Mandalorian i Grogu, Erupcja i The Boys

Ruben Ostlund, Oscar-winning Ida Moment. Coś w tym guście. To jest Robert Ostlund, który siedzi w hotelu ze swoim producentem i oglądają rozdanie Oscarów. Oni są tam nominowani, nie pamiętam za który film, może za... nie, nie za W Trójkącie, tylko za... za... jak się nazywał ten film o sztuce? No dobra, nie pamiętam, przepraszam. Square. The Square, dokładnie. I przegrywają. Ta reakcja, zawód, wściekłość i to, jak mówią, że wiedzieliśmy, że Ida wygra, bo wygrała wszystko, z mojej patriotycznej, polskiej perspektywy jest wybitnie poruszający. Czy coś jeszcze z kanańskich wątków warte poruszenia? Oj tak, dużo. Mam wrażenie, że Nie, nie, nie, powinieneś mu powiedzieć nie, bo tylko polskie kino mnie interesuje i polskie zwycięstwo.

Tak się nazywała szósta część Dekalogu? Chyba tak. Więc może tam coś jeszcze będzie razem z różnymi twórcami działał w tej sprawie. Muszę przyznać, że bardzo mi się podoba twoja opinia na mój temat, że uważasz, że z pamięci jestem w stanie przywołać tytuły wszystkich części Dekalogu. Nie jestem. Nie wszystkie miały jakiekolwiek nazwy, ale chyba ta akurat miała. Słuchajcie, przepraszam, wypisałem sobie inne wątki polskie, które pojawiły się w tym roku na Cannes. Marcin Czarnik po raz kolejny pracował z Laszlo Nemeszem. Przypominam, to on zrobił taki wybitnie poruszający film też o II wojnie światowej. Mulin się nazywa jego najnowszy obraz. W chilejskim The Meltdown Emanuele Martelli z sekcji Uncertain Regard, w której często Polacy pokazują swoje filmy, jedną z głównych ról grał Kuba Gierszał, a Juliana Świerzewskiego można było zobaczyć w filmie Flash and Fuel.

Tak, bo te poziomy tam są. Gra, bo film to już w ogóle nie ma o czym mówić. Co ciekawe, Super Mario Galaxy The Movie, chyba tak się nazywa to, jest na razie najlepiej zarabiającym filmem w 2026 roku. No i tak samo było z jedynką zresztą. Taka ciekawostka tutaj przy okazji. No, nie mam za dużo do dodania do tego, co już powiedzieliście, oprócz tego, że moje notatki podczas tego filmu wyglądały mniej więcej tak. Baby Yoda i tutaj taka słodka minka. O Jezu, ja też mam notatkę Baby Yoda, ale słodki. Pokaż. Później mam, aaa, odpala rakietki, ooo, zakłada pancerz, aaa. No i tak naprawdę nie interesowało mnie tam... Naprawdę ma taką notatkę. O wiele, nie obchodzi mnie tam nic innego oprócz tej postaci Grogu i trochę też tak miałem z samym serialem, gdzie przyznam, że może powiem rzecz skandaliczną, ale

Wiecie co, prawda jest taka, że ja chyba nienawidzę Baby Yody. Nie będziemy dłużej razem pracować. Tak nie może być. Miałem dać temu filmowi coś w okolicach 6, ale coraz bardziej mnie kusi, żeby dać mu 10. Zaraz do oceny jeszcze. Normalnie bym się z tobą zgodził, Zuza, że tam nie ma nic oprócz akcji, gdyby nie to, że przed chwilą widziałem jeszcze też serial The Boys, w którym poczułem, że tam było non-stop gadane, a który też będziemy dzisiaj oceniać. I nagle poczułem, że wow, jak odświeżające, że można zrobić na ekranie coś innego niż tylko i wyłącznie bla, bla, bla, bla, bla. Więc chyba to wpływa na jakąś moją ocenę też.

Czy też ma swój film o niej samej, który jest tym dokumentem i nazywa się The Moment. Poza tym jej profil na Letterboxd jest niesamowity i to, ile ona tam wrzuca tych filmów i śmiesznych recenzji, to też myślę, że zbliżają do tego świata filmowego. Ale czy to dobre zbliżenie Zuza, jak myślisz? Zaraz zobaczymy. Charlie jest znana z tego, że ona jest dużą entuzjastką świata filmowego. I to, że ona w ogóle wzięła udział w filmie, który był nakręcony w Warszawie dwa lata temu, to jest właściwie trochę przypadek. Ona znała się z osobą, która reżyserowała ten film, czyli z Pete'em Osem. I dogadali się na ten temat jeszcze zanim Charlie stała się tak turbo sławna, bo ona sławna była zawsze.

