filmowa Lalka i Resident Evil

I można go lubić, można nie, ale wydaje mi się, że to jest film, który trafia do tego wyobrażonego, szerokiego odbiorcy. On ma dużo problemów, te, o których już zdążyliście powiedzieć na pewno, czyli te problemy z montażem skróconej wersji, przez co trochę gubi się motywacja bohaterów, która jest chyba największym problemem tego filmu, bo w efekcie on jest trochę o tym, trochę o tamtym, ale w gruncie rzeczy... Czyli o niczym. O niczym. Natomiast to, z jaką lekkością żongluje sobie pomiędzy Takimi śmiesznymi scenami. Tu świetna przecież rola... Pani Melington? Pani Melington. Komediowa bardzo. Bardzo komediowa, ale w bardzo dobrym tempie. Świetnie Kulesza wchodzi w tę rolę zupełnie naturalnie, jakby się do niej urodziła. Ale też ten film robi coś, co wydaje mi się, że naprawdę ostatnio w polskim kinie robił pan Tadeusz.

To jest dużo ciekawsza łęcka. O Jezu, jako ona jest wybitna. Wydaje mi się, że to taka łęcka powinna być. Skoro się dało jedną napisać, to można by może było jej główną bohaterkę rozpisać. Ja palce musiałem zagryzać z zainteresowania, ale ona gra to z taką dezerwaturą, taką lekkością. Nie na tym koniu. I wygląda naprawdę jakby ona na tych salonach szlacheckich to zjadła zęby i bywała co środę i czwartek i w piątek, a w sobotę dobijała. Że faktem jest, że Tam tych kobiet silnych i ciekawych jest więcej, no bo wspomnieliśmy Kuleszę, wy wspominaliście chwilę, a kogo? Zasławską, czyli Maja Komor. A, Zasławską, no dokładnie, Zasławska też bardzo dobra, a tam by się jeszcze znalazł ktoś, jeszcze jest Janda przecież bardzo dobra, więc wszystkie te babki są dobre. Powiem wam, która jest taka zupełnie przezroczysta, nieciekawa i bez charyzmy.