Leonard Lake i Charles Ng- sadystyczny duet

Jego ojciec był wpływowym i majętnym biznesmenem, człowiekiem sukcesu, który wymagał od syna absolutnej doskonałości. Ale w małym Charlesie od zawsze pulsowało coś ciemnego. Nie był tylko trudnym dzieckiem, był małym tyranem. Czerpał chorą satysfakcję złamania zasad, z zadawanego drobnego bólu, zniszczenia rzeczy, które dla innych miały wartość. Ojciec wierząc w zbawienną moc żelaznej dyscypliny wysłał go do prestiżowych szkół z internatem w Anglii. Wyobraźcie sobie tego drobnego chłopaka w murach szacownych brytyjskich uczelni. Zamiast się uczyć, Ing doskonalił sztukę kamuflażu i manipulacji. Stał się duchem nawiedzającym internaty. Kradł nie dla zysku, ale dla dreszczu emocji. Włamywał się do szafek kolegów tylko po to, by patrzeć na ich dezorientację i płacz.

Gdy w końcu złapano go na gorącym uczynku po serii zuchwałych kradzieży, został wyrzucony z hukiem. Ojciec nie miał już sił. Odesłał go do Stanów Zjednoczonych, mając nadzieję, że Ameryka go naprawi. W 1978 roku 18-letni Charles ląduje w Kalifornii na wizie studenckiej, ale sala wykładowa była dla niego zbyt ciasna. Ink potrzebował adrenaliny, potrzebował walki i legalnego sposobu na bycie brutalnym. Zrobił coś, co zakrawało na bezczelność. Sfałszował dokumenty, ukradł tożsamość i podając się za obywatela USA, zaciągnął się do elitarnej piechoty morskiej – Marines. W bazie Camp Pendleton Inc. poczuł, że w końcu jest w domu. To tutaj, wśród potu, krzyków instruktorów i zapachu prochu, jego ciało zmieniło się w maszynę.

Choć był niski, był niesamowicie silny. Poruszał się z niemal nieludzką zwierzęcą gracją. Instruktorzy patrzyli z podziwem, jak Charles trenuje sztuki walki. Jego ciosy nie były tylko sportowe, były nastawione na niszczenie. Stał się ekspertem w walce nożem, potrafił bezszelestnie podejść przeciwnika, a broń palna w jego rękach wydawała się przedłużeniem ramienia. Ale Marine nie wiedzieli, co Ink robi po godzinach. Jego mrok domagał się więcej. W 1981 roku wraz z grupą podobnych mu wyrzutków Charles dokonał skoku na wojskowy magazyn broni. Nie interesował ich czarny rynek. Ing chciał poczuć ciężar karabinów szturmowych M16, chłód granatów i pistoletów w swoich dłoniach. Kolekcjonował śmierć. Gdy żandarmeria wojskowa w końcu wpadła na jego trop, Ing nie czekał na sąd.

Zrobił to, co potrafił najlepiej. Zapadł się pod ziemię. Przez niemal rok Charles Ing był cieniem. Żył na marginesie prawa, ukrywając się w tanich motelach, korzystając z fałszywych nazwisk, wiecznie gotowy do skoku. To właśnie w tym czasie, gdy był najbardziej głodny i odizolowany, los zetknął go z Leonardem Lake'iem. Lake patrzył na młodego dezertera i nie widział przestępcy. Widział idealnego drapieżnika, którego wystarczy spuścić ze smyczy. Kiedy jednak żandarmeria w końcu go dopadła, Ink trafił do wojskowego więzienia Leavenworth. Ale zamiast resocjalizacji, więzienie stało się inkubatorem dla jego nienawiści. Przez cały okres odsiadki Lake pisał do niego listy. Były to manifesty pełne sadyzmu i planów na przyszłość.

Lake obiecywał mu świat bez zasad. Świat, w którym siła Charlesa będzie najwyższym prawem. Gdy w 1984 roku Charles Ng wyszedł na wolność, był już całkowicie uformowany. Nie był już tylko żołnierzem-złodziejem. Był gotowy, by zostać Mirandą. Był gotowy, by zabijać dla swojego mentora. Warto zatrzymać się teraz na moment przy pasji, która wypełniała wolne chwile Charlesa. Ink nie był tylko bezmyślnym osiłkiem. On był rysownikiem. Ale jego szkicowniki nie zawierały pejzaży Sierra Nevada. Śledczy znaleźli później setki rysunków wykonanych z niemal profesjonalną precyzją. Ink tworzył makabryczne komiksy, w których on i Lake występowali jako panowie życia i śmierci. Najbardziej przerażające było to, że postacie kobiet na tych rysunkach miały twarze ich prawdziwych ofiar.

