Leonard Lake i Charles Ng- sadystyczny duet

Miał już projekt, miał już loch. Miał już wizję świata, w którym kobiety będą jego niewolnicami, zamkniętymi za betonową ścianą. Brakuje mu tylko wspólnika, kogoś, kto pomoże mu zmienić tę fantazję w krew i popiół. I wtedy los rzucił mu pod nogi młodego, wściekłego chłopaka z Hongkongu. Jeśli Leonard Lake był chorą wyobraźnią i architektem tego koszmaru, to Charles Ng był jego najbardziej zabójczym narzędziem. Był czystą, kinetyczną energią sadyzmu, która tylko czekała, aż ktoś nada jej kierunek. Charles urodził się w 1960 roku w lśniącym, przeludnionym Hongkongu. Nie dorastał w biedzie, wręcz przeciwnie.

Jego ojciec był wpływowym i majętnym biznesmenem, człowiekiem sukcesu, który wymagał od syna absolutnej doskonałości. Ale w małym Charlesie od zawsze pulsowało coś ciemnego. Nie był tylko trudnym dzieckiem, był małym tyranem. Czerpał chorą satysfakcję złamania zasad, z zadawanego drobnego bólu, zniszczenia rzeczy, które dla innych miały wartość. Ojciec wierząc w zbawienną moc żelaznej dyscypliny wysłał go do prestiżowych szkół z internatem w Anglii. Wyobraźcie sobie tego drobnego chłopaka w murach szacownych brytyjskich uczelni. Zamiast się uczyć, Ing doskonalił sztukę kamuflażu i manipulacji. Stał się duchem nawiedzającym internaty. Kradł nie dla zysku, ale dla dreszczu emocji. Włamywał się do szafek kolegów tylko po to, by patrzeć na ich dezorientację i płacz.

Gdy w końcu złapano go na gorącym uczynku po serii zuchwałych kradzieży, został wyrzucony z hukiem. Ojciec nie miał już sił. Odesłał go do Stanów Zjednoczonych, mając nadzieję, że Ameryka go naprawi. W 1978 roku 18-letni Charles ląduje w Kalifornii na wizie studenckiej, ale sala wykładowa była dla niego zbyt ciasna. Ink potrzebował adrenaliny, potrzebował walki i legalnego sposobu na bycie brutalnym. Zrobił coś, co zakrawało na bezczelność. Sfałszował dokumenty, ukradł tożsamość i podając się za obywatela USA, zaciągnął się do elitarnej piechoty morskiej – Marines. W bazie Camp Pendleton Inc. poczuł, że w końcu jest w domu. To tutaj, wśród potu, krzyków instruktorów i zapachu prochu, jego ciało zmieniło się w maszynę.

Choć był niski, był niesamowicie silny. Poruszał się z niemal nieludzką zwierzęcą gracją. Instruktorzy patrzyli z podziwem, jak Charles trenuje sztuki walki. Jego ciosy nie były tylko sportowe, były nastawione na niszczenie. Stał się ekspertem w walce nożem, potrafił bezszelestnie podejść przeciwnika, a broń palna w jego rękach wydawała się przedłużeniem ramienia. Ale Marine nie wiedzieli, co Ink robi po godzinach. Jego mrok domagał się więcej. W 1981 roku wraz z grupą podobnych mu wyrzutków Charles dokonał skoku na wojskowy magazyn broni. Nie interesował ich czarny rynek. Ing chciał poczuć ciężar karabinów szturmowych M16, chłód granatów i pistoletów w swoich dłoniach. Kolekcjonował śmierć. Gdy żandarmeria wojskowa w końcu wpadła na jego trop, Ing nie czekał na sąd.

Zrobił to, co potrafił najlepiej. Zapadł się pod ziemię. Przez niemal rok Charles Ing był cieniem. Żył na marginesie prawa, ukrywając się w tanich motelach, korzystając z fałszywych nazwisk, wiecznie gotowy do skoku. To właśnie w tym czasie, gdy był najbardziej głodny i odizolowany, los zetknął go z Leonardem Lake'iem. Lake patrzył na młodego dezertera i nie widział przestępcy. Widział idealnego drapieżnika, którego wystarczy spuścić ze smyczy. Kiedy jednak żandarmeria w końcu go dopadła, Ink trafił do wojskowego więzienia Leavenworth. Ale zamiast resocjalizacji, więzienie stało się inkubatorem dla jego nienawiści. Przez cały okres odsiadki Lake pisał do niego listy. Były to manifesty pełne sadyzmu i planów na przyszłość.

