Jeffrey Dahmer – Kanibal z Milwaukee

To był apartament 213 w budynku Oxford Apartments w Milwaukee, na drugim piętrze, gdzie przez lata unosił się zapach wybielacza desperacko mieszający się z wonią gnijącego ludzkiego mięsa. W tym miejscu codzienność splatała się z najgłębszym, nieskończonym szaleństwem, a granica między życiem a śmiercią stawała się cieniutka niczym pergamin przesiąknięty krwią. Witajcie w podcaście, który nie patrzy w stronę światła, nie szuka taniego oczyszczenia i nie zostawia nadziei na happy end. Dziś zanurzymy się w mrok, z którego nie ma łatwego powrotu, bo badanie umysłu Jeffrey Dahmera przypomina grzebanie we własnych wnętrznościach bez znieczulenia. Dziś historia o człowieku, którego imię stało się globalnym synonimem makabry.

O kanibalu z Milwaukee, który przez lata działał całkowicie bezkarnie w samym sercu Ameryki, podczas gdy świat wokół niego toczył się swoim normalnym, nieśpiesznym rytmem. Nie opowiadam tej historii po to, by szokować tanimi chwytami, epatować tanią czernią czy karmić chorobliwą ciekawość. Opowiadam ją dlatego, że ludzki umysł panicznie pragnie zrozumieć potwory, wierząc w głębi duszy, że różnią się one od nas fizycznie. Chcemy wierzyć, że mają rogi, szaleńczy obłęd w oczach, że widać na ich twarzy stempel potępienia jeszcze zanim otworzą usta. Prawda jest jednak o wiele bardziej przerażająca. Jeffrey Dahmer wyglądał dokładnie tak, jak ktoś, kogo mijałeś dziś rano w sklepie spożywczym, na stacji benzynowej czy w holu kina.

Częściej jest to powolne, niemal niezauważalne pękanie fundamentów, erozja psychiczna trwająca latami, w trakcie której nikt nie wyciąga pomocnej dłoni, bo nikt nie dostrzega zbliżającej się katastrofy. Jeffrey Lionel Dahmer urodził się 21 maja 1960 roku w Milwaukee w stanie Wisconsin. Jego wczesne dzieciństwo na pozór przypominało życie tysięcy amerykańskich chłopców z klasy średniej tamtej epoki. Dom położony w zalesionej, spokojnej okolicy w Bath, stanie Ohio. Ojciec chemik pochłonięty nauką, matka zmagająca się z głęboką nerwicą i coraz dłuższą listą przepisanych przez lekarzy leków uspokajających. Ale pod tą starannie wypielęgnowaną fasadą normalności kryła się przerażająca emocjonalna pustka.

Ojciec, Lionel Dahmer, całymi dniami siedział zamknięty w swoim świecie próbówek, kwasów i książek technicznych, całkowicie nieobecny w życiu domowym, a kiedy już zwracał uwagę na syna, uczył go chemii i mechaniki, traktując go jak małego laboranta, a nie wrażliwe dziecko. Matka, Joyce, zamykała się w ciemnej sypialni dręczona hipochondrią, napadami lęku i krzykami, które często rozrywały nocną ciszę, stając się jedyną stałą atrakcją w domu. Mały Jeff dorastał w atmosferze emocjonalnego chłodu, gdzie nikt go nie przytulał, nikt nie pytał co czuje, nikt nie uczył jak nawiązywać zdrowe więzi z ludźmi. Był dzieckiem niewidzialnym, które szybko nauczyło się znikać w tle, maskując swoje wewnętrzne napięcie sztucznym uśmiechem i dziwiacznymi minami, którymi próbował rozśmieszyć otoczenie, zyskując chociaż chwilową uwagę.

Kość jest czysta, geometryczna i wieczna. W szkole średniej Dahmer był absolutnym duchem. Cichy, wycofany, maskujący swoje wewnętrzne wrzenie fałszywym humorem i udawanymi napadami padaczki, którymi zwracał na siebie uwagę kolegów. Nikt z nauczycieli ani rówieśników nie wiedział, że w jego szkolnym plecaku, tuż obok książek do historii i zeszytów, leży butelka taniej wódki, a w głowie kłębią się myśli, o których cywilizowany świat nie ma pojęcia. Pierwsze homoseksualne fantazje, które w nim kiełkowały, nie dotyczyły romantycznej miłości, trzymania się za rękę czy czułości. Dotyczyły dominacji absolutnej, posiadania ciała drugiego człowieka na własność, zamknięcia go w strefie, z której nigdy nie ucieknie.