Ink cyzelował każdą kreskę, oddając grymas bólu na twarzy kobiecych ofiar. Ale był jeszcze jeden detal, który mroził krew w żyłach. Charles miał specyficzne poczucie humoru. Na nagraniach wideo z tortur słychać, jak przedrzeźnia swoje ofiary, używając wysokiego, piskliwego głosu, naśladując postacie z kreskówek. Wyobraźcie sobie tę scenę. Betonowy bunkier, zapach strachu, a nad przykutą do ściany kobietą stoi uzbrojony drapieżnik, który śmieje się głosem kaczora Donalda. To właśnie ten kontrast między dziecinną władzanadą a bezgranicznym okrucieństwem sprawiał, że Charles Ng był najbardziej nieprzewidywalnym elementem tej mrocznej układanki. Po wyjściu pojechał prosto do Willsville, niosąc w torbie swoje noże i w głowie rysunki tortur, które wkrótce miały stać się rzeczywistością.

Dopiero teraz, gdy ta dwójka stanęła obok siebie na progu bunkra, Sierra Nevada miała poznać prawdziwe znaczenie strachu. Kiedy Ing wysiadł z autobusu w tej sennej osadzie w hrabstwie Calaveras, Lake czekał na niego z uśmiechem. Zaprowadził go za dom, do miejsca, gdzie w ziemi ziała czarna dziura. To był gotowy fundament bunkra. Przez kolejne miesiące żyli tam jak pustelnicy, ale ich dni nie wypełniała medytacja. Dzień zaczynał się od ćwiczeń fizycznych. Ink kazał Lake'owi biegać po lesie, trenował z nim walkę nożem, podczas gdy Lake uczył Charlesa chemii i konstruowania domowej roboty tłumików. Większość seryjnych morderców zatrzymuje pamiątki, by przeżywać swoje zbrodnie na nowo.

Lake prowadził bilans odpadów, w którym stratą nie było ludzkie życie, lecz zbyt duża ilość węgla zużyta na spalenie zwłok. W Willsville śmierć została sprowadzona do czystej, matematycznej wydajności. Wieczorami przy świetle lamp naftowych Ing wyciągał swój notatnik. To, co tam rysował, nie było sztuką. To była dokumentacja sadyzmu. Rysował kobiety w klatkach, rysował szczegółowe schematy tortur, a Lake patrzył przez jego ramię i poprawiał detale. Tutaj dodamy łańcuch. Tu musi być lustro, żeby widziała swoją twarz. Szeptali do siebie w ciszy kalifornijskiej nocy. W Willsville Ink stał się cieniem Lake'a. Razem zainstalowali w bunkrze profesjonalną wentylację i wygłuszyli ściany grubą warstwą betonu i ziemi.

Ink wniósł do tego duetu coś jeszcze. Obsesję na punkcie nagrywania. To on namówił Lake'a, by kupili profesjonalny sprzęt wideo. Chciał mieć trofea, które będzie mógł oglądać raz za razem. W końcu wszystko było gotowe. Bunkier pachniał świeżym betonem, kamery były naładowane, a łańcuchy przytwierdzone do kotew w ścianach. Lake i Ink siadali na ganku, patrząc na drogę prowadzącą do ich posesji. Byli jak dwa pająki na środku pajęczyny czekające na pierwsze drgnienie nici. Nie szukali wrogów. Szukali zasobów. Szukali ludzi, których nikt nie będzie szukał. Albo takich, których zniknięcie nie da się wytłumaczyć ucieczką. Przez Willsville zaczęło wiać grozą, choć sąsiedzi wciąż widzieli w nich tylko dwóch dziwnych facetów, którzy po prostu lubią spędzać czas w swoim warsztacie.

Telefon zadzwonił wieczorem. Głos po drugiej stronie był spokojny, niemal kojący. Należał do Leonarda Lake'a. Leonard przedstawił się jako zainteresowany kupiec, człowiek konkretny, który nie chce marnować czasu na zbędne negocjacje. Umówili się na 2 listopada na parkingu w San Francisco. Paul, będąc człowiekiem ufnym i profesjonalnym, przygotował wszystkie dokumenty. Nie wiedział, że na spotkanie przyjechał duet, który nie zamierzał zapłacić ani centa. Leonard Lake przyjechał tam ze swoim młodszym bratem, Charlesem Ng. Wyobraźcie sobie tę scenę. Pol uśmiecha się, podaje rękę Lake'owi i pokazuje wnętrze Hondy. Lake wchodzi w rolę, udaje, że sprawdza silnik, pyta o przebieg. Ink stoi z boku, milczący, z rękami w kieszeniach kurtki, a jego oczy bez przerwy skanują parking, sprawdzając, czy nikt nie patrzy.