Lake obiecywał mu świat bez zasad. Świat, w którym siła Charlesa będzie najwyższym prawem. Gdy w 1984 roku Charles Ng wyszedł na wolność, był już całkowicie uformowany. Nie był już tylko żołnierzem-złodziejem. Był gotowy, by zostać Mirandą. Był gotowy, by zabijać dla swojego mentora. Warto zatrzymać się teraz na moment przy pasji, która wypełniała wolne chwile Charlesa. Ink nie był tylko bezmyślnym osiłkiem. On był rysownikiem. Ale jego szkicowniki nie zawierały pejzaży Sierra Nevada. Śledczy znaleźli później setki rysunków wykonanych z niemal profesjonalną precyzją. Ink tworzył makabryczne komiksy, w których on i Lake występowali jako panowie życia i śmierci. Najbardziej przerażające było to, że postacie kobiet na tych rysunkach miały twarze ich prawdziwych ofiar.

Ink cyzelował każdą kreskę, oddając grymas bólu na twarzy kobiecych ofiar. Ale był jeszcze jeden detal, który mroził krew w żyłach. Charles miał specyficzne poczucie humoru. Na nagraniach wideo z tortur słychać, jak przedrzeźnia swoje ofiary, używając wysokiego, piskliwego głosu, naśladując postacie z kreskówek. Wyobraźcie sobie tę scenę. Betonowy bunkier, zapach strachu, a nad przykutą do ściany kobietą stoi uzbrojony drapieżnik, który śmieje się głosem kaczora Donalda. To właśnie ten kontrast między dziecinną władzanadą a bezgranicznym okrucieństwem sprawiał, że Charles Ng był najbardziej nieprzewidywalnym elementem tej mrocznej układanki. Po wyjściu pojechał prosto do Willsville, niosąc w torbie swoje noże i w głowie rysunki tortur, które wkrótce miały stać się rzeczywistością.

Dopiero teraz, gdy ta dwójka stanęła obok siebie na progu bunkra, Sierra Nevada miała poznać prawdziwe znaczenie strachu. Kiedy Ing wysiadł z autobusu w tej sennej osadzie w hrabstwie Calaveras, Lake czekał na niego z uśmiechem. Zaprowadził go za dom, do miejsca, gdzie w ziemi ziała czarna dziura. To był gotowy fundament bunkra. Przez kolejne miesiące żyli tam jak pustelnicy, ale ich dni nie wypełniała medytacja. Dzień zaczynał się od ćwiczeń fizycznych. Ink kazał Lake'owi biegać po lesie, trenował z nim walkę nożem, podczas gdy Lake uczył Charlesa chemii i konstruowania domowej roboty tłumików. Większość seryjnych morderców zatrzymuje pamiątki, by przeżywać swoje zbrodnie na nowo.

Telefon zadzwonił wieczorem. Głos po drugiej stronie był spokojny, niemal kojący. Należał do Leonarda Lake'a. Leonard przedstawił się jako zainteresowany kupiec, człowiek konkretny, który nie chce marnować czasu na zbędne negocjacje. Umówili się na 2 listopada na parkingu w San Francisco. Paul, będąc człowiekiem ufnym i profesjonalnym, przygotował wszystkie dokumenty. Nie wiedział, że na spotkanie przyjechał duet, który nie zamierzał zapłacić ani centa. Leonard Lake przyjechał tam ze swoim młodszym bratem, Charlesem Ng. Wyobraźcie sobie tę scenę. Pol uśmiecha się, podaje rękę Lake'owi i pokazuje wnętrze Hondy. Lake wchodzi w rolę, udaje, że sprawdza silnik, pyta o przebieg. Ink stoi z boku, milczący, z rękami w kieszeniach kurtki, a jego oczy bez przerwy skanują parking, sprawdzając, czy nikt nie patrzy.

W pewnym momencie Lake proponuje jazdę próbną. Paul wsiada na miejsce pasażera, Lake za kierownicę, a Ing wślizguje się na tylną kanapę, tuż za plecy Paula. To były ostatnie sekundy życia Paula Costnera jako wolnego człowieka. Gdy tylko samochód wyjechał z oświetlonej strefy i wjechał w ciemniejsze uliczki San Francisco, Charles Ing zadziałał. Spróbujcie sobie to wyobrazić, ten nagły, zwierzęcy skok z tylnego siedzenia. Ing przeszkolony w Marines wiedział dokładnie, gdzie przycisnąć, jak złapać, by ofiara nie mogła wydać z siebie dźwięku. Paul został obezwładniony w ciągu kilku sekund. Zdezorientowany, przerażony, z pistoletem przyciśniętym do skroni poczuł na nadgarstkach zimny metal kajdanek.

