filmowa Lalka i Resident Evil

To miałoby sens. Z kolei ta lalka Netflixowa miała ten problem, że było jej za dużo i widać było dopchnięte sceny, które w montażu też mogłyby wylecieć. Ja tylko bym dodała, że trochę żałuję, że ta lalka filmowa nie zdecydowała się na przykład na taki zabieg BBC, który bardzo często, jeżeli chodzi o Adaptację klasyki wybiera miniseriale, czyli trzy odcinki. Tak miało być. I to by miało sens, bo tu czujemy, że to pięć, potencjalnie sześć godzin pocięte do i tak tych wymagających dwóch czterdzieści pięć, no to jest cięcie, które sprawia, że są momenty dla mnie, nawet jako czytelniczki Prusa, niejasne. No ja nie czytałem lalki od liceum i miałem takie wrażenie, że po prostu nie jestem dobrze przygotowany do oglądania tego filmu.

I wiadomo, kostiumy, czy też tą biedę, ja jednak wolę w Netflixie, bo tam to ćwiczenie tych szuraniem z sukniami po błocie. Robiło wrażenie. Tak, robiło wrażenie, ja lubię taki BBC brud, takie po prostu, że jak już jesteśmy w biedzie, to bez zębów, to umorusane i nawet piękne panie muszą po tym błocie chodzić, ale bardzo mi się urzędowska tu podoba w tych wystylizowanych sukniach, które też oczywiście, jakbyśmy się wgryzali, to mają opowieści, jak oni tam długo research robili, jak szyli, no ale chodzi też o to, co ja dostaję w obrazku i ten obrazek jest ładny. Jeszcze do budżetu dorzucę, że no tutaj jest bardzo ciekawy zabieg tak na polskim rynku, wcześniej tego nie widziałem, trochę takiej nolanizacji bym powiedział samej obsady, bo mamy tutaj całą garzę w ogóle, no mamy wszystkich, tak naprawdę kto nie zagrał w lalce...