Dlaczego opłaca się być złym

Naukowiec Bruce Bruno de Mesquita nazwał tę grupę selektoratem. Grupa, bez których przywódca przegra. W dyktaturze często to kilka, kilkanaście osób. Parę dowódców armii, szefowie służb i garstka oligarchów kontrolujących zasoby. W państwach demokratycznych jest podobnie, tylko selektorat może liczyć tysiące, a czasami dziesiątki tysięcy ludzi. Mogą być głosujący bloki wyborców, emeryci, rolnicy, przedstawiciele konkretnych branż, ale też ludzie związani z lokalnymi samorządami czy pracownicy aparatu biurokratycznego. By wygrać wybory, musisz mieć poparcie większości z nich, albo przynajmniej mieć więcej popleczników niż kontrkandydaci. Można powiedzieć, że to właśnie te kluczowe grupy trzymają przy władzy najbardziej i jest to pierwszy sekret tych, co czasy się zmieniają, a oni ciągle w komisjach.

25 lat później Bill Clinton kłamał pod przysięgą tuszowania romansu, de facto obstruction of justice. Ale coś się zmieniło. Został. Ponad 60% Amerykanów chciało, by został prezydentem. Jaka była jego kara? Grzywna i pięcioletnie zawieszenie prawa do wykonywania zawodu adwokata. Potem spokojne życie. Granica się przesunęła. Publiczne kłamstwo przestało wykluczać. Potem przyszedł Trump. Przed drugą kadencją został skazany w Nowym Jorku za 34 przestępstwa. Nie wykonano kary, bo został prezydentem. Dodatkowo wiele stoczących się spraw, jak te związane z nielegalnym przetrzymywaniem dokumentów prywatnej posiadłości, zostały umorzone lub wycofane z tego samego powodu. Chyba nie ma innego amerykańskiego polityka, który jest zamieszany w tak wiele skandali.