Dorastanie Jeffrey'a to powolne, systematyczne osuwanie się w czarną dziurę izolacji, z której nie było już powrotu do normalnego świata. Czerwiec 1978 roku przyniósł upalne, duszne lato w stanie Ohio i zaledwie kilka tygodni po ukończeniu przez Dahmera szkoły średniej stworzył idealne warunki do popełnienia zbrodni, która miała otworzyć worek z koszmarami. Jeffrey był w domu zupełnie sam. Matka wraz z młodszym bratem wyprowadziła się z domu po ostatecznym rozpadzie małżeństwa, a ojciec wyjechał na dłużej w celach służbowych, pozostawiając młodego chłopca samego w dużym, pustym budynku tonącym w głębokiej ciszy, przerywanej jedynie miarowym buczeniem starej lodówki.

Dom w Bath stał się prywatnym królestwem, w którym nikt nie mógł go kontrolować ani zadać pytania o to, co dzieje się za zamkniętymi drzwiami. I wtedy na ulicy pojawił się on. Stephen Hicks. Młody, dziewiętnastoletni autostopowicz. Chłopak o jasnych włosach i szczupłej sylwetce, który szedł poboczem drogi szukając okazji do podwózki na wielki koncert rockowy. Dahmer patrolujący okolice swoim samochodem zauważył go z daleka. Serce zabiło mu mocniej, w ustach poczuł suchość, a w głowie zrodził się plan tak prosty, a zarazem tak bezwzględny, że sam się go nie obawiał. Zmusił samochód do zjechania na pobocze, otworzył drzwi i zaoferował chłopcu podwózkę. Steven, zmęczony chodzeniem w upale, bez wahania wsiadł do środka, nie wiedząc, że właśnie wsiadł do własnego grobowca.

Po drodze Dahmer zaoferował mu piwo, zaczął prowadzić luźną rozmowę, a potem zaproponował, żeby zjechali do jego pustego domostwa na małego drinka i posłuchanie muzyki. Steven, nie podejrzewając niczego złego, zgodził się. Siedzieli w salonie. Czas mijał, a zapadający zmrok przynosił ze sobą gęstniejącą ciszę. Kiedy w końcu chłopak postanowił podnieść się z kanapy i pójść w swoją stronę, Dahmer nie pozwolił mu się ruszyć. W jego głowie zapadła ostateczna, nieodwołalna decyzja. Ten człowiek nie wyjdzie stąd żywy, bo jeśli wyjdzie, znów zostanę sam ze swoją pustką. Atak był szybki i brutalny, pozbawiony wahania. Ciężki hantel gimnastyczny zamachnięty z tyłu uderzył z głuchym trzaskiem w tył głowy Stevena.

Chłopak nawet nie zdążył krzyknąć. Jego ciało zwiotczało w ułamku sekundy, a na dywan zaczęła sączyć się ciemna, gęsta stróżka krwi, szybko wsiąkająca w włókna materiału. I wtedy rozpoczęło się to, co Dahmer w swoich późniejszych, chłodnych wyznaniach nazywał swoim prywatnym rytuałem przejścia. Wyobraź sobie tę scenę w najdrobniejszych szczegółach. Zapach świeżej, parującej jeszcze krwi miesza się w pokoju z wonią taniego piwa i potu. Dahmer nie czuł paniki ani wyrzutów sumienia. Czuł dziwny, nienaturalny spokój. Jakby wykonywał tę czynność, do której przygotowywał się przez całe dotychczasowe życie. Rozebrał ciało chłopca do naga. Dotykał skóry, która jeszcze przed chwilą była ciepła, a teraz gwałtownie stawała się woskowa, sztywna i zimna.

Sięgnął po duże, ostre narzędzia rzeźnickie, które przygotował wcześniej w kuchni. Dźwięk rozcinanej powięzi brzusznej przypominał rozdzierany strzaskiem materiał, a uwalniające się z rozciętego żołądka gazy i soki wypełniły pomieszczenie mdłym, słodkawym odorem ludzkich wnętrzności, który osadzał się w gardle mordercy. Rozczłonkowanie ciała zajęło mu całą noc. Mięśnie były skrupulatnie oddzielane od kości za pomocą ostych cięć, stawy rozrywane z cichym trzaskiem chrząstek, a głowa i najważniejsze kości zmiażdżone młotkiem, by można je było zakopać w lesie tuż za domem. Ciało Stevena Hicksa przestało istnieć jako człowiek, stając się pakietem dowodów w psychice Dahmera, który po raz pierwszy poczuł, że ma absolutną władzę nad czyimś istnieniem.