Kilka dni później Lake wrócił sam. Prowadził furgonetkę należącą do Gunnara i z chłodnym spokojem opowiadał znajomym, że mężczyzna poznał kobietę i odszedł z nią w swoją stronę. Nikt nie kwestionował tej wersji. Gunnar po prostu zniknął. Nie tylko z życia ludzi, ale również z dokumentów. Lake natychmiast przejął jego tożsamość. Zaczął realizować jego czeki rządowe, podpisywał się jego nazwiskiem i przedstawiał się jako Charles Gunnar, wszystkim, których spotykał w okolicach Willsville. Dla świata zewnętrznego Gunnar nadal istniał, tylko gdzieś indziej, w niewidzialnym życiu, które nigdy nie zostało zweryfikowane. Prawda wyszła na jaw dopiero później. Podczas pierwszego śledztwa w 1985 roku ciało Gunnara nie zostało odnalezione.

Dopiero 7 lat później, w 1992 roku, nowy właściciel posesji w Willsville kopiąc pod fundament garażu natrafił na ludzkie szczątki. To były resztki Charlesa Gunnara, człowieka, który zniknął, bo zaufał niewłaściwej osobie. W kwietniu 1985 roku zniknął 22-letni Michael Sean Carroll wraz ze swoją dziewczyną, Caitlin Elizabeth Allen. Carroll wyszedł z motylowego pokoju w Mill Pass i już nie wrócił. Niedługo później Allen zaczęła otrzymywać niepokojące telefony sugerujące, że Carroll mógł zostać postrzelony w rejonie jeziora Tahoe, Wkrótce sama również zniknęła. Oboje pojawili się na nagraniach znalezionych później w posiadłości Lake'a, a część ich rzeczy osobistych, w tym dokumenty Karola, odnaleziono na miejscu zbrodni.

20 stycznia 1985 roku w San Francisco zginął 23-letni Clifford Raymond Perranti. Współpracownik Inc. z Dennis Moving Company. Kilka miesięcy później Lake sprzedał jego motocykl mężczyźnie w West Point w Kalifornii, a część osobistych rzeczy odnaleziono później w mieszkaniu Inga. 24 lutego 1985 roku zniknął 25-letni Jeffrey Dean Gerald, który miał spotkać się z Inc. w związku z propozycją dodatkowej pracy. Ostatni raz widziano go w San Francisco. Jeszcze wcześniej, w drugiej połowie 1984 roku z San Francisco zaczęli znikać kolejni mężczyźni powiązani z kręgiem Lake'a. W lipcu lub sierpniu 1984 zaginął 37-letni Maurice Anthony Rock.

Charles Ng z kolei widział w nich okazję do przetestowania swoich umiejętności w praktyce. Wszystko zaczęło się w styczniu 1985 roku. Scenariusz był brutalnie prosty. Lake, udając pomocnego sąsiada, zwabił Lonniego na swoją posesję. Być może pod pretekstem pomocy przy naprawie sprzętu lub wspólnego wypicia piwa. Gdy tylko mężczyzna przekroczył próg, Ink zaatakował. Lonnie Bond mimo swojej siły nie miał szans w starciu z dwoma uzbrojonymi drapieżnikami, z których jeden był mistrzem walki wręcz. Został zastrzelony i natychmiast wrzucony do dołu z wapnem i oponami. Ale to był dopiero początek. Brenda została w domu sama. Czekała godzinę, dwie, całą noc. Gdy rano w jej drzwiach stanął Leonard Lake, nie widziała w nim mordercy swojego męża.

Na wprost łóżka, dokładnie tam, gdzie padał wzrok uwiązanej kobiety, Leonard Lake zamontował duże, nieskazitelnie czyste lustro. To nie był przypadek ani przejaw próżności. To był precyzyjnie zaprojektowany instrument tortury psychicznej. Lake wierzył, że ból fizyczny to za mało. Chciał czegoś więcej. Chciał całkowitego załamania ducha. Kiedy on i Charles Ng wchodzili do celi, Brenda nie mogła zamknąć oczu przed tym, co się działo. Dzięki lustru była zmuszona stać się świadkiem własnego cierpienia. Widziała swoje podkrążone oczy, swoje drżące dłonie, swój własny upadek. Lake chciał, żeby Brenda, patrząc w to lustro, przestała widzieć w sobie matkę, żonę, człowieka. Miała widzieć jedynie materiał, przedmiot, który z każdą godziną tracił swoją godność.

