Pieśni z Północy: Sprawy rodzinne

szaro-niebieskich, bardzo skupionych oczach i małej siateczce mnóstwa tak naprawdę pokrywających ją blizn. Gdzieś tam tak naprawdę spod tego naciągniętego kaptura szaty, habitu, trudno powiedzieć właściwie, jaki do końca jest to rodzaj ubioru. Widać też równo przystrzyżony zarost. Można zauważyć, że mam złamany, przedlaty nos, który nie do końca dobrze się zrósł. A u pasa tak naprawdę wisi mnóstwo małych drewnianych tabliczek z wypalonymi konkretnymi cytatami z Dobrej Księgi Lebiody.

Na szyi natomiast wiszą małe koraliki modlitewne. To jest to, jak się mniej więcej prezentuje, tak naprawdę przechadzając się tą dzielnicą i pilnie się rozglądając, tak jakbym szukał czegoś albo kogoś swoim spojrzeniem. Myślę, że od czasu do czasu zatrzymuję się przed niektórymi mieszkańcami, elfami, krasnoludami i dzielę się jakimś mądrym cytatem na temat życia wśród ludzi, na temat tego, że prorok Lebioda naucza, że każdy jest nam bratem.

oczywiście wspieranego odpowiednio przez obce monety, nie wpadło ci w uszy. Teraz natomiast, Prochorze, ty widzisz jak do Tinuwiel podchodzi, do tego stoiska, przy którym ona stoi, udając, że przegląda towar, podchodzi wysoki, dość kaczkowato chodzący mężczyzna z ogoloną na gładko głową. Ja zbliżę się tam, ale to jest tak, że moje ruchy zrobiły się trochę bardziej sprężyste. Mało kto to zauważy, bo mało kto się przygląda świadkowi Lebiody, natomiast pod tym habitem napięły się mięśnie.

Następny żebrak. Wszyscy jesteśmy braćmi. Tak mawiał prezydent Lebioda. Jeśli skupisz się na jego naukach bracie, to na pewno odnajdziesz w sobie jego światło. Pierdolę w dupę twoje światło! Odchodzi. Musicie bardzo cierpieć w tej dzielnicy. Ludzi to morze. i przechodzi dalej w tłum. On nie to, że chce się z Tobą bić, nie to, że szuka zaczepki, natomiast ewidentnie to nie jest jego najlepszy dzień, faktycznie. Przenieśmy się. Przenieśmy się w inne miejsce, gdzie myślę, że Wiedźmińskie Zlecenie zaraz sobie rozpracujemy.

Całą wystawkę wiedźmińską. Nie jestem przekonana. Wiesz, Sorsza, martwię się o ciebie. Nie martw się tak o wszystkich. Rubelku, ja chcę kucnąć koło niej i tak ją wziąć, wiesz, za ręce. Strasznie się o wszystko martwisz. To dlatego, że jestem taka wrażliwa. Mogę mieć szczeniaczka? Masz konika. Ale teraz pytam o szczeniaczka. Nie zmieniaj tematu. Dałabym mu takie piękne imię. Tak? Jezu. Lebiodo. Ale nie dziś, dobrze?

Na razie. W ogóle posłuchajcie, co Kiwi nagrała, bo to jest sztos. Posłuchaj, to prorok Lebioda naucza, by kochać, że każdy twój brat tej nocy kony rogarnie pożoga, nie ujdzie, kto zdrajca i kat. Tej nocy chody rogar nie pożoga, nie ujdzie, kto zdrajca i kar. Na skroń króla złota korona, na skroń króla złoto wciąż lepkie od krwi i wciąż ciepłe od ciała padłego wroga w tych rękach pochodnia i róż.

I to jest ten żebrak. Ja sobie do niego podejdę. Jak tak mówię, to znaczy, że oczekuję wsparcia. Nieumóżny. Ja mu wrzucę monetę. Ta moneta zabrzęczała ciężej niż inne monety. Widzę, że prorok Lebioda poszczęścił ci i dał dobre sumienie. Tam jest zdecydowanie na koniec znak zapytania. Może.

No to jest łowca. Aha. O, to nie ma znaczenia akurat u mnie. Pięć. w porządku, trafiasz go. Drugi, widząc, że w ogóle, że wiesz, że szemrany misjonarz prorok Alebiody strzela, kurde, z rękawa, gościu zaczyna uciekać. Bardzo dobrze, bo tego, który tutaj został, to trudno, już nie włożę habitu, bo to żadna przykrywka, ale w momencie, kiedy ten jeden już mi tylko został, to ja będę go atakował mieczem, ale po to, żeby wziąć żywcem. Myślę, że to nie rzucajmy już, bo to wiesz... Szanujmy się, rozwaliłeś jego trzech towarzyszy przed chwilą, zanim zdążył się zorientować, co się stało.