Zabił po to, by zatrzymać człowieka przy sobie na zawsze, ale szybko przekonał się, że mięso gnije, a kości wymagają ukrycia. To doświadczenie zasięło w nim ziarno, które miało wydać potworny plon kilkanaście lat później w mieszkaniu w Milwaukee. Po zabójstwie Stevena Hicksa Dahmer nie stał się seryjnym mordercą z dnia na dzień. Przez kolejne lata jego egzystencja przypominała chaotyczny dryf. W styczniu 1979 roku, tuż po ukończeniu szkoły, wstąpił w szeregi armii Stanów Zjednoczonych. Przeszedł szkolenie medyczne i został wysłany do Niemiec, gdzie stacjonował jako sanitariusz. Wojskowa kariera trwała jednak krótko. Jego uzależnienie od alkoholu pogłębiało się z miesiąca na miesiąc, co w 1981 roku doprowadziło do dyscyplinarnego zwolnienia ze służby.

Po powrocie do cywila tułał się bez jasno określonego celu. Mieszkał przez pewien czas w Miami, potem wracał do rodzinnego Ohio, aż w końcu osiadł w Wisconsin, gdzie dach nad głową dała mu babcia przyjmując go do swojego domu w West Allis. Próbował pracować, ale alkohol stał się jego jedynym stałym towarzyszem, całkowicie kontrolującym jego życie. Przełom, a zarazem otwarcie najkrwawszego rozdziału nastąpiło w 1987 roku. W jednym z barów w Milwaukee Dahmer poznał Stevena Tuomiego i zaprosił go do hotelu. Jak twierdził po latach, z powodu skrajnego upojenia alkoholowego urwał mu się film i nie pamiętał samej mechaniki morderstwa, ale gdy rano obok niego leżało zimne ciało, wiedział dokładnie co się stało.

Tym razem nie był to już odosobniony nastoletni incydent. Śmierć Toomego otworzyła tamę. Dahmer zaczął zabijać regularnie, a w kolejnych latach jego polowania stały się obsesyjną codziennością, która nieuchronnie prowadziła do finału w mieszkaniu przy North 25 Street w Milwaukee. Lata 1987-1991 w Milwaukee były czasem, kiedy miasto żyło swoim zwykłym rytmem. Robotnicy chodzili do fabryk, dzieci biegały po parkach, a w budynku Oxford Apartments za drzwiami numer 213 odbywał się nieustający, cichy teatr absolutnej makabry. Jeffrey Dahmer nie szukał już przypadkowych autostopowiczów na odludnych drogach. Jego polowanie stało się systemowe, wyrachowane i perfekcyjnie zaplanowane.

Przemierzał gejowskie bary, okolice dworców autobusowych, ciemne zaułki i parki rozrywki szukając młodych mężczyzn, najczęściej czarnoskórych lub latynosów, marginalizowanych przez społeczeństwo, samotnych, takich, których nagłe zniknięcie przez długie tygodnie Nie zainteresuje policji ani lokalnej prasy. Zwabiał ich do swojego mieszkania obietnicą dobrych pieniędzy za amatorską sesję zdjęciową, alkoholem, narkotykami albo po prostu obietnicą bliskości, której tak bardzo potrzebowali. Większość z tych mężczyzn nigdy nie opuszczała mieszkania numer 213 żywa. Dahmer doskonalił swoją metodę z każdą kolejną zbrodnią, przechodząc od brutalnej siły do subtelnych chemicznych trucizn. Zamiast uderzać młotkiem, zaczął stosować silne tabletki nasenne i uspokajające.

Najczęściej halcyon, który sprytnie kruszył i wsypywał do szklanek z piwem lub drinkiem. Ofiara wypijała napój nie podejrzewając niczego złego, a po kilkunastu minutach świat zaczynał jej wirować przed oczami. Powieki stawały się ołowiane, język bezwładny, a mięśnie traciły jakiekolwiek napięcie. Mężczyzna osuwał się na kanapę w stanie głębokiego letargu, a Dahmer pochylał się nad nim z delikatnym, niemal czułym uśmiechem na twarzy. To, co działo się w tym małym, zagraconym mieszkaniu po unieruchomieniu ofiary, przekracza granice ludzkiego pojęcia, wkraczając w obszar najczarniejszego klinicznego szaleństwa. Dahmer nie tylko zabijał, by zaspokoić popęd seksualny. On obsesyjnie dążył do stworzenia żywego zombie, istoty, która byłaby całkowicie od niego zależna, pozbawiona własnej woli, a jednocześnie wciąż oddychająca.