W pewnym momencie Lake proponuje jazdę próbną. Paul wsiada na miejsce pasażera, Lake za kierownicę, a Ing wślizguje się na tylną kanapę, tuż za plecy Paula. To były ostatnie sekundy życia Paula Costnera jako wolnego człowieka. Gdy tylko samochód wyjechał z oświetlonej strefy i wjechał w ciemniejsze uliczki San Francisco, Charles Ing zadziałał. Spróbujcie sobie to wyobrazić, ten nagły, zwierzęcy skok z tylnego siedzenia. Ing przeszkolony w Marines wiedział dokładnie, gdzie przycisnąć, jak złapać, by ofiara nie mogła wydać z siebie dźwięku. Paul został obezwładniony w ciągu kilku sekund. Zdezorientowany, przerażony, z pistoletem przyciśniętym do skroni poczuł na nadgarstkach zimny metal kajdanek.

Nie wiemy dokładnie, co działo się podczas kilkugodzinnej drogi do Willsville. Możemy się tylko domyślać, co czuł Paul leżąc na podłodze własnego samochodu, słuchając monotonnego szumu opon i spokojnej rozmowy swoich oprawców. Lake i Ink nie rozmawiali o nim jako o człowieku. Rozmawiali o tym, co zrobią z jego dokumentami, jak sfałszują jego podpis i jak Honda Prelude stanie się ich nowym narzędziem pracy. Gdy dotarli na posesję w Sierra Nevada, noc była już czarna i gęsta. Wyciągnęli Paula z auta. To był moment, w którym Paul po raz pierwszy zobaczył loch. Poczuł zapach świeżego betonu i stachłego powietrza bunkra. Lake nie chciał od niego informacji, nie chciał pieniędzy. Chciał jego tożsamości.

Przez kolejne godziny lub dni, bo nie wiemy, jak długo go trzymali, Lake studiował podpis Paula, jego sposób mówienia, szczegóły z jego dokumentów. Kiedy Paul Kostner przestał być im potrzebny, został zamordowany. Lake nie użył do tego celu noża. To było dla niego zbyt niechlujne. Paul został zastrzelony z pistoletu kaliber 22 z domowej roboty tłumikiem. Cichy puk w ciemności bunkra zakończył życie człowieka, którego jedyną winą było to, że miał ładny samochód. Ale dla Lake'a i Ing. śmierć była dopiero połową procesu. Teraz musieli posprzątać. Ciało zostało wyniesione za bunkier, do miejsca, które Lake nazywał swoją spalarnią. Wrzucono je do dołu, obłożono drewnem i starymi oponami, by stłumić zapach palonego mięsa.

Zabójstwo Kosnera było dla Lake'a i Ing. chrztem bojowym. Udowodnili sobie, że mogą zabić, mogą ukraść tożsamość i, co najważniejsze, mogą pozostać bezkarni. To zwycięstwo dodało im skrzydeł. Lake otworzył swój dziennik i zapisał – zasoby zabezpieczone, operacja Miranda może wejść w fazę drugą. Leonard Lake miał krąg ludzi, którzy znajdowali się blisko niego. Wśród nich był Gunnar. W maju Lake skontaktował się z nim. Zaproponował mu wspólny wypad do Las Vegas. Miał to być krótki wypad po tym, jak Gunnar przechodził przez rozwód. Brzmiało niewinnie. Wręcz jak próba odbudowania kontaktu między dawnymi znajomymi. Gunnar zgodził się. To była ostatnia decyzja, jaką podjął świadomie.

20 stycznia 1985 roku w San Francisco zginął 23-letni Clifford Raymond Perranti. Współpracownik Inc. z Dennis Moving Company. Kilka miesięcy później Lake sprzedał jego motocykl mężczyźnie w West Point w Kalifornii, a część osobistych rzeczy odnaleziono później w mieszkaniu Inga. 24 lutego 1985 roku zniknął 25-letni Jeffrey Dean Gerald, który miał spotkać się z Inc. w związku z propozycją dodatkowej pracy. Ostatni raz widziano go w San Francisco. Jeszcze wcześniej, w drugiej połowie 1984 roku z San Francisco zaczęli znikać kolejni mężczyźni powiązani z kręgiem Lake'a. W lipcu lub sierpniu 1984 zaginął 37-letni Maurice Anthony Rock.

