Typ Zagraniczny

I wtedy stało się. W trakcie całowanka w alejce po filmie w kinie powiedział, będę na ciebie czekał, weźmy ślub. Ja w szoku, ale przecież go kocham, a nasz związek jest cudowny, więc zgodziłam się z miejsca. Następnego dnia rozbił lokatę na studia i kupił mi pierścionek. Nie jakiś drogi, nie za trzy pensje, ale się postarał. Ba, poznałam nawet jego rodziców. Obiecał, że będziemy się kochać na wieki. Ja, że wrócę za max rok do Japonii i przekonana, że będzie czekał, planowałam ślub. Przepłakałam całą podróż samolotem i ze trzy dni. Jak wróciłam, był kwiecień. Na początku gadaliśmy codziennie, potem coraz mniej. Nie bardzo lubił Skype'a, więc mało kiedy się widywaliśmy. Aż tu w maju, miesiąc po powrocie, powiedział, już nie jest tak samo jak kiedyś. I nie, nie rzucił mnie. Zrobił coś lepszego.