Odcinek 6: Wdzięczność - pomóż sobie z codziennym stresem. Rozmawiają Wojciech Płuciennik i dr Jacek Sypniewski

Wyobraź sobie Wojtku, że w tym roku 2025 zrobiłeś 110% jakiejś normy, prawda? Masz jakieś limity, ktoś tam ma do ciebie oczekiwania. Zrobiłeś to nawet z nawiązką 110%. Zastanówmy się, jakie będą oczekiwania wobec ciebie w 2026. To jest klasyczne myślenie pracownika, tak? No nie będę się wychylał, bo jak zrobię ponad normę, to mi to zdadzą za standard. To oznacza, że już jesteś rozsądnym pracownikiem, bo nie ma co ukrywać, że w każdej takiej sytuacji apetyt będzie na więcej. Zrób więcej, jeszcze więcej, jeszcze więcej i ciągle mało. Już nie będę pokazywał historii ze swojego doświadczenia biznesowego, kiedy pracowałem jeszcze w korporacjach i spotykałem się, czy miałem okazję być świadkiem pewnych zachowań ludzi niezwykle bogatych, właścicieli korporacji.

Natomiast można powiedzieć, że mamy to niezadowolenie ze status quo i chęć zdobywania więcej, posiadania więcej niż mój sąsiad. Jest pewnego rodzaju jakimś rysem kulturowym, który chyba mamy w tej naszej kulturze euroamerykańskiej, polskiej także. W polskiej szczególnie, zwłaszcza mówi się o tych latach minionych z ubiegłego wieku, gdzie to poczucie braku, niedosytu, życie w czasie, kiedy nic nie było sprawiło, że wiele pokoleń Polaków po prostu próbowało się jakoś odkuć, dorobić. Zdecydowanie przez fakt doświadczenia niedoborów byliśmy bardziej zdeterminowani, żeby zarobić więcej, żeby zasypać tę różnicę między nami a tymi bogatszymi krajami.

Może to brzmi paradoksalnie, ale może tak się zdarzyć. Czyli podsumowując, Jacku, nie o to chodzi, żebyśmy nie dostrzegali albo wypierali kryzysy czy trudności, tylko żebyśmy, dając sobie prawo do emocji, do przeżywania, Do smutku, do różnych emocji, które się z tym kryzysem wiążą, jednocześnie dali sobie jakąś otwartość i zachęcali samych siebie do patrzenia, do szukania pozytywów, można powiedzieć. Brzmi to trywialnie. Tak, i to zachęcali samych siebie. Sytuacja trudna jest sytuacją trudną i trzeba to przeżyć. Broń Boże, nie ignorować tego. Ból jest bólem i ma to wybrzmieć. Ale pamiętać o tym, że jakoś paradoksalnie jest w tym jeszcze jakieś światełko w tunelu.

Zrobione na boga. Teraz mój syn mi zazdrości, bo czyta Głuchowskiego, książkę Metro 2030. Ja mu mogę opowiadać o tym w ten sposób. Teraz już mogę się cieszyć z tego doświadczenia. Oczywiście to jest trywialne, bo dary trudne są różne. Każdy z nas ma różne trudności i naprawdę to mogą być bardzo trudne rzeczy, ale to nie znaczy, że należy się tutaj zatrzymać, nie iść dalej. To jest ten moment, który... Daje nam pewien bodzic do zmiany kierunku, trochę może jak kule bilardowe, gdzieś uderzenie, które albo mnie wprawia w ruch, albo zmienia kierunek mojego ruchu, żeby coś innego może zobaczyć, na co nigdy nie miałem planu ani pomysłu.