Charles Ng z kolei widział w nich okazję do przetestowania swoich umiejętności w praktyce. Wszystko zaczęło się w styczniu 1985 roku. Scenariusz był brutalnie prosty. Lake, udając pomocnego sąsiada, zwabił Lonniego na swoją posesję. Być może pod pretekstem pomocy przy naprawie sprzętu lub wspólnego wypicia piwa. Gdy tylko mężczyzna przekroczył próg, Ink zaatakował. Lonnie Bond mimo swojej siły nie miał szans w starciu z dwoma uzbrojonymi drapieżnikami, z których jeden był mistrzem walki wręcz. Został zastrzelony i natychmiast wrzucony do dołu z wapnem i oponami. Ale to był dopiero początek. Brenda została w domu sama. Czekała godzinę, dwie, całą noc. Gdy rano w jej drzwiach stanął Leonard Lake, nie widziała w nim mordercy swojego męża.

Widziała jedyną deskę ratunku. Lake z tym swoim kojącym, monotonnym głosem powiedział jej, że Lonnie miał wypadek i że jest u niego, że potrzebuje pomocy. Brenda w odruchu czystej miłości i przerażenia chwyciła małego Lonniego juniora na ręce i wsiadła do srebrnej hondy. Tej samej, która należała do Paula Kosnera. Kiedy drzwi bunkra zatrzasnęły się za nią, świat Brandy przestał istnieć. To tutaj wkraczamy w najbardziej drastyczny etap ich działalności. Lake i Ink nie zabili Brandy od razu. Ona miała zostać pierwszą, oficjalną niewolnicą w ramach operacji Miranda. W mroku celi, w której przetrzymywana była Brenda O'Connor, znajdował się jeden przedmiot, który przerażał bardziej niż kajdany i noże.

To była makabryczna forma autopsji na żywym umyśle. Widok własnego przerażenia miał złamać jej wolę szybciej niż jakikolwiek cios. Gdy Ink parodiował głosy z bajek, a Lake spokojnym głosem tłumaczył jej zasady nowego porządku, Brenda patrzyła na odbicie swojej twarzy, która z dnia na dzień stawała się twarzą obcej osoby. Lustro było tam po to, by nie pozwolić jej uciec w głąb własnych myśli. Było tam po to, by przypominać jej co sekundę. To dzieje się naprawdę. To dzieje się tobie i nie ma stąd wyjścia. Willsville Lustro nie służyło do przeglądania się. Służyło do tego, by ofiara mogła zobaczyć, jak umiera w niej ostatnia iskra nadziei. Ciasny, betonowy pokój pod ziemią. Zapach stęchlizny, zimne światło pojedynczej żarówki i łóżko polowe z brudnym materacem.

Na tych nagraniach, które później wstrząsnęły ławą przysięgłych, widać Brendę siedzącą na krześle z rękami przykutymi do oparcia. Jest blada. Jej oczy są podpuchnięte od płaczu, ale wciąż bije z nich desperacka wola przetrwania. Dla dziecka. Lake stoi przed nią z notatnikiem i mówi do niej jak wykładowca. Tłumaczy jej, że jej stare życie jest martwe. Że teraz jej jedynym obowiązkiem jest służyć im. Seksualnie, domowo, psychicznie. Gdy Brenda błaga o litość, w kadr wchodzi Charles Ng. I to jest moment, w którym gęsia skórka staje się bolesna. Ing nie mówi do niej. On się nią bawi. Tnie jej ubrania nożem. Drwi z jej płaczu.

Wykonuje wokół niej dziwne, taneczne ruchy, jakby celebrował swoją władzę. To jest dźwięk, który sprawia, że nawet po latach śledczy nie mogą o tym opowiadać bez drżenia głosu. Lake obiecał Brendzie, że jeśli będzie posłuszna, jej dziecko będzie bezpieczne. To było kłamstwo. Najbardziej obrzydliwe z kłamstw. Lonnie Junior został zamordowany krótko po tym, jak Brenda trafiła do bunkra. Lake i Ink nie potrzebowali dziecka. Ono było tylko przeszkodą, zbędnym hałasem w ich chorym laboratorium. Mały chłopiec został uśmiercony i spalony w tym samym dole, w którym leżał jego ojciec. Brenda żyła jeszcze przez jakiś czas. Była zmuszana do pisania listów do rodziny, w których miała twierdzić, że uciekła z Lonim do innego stanu, by zacząć nowe życie.