Czujesz ostry, rozrywający ból, kiedy stal przechodzi przez kość czaszki, a zaraz potem palący, piekielny, rozlewający się wewnątrz głowy ogień wlewanego kwasu. Większość tych niewyobrażalnych eksperymentów kończyła się śmiercią po kilku godzinach lub dniach męki. Ale dla Dahmera każda śmierć była jedynie wstępem do kolejnego etapu jego rytuału. Wtedy zaczynał się kanibalizm w czystej postaci. Dahmer wycinał fragmenty mięśni z ud, pośladków czy ramion swoich ofiar, traktując je jak mięso z supermarketu. Gotował je w dużym garnku lub smażył na patelni, dodając przyprawy, a następnie spożywał ludzkie mięso z głębokim przekonaniem, że w ten sposób pochłania esencję życia zabitego człowieka, sprawiając, że staje się on częścią jego własnego ciała i zostanie z nim na wieki.

Pewnego majowego wieczoru 1991 roku Glenda i jej krewni zobaczyli na ulicy przed budynkiem coś, co na zawsze zniszczyło ich poczucie bezpieczeństwa. Z drzwi Oxford Apartments wyszedł Jeffrey Dahmer, a tuż obok niego szedł 14-letni chłopiec. Konerak Sinthasomphone, pochodzący z rodziny imigrantów z Laosu. Chłopiec był nagusieńki od pasa w górę, nie miał na sobie butów, zataczał się, jego skóra była blada, a z boku głowy tuż nad uchem sączyła się świeża, ciemna krew z wywierconego wcześniej otworu. Chłopiec nie potrafił ustać na nogach, mamrotał coś niezrozumiale i wyglądał jakby znajdował się w stanie kompletnego szoku psychicznego i fizycznego.

W maju 1991 roku życie 14-letniego Koneraka splotło się z losem oprawcy jego własnej rodziny, co nadało całej zbrodni wymiar niewyobrażalnego systemowego absurdu. Zaledwie dwa lata wcześniej Jeffrey Dahmer został skazany za przestępstwo seksualne wobec starszego brata Koneraka, Somsaka. Otrzymał za to wyrok pozbawienia wolności, jednak po odbyciu zaledwie ułamka kary wyszedł na wolność, wracając do dawnego otoczenia. Mimo to w 1991 roku młodszy z braci, zaledwie 14-letni Konerak, w tragiczny sposób znalazł się w mieszkaniu dokładnie tego samego człowieka. To właśnie wtedy doszło do interwencji policji, która do dziś pozostaje jednym z najbardziej skandalicznych i wstrząsających epizodów w historii amerykańskiego wymiaru sprawiedliwości.

Glenda natychmiast chwyciła za telefon i wezwała policję, czując, że dzieje się tam zbrodnia. Po kilku minutach na miejsce przyjechali 3 funkcjonariusze. John Balcerzak, Joseph Gabrysz i Richard Purbachan. Zastali Dahmera spokojnie rozmawiającego z chłopakiem na chodniku przed budynkiem. Dahmer nie tracąc ani na moment zimnej krwi, z uśmiechem i niezwykle uprzejmym rzeczowym głosem wyjaśnił policjantom, że Konerak to jego dorosły 19-letni chłopak, z którym po prostu ostro pokłócili się po wypiciu zbyt dużej ilości alkoholu na małej domówce. Twierdził, że krew to wynik upadku na chodnik, a chłopiec jest po prostu bardzo pijany i zmęczony. Chłopak nie mógł zaprotestować ani powiedzieć prawdę.

Był pod wpływem środków odurzających podanych mu przez Dahmera i miał wyraźne problemy z poruszaniem się oraz komunikowaniem. Próbował wyszeptać coś do ględy. Szarpał jej ręka, wbłagając oczami o ratunek, którego tak bardzo potrzebował. Ale policjanci uwierzyli Dahmerowi bez mrugnięcia okiem. Co więcej, kiedy Dahmer zaczął odprowadzać oszołomionego, krwawiącego czternastolatka z powrotem do swojego mieszkania, funkcjonariusze eskortowali ich tam śmiejąc się i żartując z gejowskich kłótni domowych i problemów z alkoholem. Później ujawniono nagrania radiowe, na których funkcjonariusze żartowali z sytuacji, w której znaleźli Dahmera i Koneraka. Wróćmy do tego momentu z pełną świadomością jego potworności. Chłopiec wciąż żył, siedział w pokoju potwora, a policjanci, którzy przyjechali by go chronić, poklepali mordercę po ramieniu, wsiedli do radiowozu i odjechali, zostawiając dziecko na pewną śmierć.

