsztacie.

Telefon zadzwonił wieczorem. Głos po drugiej stronie był spokojny, niemal kojący. Należał do Leonarda Lake'a. Leonard przedstawił się jako zainteresowany kupiec, człowiek konkretny, który nie chce marnować czasu na zbędne negocjacje. Umówili się na 2 listopada na parkingu w San Francisco. Paul, będąc człowiekiem ufnym i profesjonalnym, przygotował wszystkie dokumenty. Nie wiedział, że na spotkanie przyjechał duet, który nie zamierzał zapłacić ani centa. Leonard Lake przyjechał tam ze swoim młodszym bratem, Charlesem Ng. Wyobraźcie sobie tę scenę. Pol uśmiecha się, podaje rękę Lake'owi i pokazuje wnętrze Hondy. Lake wchodzi w rolę, udaje, że sprawdza silnik, pyta o przebieg. Ink stoi z boku, milczący, z rękami w kieszeniach kurtki, a jego oczy bez przerwy skanują parking, sprawdzając, czy nikt nie patrzy.

Przez kolejne godziny lub dni, bo nie wiemy, jak długo go trzymali, Lake studiował podpis Paula, jego sposób mówienia, szczegóły z jego dokumentów. Kiedy Paul Kostner przestał być im potrzebny, został zamordowany. Lake nie użył do tego celu noża. To było dla niego zbyt niechlujne. Paul został zastrzelony z pistoletu kaliber 22 z domowej roboty tłumikiem. Cichy puk w ciemności bunkra zakończył życie człowieka, którego jedyną winą było to, że miał ładny samochód. Ale dla Lake'a i Ing. śmierć była dopiero połową procesu. Teraz musieli posprzątać. Ciało zostało wyniesione za bunkier, do miejsca, które Lake nazywał swoją spalarnią. Wrzucono je do dołu, obłożono drewnem i starymi oponami, by stłumić zapach palonego mięsa.

Lake patrzył na ogień z satysfakcją architekta, który właśnie zamknął pierwszy etap budowy. To, co stało się później, jest szczytem bezczelności. Leonard Lake zaczął używać nazwiska Paul Costner. Zaczął nosić jego ubrania, używać jego kart kredytowych, a nawet dzwonić do jego bliskich, by upewnić się, że nikt go nie szuka. Srebrna Honda Prelude stała się ich głównym środkiem transportu. To tym autem jeździli na kolejne polowania. Kiedy rodzina Paula zgłosiła jego zaginięcie, policja w San Francisco nie widziała w tym nic dziwnego. Dorosły mężczyzna może po prostu chciał zacząć od nowa? Nikt nie sprawdził, że jego samochód parkuje teraz w górach Sierra Nevada, przed domem, w którym pod ziemią gniją już pierwsze dowody potwornej zbrodni.

Zabójstwo Kosnera było dla Lake'a i Ing. chrztem bojowym. Udowodnili sobie, że mogą zabić, mogą ukraść tożsamość i, co najważniejsze, mogą pozostać bezkarni. To zwycięstwo dodało im skrzydeł. Lake otworzył swój dziennik i zapisał – zasoby zabezpieczone, operacja Miranda może wejść w fazę drugą. Leonard Lake miał krąg ludzi, którzy znajdowali się blisko niego. Wśród nich był Gunnar. W maju Lake skontaktował się z nim. Zaproponował mu wspólny wypad do Las Vegas. Miał to być krótki wypad po tym, jak Gunnar przechodził przez rozwód. Brzmiało niewinnie. Wręcz jak próba odbudowania kontaktu między dawnymi znajomymi. Gunnar zgodził się. To była ostatnia decyzja, jaką podjął świadomie.