Wśród sterty śmieci i popiołu leżała mała, błękitna czapeczka niemowlęca. Obok niej fragmenty kości tak małe, że mieściły się w zagłębieniu dłoni. To było wszystko, co zostało z rodziny Bondów. Lake i Ink po zlikwidowaniu sąsiadów nie poczuli strachu. Poczuli głód. Poczuli, że ich system działa idealnie. Bunkier był sprawdzony, spalarnia działała, a taśmy wideo zapełniały półki. Operacja Miranda nabierała tempa. Wiedzieli już, że nie muszą szukać ofiar daleko. Świat sam do nich przyjdzie. Wchodzimy teraz w fazę, którą śledczy nazywali taśmociągiem śmierci.

Lake i Ink nie tylko zabijali. Oni zaczęli kolekcjonować ludzkie życia w sposób tak systematyczny, że przypominało to prowadzenie biura. Każda kolejna ofiara zasilała ich zasoby. Portfel Leonarda pęczniał od nowych praw jazdy, a ich szafy wypełniały się ubraniami ludzi, którzy już nie żyli. Wiosna 1985 roku w Sierra Nevada była wyjątkowo piękna, ale na posesji w Willsville unosił się zapach, którego nie dało się już zignorować. Lake i Ink byli jednak zbyt zajęci swoją misją, by przejmować się odorem rozkładu. Stali się pewni siebie, zuchwali. Kolejnymi, którzy weszli w paszczę bestii byli bracia Stapli, 26-letni Scott i 24-letni Robin. To byli młodzi, silni faceci, wędrowcy, którzy szukali dorywczej pracy.

To, co stało się z dokumentami braci, jest kluczem do zrozumienia szaraństwa Lake'a. Leonard nie wyrzucał dowodów osobistych. On je segregował. W jego domu śledczy znaleźli później dziesiątki portfeli ułożonych alfabetycznie. Kiedy Lake wychodził z domu, wybierał sobie tożsamość na dany dzień. Raz był Donaldem, raz Robinem, innym razem Paulem Kosnerem. Nosił ich okulary, ich paski do spodni, używał ich maszynek do golenia. W jego mniemaniu on ich nie zabił, on ich wchłonął. Ale apetyt Charlesa Inga był inny. Ing nie chciał tożsamości. On chciał cierpienia. I to cierpienie przynieśli ze sobą kolejni goście. Rodzina Dubs. To jest ten moment opowieści, przy którym nawet najtwardsi lektorzy True Crime ściszają głos.

Skoro brali kamery, postanowili zabrać też ich właścicieli. Cała trójka, ojciec, matka i roczne dziecko zniknęli w absolutnej ciszy. Bez śladów walki, bez krzyków, które usłyszeliby sąsiedzi. Rodzina Dubs po prostu przestała istnieć dla świata zewnętrznego. Prawda wyszła na jaw dopiero w Willsville. W chacie Lake'a śledczy znaleźli paragon na nazwisko Harvey Dubsa i jego ulubiony sprzęt filmowy. To było wszystko, co zostało z jej życia. Scenariusz z Brendą O'Connor powtórzył się, ale tym razem Ink był jeszcze bardziej brutalny. Na jednej z taśm znalezionych przez policję widać Debrę. Jest w stanie kompletnego szoku. Patrzy w kamerę pustym wzrokiem, podczas gdy Ink tańcząc wokół niej wymachuje nożem i wykrzykuje obsceniczne hasła w stronę obiektywu.

A co z małym Seanem? To jest najmroczniejszy sekret Willsville. Lake i Ink nie mieli w planach opieki nad niemowlęciem. Płacz dziecka irytował Leonarda. Psuł mu filozoficzny spokój. Sean został zamordowany z zimną krwią. Śledczy znaleźli później jego małe kościane szczątki w słoiku, który był zakopany obok betonowego fundamentu bunkra. Lake traktował to jak odpady produkcyjne. W tym czasie Ing zaczął coraz częściej tracić kontrolę. Jego sadyzm stawał się coraz bardziej chaotyczny. Zaczął rysować na ścianach bunkra krwią ofiar. Tworzył tam swoje makabryczne komiksy, przedstawiając sceny, które przed chwilą miały miejsce w tej samej celi. Willsville stało się fabryką śmierci. W pewnym momencie na posesji znajdowało się jednocześnie kilka ciał w różnym stadium rozkładu.