Może nie ze wszystkich na tym festiwalu, ale on w tej top trójce najpopularniejszych w zeszłym roku na Amerykanie się utrzymywał. No i przez to też więcej osób go zobaczyło, no i właśnie miało to oczekiwania wysokie, a no było jak było. Mnie się nie oglądało tego źle, jakby oglądałem to z takim, że zobaczyłem całkiem przyjemną właśnie tudę i całkiem śmieszny był ten narrator, który tam był w tle. Jakbym miał wystawiać ocenę, dałbym piątkę nawet. Ja chyba też piątkę, tak zgadzam się z tobą. The Boys? No... też z takim wahaniem bym to powiedział.

W każdym razie, zakończył się długotrwający maraton The Boys. Były spin-offy, były kolejne sezony, była długa opowieść rozciągnięta na wiele lat o chłopcach łobuzach, którzy w dodatku są superbohaterami. Jeżeli mamy mówić o łobuzerskim kinie, to The Boys na pewno zawsze tacy mieli być. I robili to skutecznie. Pierwszy sezon, miałem wrażenie, wyrywał z butów, kiedy byliśmy w takim czasie spokojnej superbohaterszczyzny, w której najbardziej sasi rzeczą, jaką można było powiedzieć, to odpyskować kapitanowi Amryce, kiedy tam Iron Man mówi, że jest filantropem, milionerem, kimś tam jeszcze. No a tu nagle superbohaterszczyzna, która w pierwszym sezonie prezentuje jednego z największych superbohaterów tego uniwersum w taki oto sposób.

Okej, ale to była irracjonalna decyzja, więc jakby nawet ją rozumiem, ale przecież nie to najważniejsze jest w postaci Sage. Najważniejsze w postaci Sage z mojej perspektywy jest to, że jest najmądrzejszą osobą na świecie i tak ją to męczy, że musi robić sobie lobotomię, żeby być no trochę wystarczająco głupią, żeby ją to nie męczyło. To jest definicja The Boys, który lubię bardzo, ale też dosyć kreatywnie rozwijany w piątym. No właśnie i do końca, tam jest raz chyba to zrobione tak naprawdę. Nie no, to całe przecież koło zamachowe finału, czyli stworzenie tej superbroni, która ma im pomóc zwyciężyć przeciwko głównemu złemu, jest stworzone przez Sage, która odmawia zrobienia tego, ponieważ woli zrobić sobie lobotomię, bo jak robi sobie lobotomię... I zobaczyć Love Island. No właśnie. No tak, no tylko to jest ten jeden raz i już też miałem takie, no widzieliśmy to już wcześniejszych, jakby zostało wykorzystane do...

No to jest akurat uniwersalne chyba, prawda, że no odciągnięcie tego w sensowny sposób jest trudne, szczególnie w filmie superbohaterskim. Dam ci przykład. Oprócz jednego serialu superbohaterskiego. Nie, nie, wiadomo. Invisible jest arcydziełem. Natomiast porównaj piąty sezon, znaczy finałowy sezon gry o tron do finałowego sezonu The Boys i od razu będzie ci lepiej. No i ja nie wiem, czy chcę się w takie rzeczy bawić. Nie, no bo to jest tak mówienie, że jak na kinoakcji na przykład, ten film jest super. No to jak na kino superbohaterskie, ten serial jest super. W pierwszym czy drugim sezonie. W trzecim też. To tylko w pierwszym, ale to jest przyzwoite.

Jest to kawał historii i to jest serial, o którym będziemy pamiętać chwilę dłużej, mam wrażenie, niż o każdym innym. I przepiękny motyw, że ekipa Supernatura zjednoczyła się w jednym z odcinków, więc to poruszyło. To jest inny przykład serialu, o którym będziemy długo pamiętać. Za moją sprawą. Nawet mnie to też gdzieś poruszyło. Zdrówko. Zuza dalej z nami jest, ale nie widziała The Boys. A ty, Zuza, widziałaś kiedykolwiek jakikolwiek odcinek? Nie, dlatego się skichałam. Czujesz się zachęcona? Nie. Dobranoc. Przepraszam. Dobranoc. Ja nie wiem, czy to się sezon ocenia, czy cały... Sezon. Pięć? Cztery. Słodkich snów.