Dopiero 7 lat później, w 1992 roku, nowy właściciel posesji w Willsville kopiąc pod fundament garażu natrafił na ludzkie szczątki. To były resztki Charlesa Gunnara, człowieka, który zniknął, bo zaufał niewłaściwej osobie. W kwietniu 1985 roku zniknął 22-letni Michael Sean Carroll wraz ze swoją dziewczyną, Caitlin Elizabeth Allen. Carroll wyszedł z motylowego pokoju w Mill Pass i już nie wrócił. Niedługo później Allen zaczęła otrzymywać niepokojące telefony sugerujące, że Carroll mógł zostać postrzelony w rejonie jeziora Tahoe, Wkrótce sama również zniknęła. Oboje pojawili się na nagraniach znalezionych później w posiadłości Lake'a, a część ich rzeczy osobistych, w tym dokumenty Karola, odnaleziono na miejscu zbrodni.

20 stycznia 1985 roku w San Francisco zginął 23-letni Clifford Raymond Perranti. Współpracownik Inc. z Dennis Moving Company. Kilka miesięcy później Lake sprzedał jego motocykl mężczyźnie w West Point w Kalifornii, a część osobistych rzeczy odnaleziono później w mieszkaniu Inga. 24 lutego 1985 roku zniknął 25-letni Jeffrey Dean Gerald, który miał spotkać się z Inc. w związku z propozycją dodatkowej pracy. Ostatni raz widziano go w San Francisco. Jeszcze wcześniej, w drugiej połowie 1984 roku z San Francisco zaczęli znikać kolejni mężczyźni powiązani z kręgiem Lake'a. W lipcu lub sierpniu 1984 zaginął 37-letni Maurice Anthony Rock.

Lake wynajął pokój w tym samym budynku pod fałszywym nazwiskiem Alain Drey. W tym okresie jedna z lokatorek widziała mężczyznę wynoszącego lodówkę z pokoju Rocka. Przedstawił się jej jako Steve i zaproponował wykonanie zdjęć. Jednak kobieta wycofała się, gdy pojawił się u niej ze sprzętem fotograficznym. Później rozpoznała w nim Leonarda Lake'a. Szczątki Rocka zostały później odnalezione na posesji w Willsville. 15 października 1984 roku zniknął 35-letni Randy Vern Jacobson. Mężczyzna miał kontakt biznesowy z Lake'iem. Po jego zaginięciu Lake przejął jego tożsamość i próbował ukraść jego furgonetkę. Jednak pojazd został wcześniej odholowany. Również jego szczątki odkryto później na terenie Willsville. Ofiarami nie byli już obcy ludzie z ogłoszenia.

To byli sąsiedzi. Ludzie, których Lake mijał niemal codziennie. Lonnie Bond i Brenda O'Connor byli młodzi, pełni nadziei i tragicznie nieświadomi tego, kto mieszka za ścianą gęstego lasu. Lonnie miał 27 lat, Brenda 20. Mieszkali w niewielkiej chatce zaledwie kilkaset metrów od posesji Lake'a. Nie mieli wiele. Żyli skromnie, ciesząc się swoim pierwszym dzieckiem, niespełna dwuletnim Lonnie'im juniorem. To była rodzina jakich wiele w górach. Trochę odizolowana, skupiona na sobie, szukająca spokoju. Dla Leonarda Lake'a rodzina Bondów nie była jednak sąsiadami. Była materiałem. Lake obserwował ich przez lornetkę, notował godziny, w których Lonnie wychodził z domu i sprawdzał, kiedy Brenda zostaje sama z dzieckiem.

Charles Ng z kolei widział w nich okazję do przetestowania swoich umiejętności w praktyce. Wszystko zaczęło się w styczniu 1985 roku. Scenariusz był brutalnie prosty. Lake, udając pomocnego sąsiada, zwabił Lonniego na swoją posesję. Być może pod pretekstem pomocy przy naprawie sprzętu lub wspólnego wypicia piwa. Gdy tylko mężczyzna przekroczył próg, Ink zaatakował. Lonnie Bond mimo swojej siły nie miał szans w starciu z dwoma uzbrojonymi drapieżnikami, z których jeden był mistrzem walki wręcz. Został zastrzelony i natychmiast wrzucony do dołu z wapnem i oponami. Ale to był dopiero początek. Brenda została w domu sama. Czekała godzinę, dwie, całą noc. Gdy rano w jej drzwiach stanął Leonard Lake, nie widziała w nim mordercy swojego męża.

