Olimpiada - Gimnastyka idiotyczna

Wręcz przeciwnie. Obecnie jestem w szczęśliwym związku z kimś, kto wreszcie mnie szanuje i Boże, nigdy nie byłam tak szczęśliwa. No brawo, no ponownie gimnastyka zakończona emeryturą, bo już nie trzeba za kimś ganiać i robić rozkroków i szpagatów, wskoku i skoków z obrotem, tour jeté. Można po prostu wstać i się czuć bezpiecznie, że się znalazło tę bezpieczną osobę i że nie będzie jakiejś awantury o byle co, że mu się zwraca uwagę o narkotyki. że nie usłyszymy, że się rozgląda za innymi, albo że nas ta osoba zdradziła. Możemy w pełnym zaufaniu po prostu żyć z kimś i oglądać z nim sobie top model, albo nie wiem, co się teraz ogląda, bez nadwyrężania ścięgien i bez wybaczania, no właśnie, kolejnych wyskoków.

W każdym razie manifestujmy, że te happy-endy istnieją i że każdy zasługuje na swój. Ale serio, to wzbudza we mnie jakieś takie wzruszenie, że nie opowiadamy tu jedynie historii ze strasznymi zakończeniami, ale wręcz odwrotnie, z pozytywnymi rozwiązaniami. Więc zacytujmy naszą zawodniczkę. Dziś jestem już po rozwodzie, ale świat się nie skończył, wręcz przeciwnie. Obecnie jestem w szczęśliwym związku z kimś, kto wreszcie mnie szanuje i Boże, nigdy nie byłam tak szczęśliwa. Bardzo mnie to wzrusza. I przed nami jeszcze kolejna zawodniczka. Słuchajcie, ja cierpię na nie dosyt, jeśli chodzi o historie męskie. Ja mało mam listów od chłopaków jakoś. Ja się gimnastykuję, by je znajdować w swojej skrzynce. Robię sobie etykiety i będą chłopaki w kolejnych konkurencjach.