Konerak Sinthasomphone nie wyszedł już z tego mieszkania żywy. Kilka godzin później Dahmer dokończył dzieła zniszczenia. Ten incydent stał się jednym z najbardziej skandalicznych dowodów na to, jak homofobia, rasizm i głęboka indolencja systemu policyjnego mogą nieświadomie, a czasem całkiem celowo, stać się wspólnikiem seryjnego mordercy, dając mu zielone światło do kontynuowania rzezi. Lipiec 1991 roku przyniósł upalne, duszne lato w Milwaukee, a Jeffrey Dahmer czuł się w swoim mieszkaniu pewnie jak król życia. Był głęboko przekonany, że jest całkowicie nietykalny. Incydent z policjantami, którzy odprowadzili krwawiącego chłopaka z powrotem do jego rąk, upewnił go w przekonaniu, że społeczeństwo nie chce widzieć tego, co się dzieje w pokoju 213.

Sąsiedzi byli zastraszeni lub ignorowani. A kolejne ofiary same, zwabione tanimi obietnicami, wręcz wchodziły w jego sidła, nieświadome, że przekraczają próg piekła. 22 lipca 1991 roku, późnym wieczorem, Dahmer spotkał w jednym z lokalnych barów Tracey'ego Edwardsa, 32-letniego mężczyzny o silnej budowie ciała. Edwards dał się namówić na piwo, a potem na propozycję zarobienia 100 dolarów za pozowanie do artystycznych zdjęć w mieszkaniu Dahmera. Nie podejrzewając podstępu, wsiadł z nim do taksówki i pojechali do budynku Oxford Apartments. Kiedy wyszli do środka, w nozdrza Edwardsa uderzył gęsty, mdły odór stęchlizny i chemii, który natychmiast wzbudził w nim czujność, ale było już za późno na ucieczkę.

Dahmer poczęstował go piwem, w którym ukryty był proszek nasenny, a w tle grał telewizor. Edwards wypił łyk, ale od razu poczuł dziwny, gorzkawy posmak. Zaniepokojony, zaczął się rozglądać po pokoju, zauważając dziwne plamy na ścianach i wszechobecny brud. W tym momencie Dahmer zmienił się nie do poznania. Jego twarz zastygła w lodowatym grymasie. Podszedł do gościa od tyłu i błyskawicznie zapiął mu na jednym nadgarstku ciężką stalową kajdankę. Edwards zerwał się z kanapy, a Dahmer przycisnął go do ściany, przykładając mu do klatki piersiowej wielki, lśniący w świetne lampy nóż rzeźnicki, mamrocząc pod nosem coś o wycięciu serca i zjedzeniu go. W tej sekundzie w Tracey Edwardsie odezwał się tak potężny, pierwotny instynkt przetrwania, że stłumił wszelki lęk.

Zamiast panikować i szarpać się, co mogłoby przyspieszyć atak, Edwards zaczął grać aktora życia. Uspokoił głos, zaczął mówić Dahmerowi, że go doskonale rozumie, że nigdzie nie ucieknie, że mogą robić co chcą, tylko niech zdejmie te kajdanki, bo robi się za gorąco. Dahmer zdezorientowany tym niezwykłym spokojem i opanowaniem ofiary, na chwilę stracił czujność i cofnął się o krok, zdejmując ostrze z jego klatki piersiowej. To była ta jedyna, niepowtarzalna sekunda. Edwards z pełną siłą odepchnął mordercę. Rzucił się do ucieczki. Potem wypadł na korytarz, potykając się o własne nogi, z jedną ręką wciąż skutą, wiszącą połową metalowych kajdanek. Wybiegł na nocną ulicę Milwaukee machając rękami i krzycząc ze wszystkich sił, aż zauważył przejeżdżający w pobliżu radiowóz policyjny.

Na podłodze walały się dziesiątki polaroidów dokumentujących kolejne etapy makabrycznych zbrodni. Jeffrey Dahmer nie stawiał oporu. Siedział na swoim łóżku, patrząc pustym wzrokiem w ścianę, całkowicie pogodzony z faktem, że jego imperium terroru właśnie legło w gruzach. Kiedy policjant zapytał go, co on najlepszego narobił, Dahmer odpowiedział cicho, bez cienia emocji w głosie. To, co zrobiłem było tak potworne, że nie ma dla mnie ratunku. Zasługuje na śmierć. Rozprawa sądowa przeciwko Jeffreyowi Dahmerowi, która rozpoczęła się na początku 1992 roku w sądzie w Milwaukee, stała się globalnym spektaklem ludzkiego cierpienia, na który patrzył cały cywilizowany świat.