Na wprost łóżka, dokładnie tam, gdzie padał wzrok uwiązanej kobiety, Leonard Lake zamontował duże, nieskazitelnie czyste lustro. To nie był przypadek ani przejaw próżności. To był precyzyjnie zaprojektowany instrument tortury psychicznej. Lake wierzył, że ból fizyczny to za mało. Chciał czegoś więcej. Chciał całkowitego załamania ducha. Kiedy on i Charles Ng wchodzili do celi, Brenda nie mogła zamknąć oczu przed tym, co się działo. Dzięki lustru była zmuszona stać się świadkiem własnego cierpienia. Widziała swoje podkrążone oczy, swoje drżące dłonie, swój własny upadek. Lake chciał, żeby Brenda, patrząc w to lustro, przestała widzieć w sobie matkę, żonę, człowieka. Miała widzieć jedynie materiał, przedmiot, który z każdą godziną tracił swoją godność.

Dla Leonarda Lake'a ten słoik nie był dowodem zbrodni, to był jego skarbiec. W swojej paranoicznej wizji świata po zagładzie nuklearnej Lake wierzył, że tradycyjny pieniądz straci wartość. Te zęby miały być jego walutą, trofeami, które potwierdzały jego absolutną władzę nad drugim człowiekiem. To był ostateczny dowód na to, że w bunkrze w Willsville ofiary przestawały być ludźmi. Stawały się zasobami. Składnikami inwentarza, z których można było odzyskać wszystko. Od pracy, przez ciało, aż po kości. Ten słoik stojący w ciemności obok łóżka był ostatnią rzeczą, jaką wiele z tych kobiet widziało przed śmiercią. Świadectwem, że trafiły do miejsca, gdzie Bóg dawno już przestał zaglądać. Przez kolejne dni i tygodnie Brenda O'Connor przechodziła przez piekło, które Lake z pedantyczną dokładnością nagrywał na taśmie VHS.

Lake chciał mieć pewność, że nikt nie przyjdzie ich szukać. Każdy jej ruch, każdy posiłek, każda minuta jej cierpienia była dokumentowana. Lake wierzył, że tworzy instruktaż dla przyszłych pokoleń survivalowców. W końcu, gdy Brenda przestała być użyteczna, gdy jej psychika została doszczętnie zmiażdżona, podzieliła los swojej rodziny. Została uduszona lub zastrzelona, a jej szczątki trafiły do popielnika. Gdy policja weszła na posesję, kilka miesięcy później znaleźli tam coś, co odebrało im mowę. Podczas gdy bunkier był miejscem akcji, dom Leonarda Lake'a miał być oazą normalności. To tam, w salonie, wśród regałów z książkami i mapami, śledczy znaleźli zwykły karton.

Na boku starannym pismem Leonarda widniał napis. Ubrania. W każdym innym domu takie pudło oznaczałoby posezonową garderobę lub rzeczy do oddania potrzebującym. Ale nie w Willsville. Kiedy policjant otworzył wieko, nie znalazł tam flanelowych koszul Lake'a ani roboczych spodni Inga. Znalazł tam małe, kolorowe śpioszki, parę maleńkich, skórzanych bucików, które wciąż zachowały kształt stóp dziecka, kilka plastikowych grzechotek i pluszowego misia. To były rzeczy należące do dzieci. Do dzieci, których życie zostało brutalnie przerwane zaledwie kilka metrów od tego pokoju. Najbardziej przerażający w tym znalezisku nie był sam fakt posiadania tych przedmiotów, ale to, jak były przechowywane.