Pieśni z Północy: Sprawy rodzinne

No, strażnicy miejscy. Do kogo się odezwać ze straży? Jest kapitan. On najbardziej łebski chłop. Chyba najlepiej jego pytać. Na imię mu Borna. Gdzie znajdę Borna? Pewno w ich kwaterach albo... Tam u nich, ale mogę zawezwać, bo mogę, tak. Kto z nieludzi ma tutaj głos? Wiesz, może do kogo tam się odezwać? No, zawsze głos mają Vivaldi, nie? Znaczy... No, oni mają pieniądz.

Przy biurku, takim wiesz, ustawionym, żeby się na nie wchodziło z ulicy. Siedzi drzemiąc, rozparty w tył. Grubszy mężczyzna. Grubszy to jest eufemizm. On wylewa się z krzesła, w którym się rozpadł. Otworzę w takim razie drzwi i zamknę jeszcze raz, tylko trochę mocniej. No. Czy to pan? I tutaj powiem jego imię. Ja niestety nie pamiętam. To Borna było imię. Borna. Nie, ale to ja zawoła.

Czy mogę poprosić o okazanie znaku cechowego? Pokazuję ponownie. Dziękuję. Zapraszam. Napijesz się wody? Bardzo chętnie. I on faktycznie prowadzi cię do pokoju wewnątrz. Chyba najłatwiej będzie mi zaproponować, że odpowiem na twoje pytania, pani... Sursza. Mam na imię Borna. Słyszałam o tym. Tak? I myślę, że spojrzę na niego takim wzrokiem znawcy.

A co powie pan w takim razie, panie Borna, żebyśmy przeszli się na miejsce zdarzeń? Oczywiście. Nie usłyszę o wszystkim. Ale proszę. Dowiem się, ile osób Proszę, nie tytułuj mnie, dobrze? Dobrze. Mam na imię Borna. A więc Borna. Będę panem za dużo pieniędzy i wiele lat. Pójdźmy. To uprzyjemni nasz spacer. I on faktycznie, wiesz, wchodzi w rolę gospodarza. On ma pewne siebie ruchy, gdzie de facto prowadzi cię do wyjścia. Widziałeś któreś z ciał? No, wszystkie.

Widzicie, że tutaj on zdecydowanie postanowił się zabezpieczyć. Prochor, ty wśród tych strażników rozpoznasz tego, który ci uciekł. Tym razem w mundurze, pięknie wiesz, stojącego z halabardo. A jest Borna? Nie, Borny tu nie ma. Cenie patriotów. Myślę, że nawet się do niego uśmiechnę. Mówiłam po zapłatę. Mówię absolutnie ignorując fakt, że są tutaj jeszcze inni.