Na tych nagraniach, które później wstrząsnęły ławą przysięgłych, widać Brendę siedzącą na krześle z rękami przykutymi do oparcia. Jest blada. Jej oczy są podpuchnięte od płaczu, ale wciąż bije z nich desperacka wola przetrwania. Dla dziecka. Lake stoi przed nią z notatnikiem i mówi do niej jak wykładowca. Tłumaczy jej, że jej stare życie jest martwe. Że teraz jej jedynym obowiązkiem jest służyć im. Seksualnie, domowo, psychicznie. Gdy Brenda błaga o litość, w kadr wchodzi Charles Ng. I to jest moment, w którym gęsia skórka staje się bolesna. Ing nie mówi do niej. On się nią bawi. Tnie jej ubrania nożem. Drwi z jej płaczu.

Na boku starannym pismem Leonarda widniał napis. Ubrania. W każdym innym domu takie pudło oznaczałoby posezonową garderobę lub rzeczy do oddania potrzebującym. Ale nie w Willsville. Kiedy policjant otworzył wieko, nie znalazł tam flanelowych koszul Lake'a ani roboczych spodni Inga. Znalazł tam małe, kolorowe śpioszki, parę maleńkich, skórzanych bucików, które wciąż zachowały kształt stóp dziecka, kilka plastikowych grzechotek i pluszowego misia. To były rzeczy należące do dzieci. Do dzieci, których życie zostało brutalnie przerwane zaledwie kilka metrów od tego pokoju. Najbardziej przerażający w tym znalezisku nie był sam fakt posiadania tych przedmiotów, ale to, jak były przechowywane.

Robin był przyjacielem Loniego Bonda, tego samego, którego Lake zamordował kilka miesięcy wcześniej. Przyjechał na posesję Leonarda, żeby zapytać o los kolegi. Nie wiedział, że Lonie leży zaledwie kilkanaście metrów pod jego stopami, zamieniony w popiół. Lake przywitał ich z tym samym wyćwiczonym spokojem. Zaprosił do środka. Charles Ng już czekał w cieniu. Bracia Stapli zostali obezwładnieni niemal jednocześnie. To była czysta, militarna egzekucja. Nie było ich w planie operacji Miranda, byli zbyt niebezpieczni, by ich więzić, więc zostali zlikwidowani natychmiast. Ich ciała trafiły do bunkra, gdzie Lake, zanim się ich pozbył, urządził sobie makabryczną sesję zdjęciową. Układał zwłoki w pozach, które miały służyć mu za instruktaż anatomii.

To, co stało się z dokumentami braci, jest kluczem do zrozumienia szaraństwa Lake'a. Leonard nie wyrzucał dowodów osobistych. On je segregował. W jego domu śledczy znaleźli później dziesiątki portfeli ułożonych alfabetycznie. Kiedy Lake wychodził z domu, wybierał sobie tożsamość na dany dzień. Raz był Donaldem, raz Robinem, innym razem Paulem Kosnerem. Nosił ich okulary, ich paski do spodni, używał ich maszynek do golenia. W jego mniemaniu on ich nie zabił, on ich wchłonął. Ale apetyt Charlesa Inga był inny. Ing nie chciał tożsamości. On chciał cierpienia. I to cierpienie przynieśli ze sobą kolejni goście. Rodzina Dubs. To jest ten moment opowieści, przy którym nawet najtwardsi lektorzy True Crime ściszają głos.

Debra otwiera, uśmiecha się. W tle słychać radosne szczekanie psów. Osobnicy wchodzą do środka. Tymi dwoma mężczyznami byli Leonard Lake i Charles Ng. Nie przyszli tam jednak po nich. Przyszli po rzeczy. Ich celem był profesjonalny sprzęt wideo Harvey'a, który chcieli wykorzystać do dokumentowania swoich zbrodni w bunkrze. Dla Leonarda i Charlesa to był udany zakup. Zdobyli sprzęt do nagrywania cierpienia innych, a rodzinę, która go posiadała, zamienili w wagę popiołu zapisaną w czarnym notesie. Ten wieczorny dzwonek do drzwi w San Francisco był ostatnim dźwiękiem normalności, jaki kiedykolwiek usłyszeli. Ale w ich chorym bilansie zysków i strat ludzie byli traktowani tak samo jak przedmioty.

Lake i Ink pracowali na zmiany. Jeden pilnował więźniarek w bunkrze, drugi zajmował się paleniem zwłok w dole za domem. Dym z tego ogniska unosił się nad lasem niemal bez przerwy, ale nikt z sąsiadów nie podejrzewał, że to nie są śmieci. Słodki, mdły zapach palonego mięsa mieszkał w ich nozrzach tak długo, że uznali go za naturalny zapach tej okolicy. Przez cały ten czas, od listopada 1984 do czerwca 1985, ci dwaj ludzie czuli się bogami. Byli przekonani, że stworzyli system idealny, że mogą wziąć każdego, kogo chcą i nikt nigdy ich nie złapie. Pewnie mieliby rację, gdyby nie to, że 2 czerwca 1985 roku Charles Ng postanowił, że potrzebuje imadła. Takiego za 75 dolarów, bo mimo wszystkich tych morderstw, mimo setek tysięcy dolarów, które mogli ukraść swoim ofiarom, wciąż byli tym, kim zaczęli.

To był odruch. Impuls drapieżnika, który musi coś zabrać. Wychodzi ze sklepu chowając je pod kurtką. Ochroniarz jednak nie śpi. Wybiega za nim na parking. Charles Ng zamiast zachować zimną krew rzuca imadło na asfalt i rzuca się do szaleńczej ucieczki. Znika między budynkami z szybkością, która oszołomiła goniących go ludzi. Lake zostaje sam przy samochodzie. Nie ucieka. Policja szybko go zatrzymuje, gdy próbują zweryfikować jego tożsamość i przeszłość. Leonard ze swoją profesorską manierą podaje im dokumenty Robina Stapleya. Uśmiecha się blado, myśli, że wyjdzie z tego za kaucją. Nie wie, że w bagażniku zostawił pistolet z tłumikiem i zestaw portfeli, których nie da się wyjaśnić. Kiedy na komisariacie policjanci zaczynają zadawać pytania o Paula, Kostnera i innych, Lake czuje, jak grunt usuwa mu się spod nóg.

Prosi o szklankę wody. Skarży się na ból głowy. Strażnik wychodzi na korytarz. Lake sięga do klapy swojej koszuli, gdzie ma zaszytą małą szklaną ampułkę. Przegryza ją. Cyjanek potasu działa błyskawicznie. To potworna śmierć. Ciało wygina się w łuk. Płuca odmawiają posłuszeństwa. Lake wiedział, to jedyne wyjście, by nie wrócić do Willsville jako oskarżony. Umiera w szpitalu kilka dni później, nie odzyskawszy przytomności. Ale Charles Ng wciąż jest na wolności i tutaj zaczyna się jeden z najbardziej nieprawdopodobnych pościgów w historii Ameryki. Kiedy Lake konał w szpitalu, Ng wrócił do Willsville. Nie po to, by ratować więźniarki. Wróciłby zatrzeć ślady. Spalił część dokumentów, zabrał trochę pieniędzy i zniknął.

Gdy policja dotarła do bunkra i odkryła pole kości, Ing był już w drodze do Chicago. Stamtąd podróżując autostopem i kradzionymi samochodami przekroczył granicę z Kanadą. Przez cały miesiąc Charles Ng grał na nosie najpotężniejszym służbom świata. Ukrywał się w lasach wokół Kalgary, żył w namiotach, okradał domki letniskowe, żywiąc się konserwami i tym, co udało mu się upolować. FBI i lokalna policja przeszukiwały tysiące hektarów lasu. Ng czuł się tam jak w swoim żywiole, był przecież szkolonym komandosem. Finał nastąpił 6 lipca 1985 roku i znów to był przypadek. Charles Ink wszedł do domu towarowego Hudson Bay w Calgary. Chciał ukraść puszkę łososia.

Na przykład głos kaczora Donalda, myszki Miki, albo radośnie nucona melodia z popularnej Dobranocki. Przez chwilę można by pomyśleć, że to pomyłka, że ktoś przez przypadek nagrał bajkę dla dzieci. Ale potem kamera łapie ostrość i widzicie Charlesa Ink, widzicie jego ofiarę, Brendę lub Debrę, skrępowaną i przerażoną do granic możliwości i słyszycie jak Ink w trakcie dokonywania najochydniejszych aktów przemocy parodiuje te głosy z przerażającą lekkością. Robił to bez wysiłku, jak dziecko bawiące się w piaskownicy, jakby całe to cierpienie, które zadawał było jedynie tłem dla jego głupich żartów. Ten dysonans, ta potworna przepaść między niewinnym piskliwym głosem postaci z kreskówki, a brutalnym gwałtem i torturą jest uznawany za jeden z najmroczniejszych dowodów psychopatii w historii światowej kryminalistyki.