Mentionsy Mentionsy
Hrabia Monte Christo
Hrabia Monte Christo

Hrabia Monte Christo. 49. Rodzina Morrelów

27.07.2025 ·21 min 25 s

Aleksander Dumas. Cała książka. Zapraszam do słuchania!

Była to nasza mała Julka. Obecnie, jak jej to wysłannik domu Thompson & French przepowiedział, pani Emanuelowa Herbult, ujrzawszy nieznajomego, krzyknęła z zakłopotania. Maksymilian roześmiał się. Ależ nie przeszkadzaj sobie, siostrzyczko. Pan Hrabia, chociaż jest dopiero od dwóch dni w Paryżu, wie już dobrze, co to jest rentierka z Maryis, a jeśli nawet nie wie, to ty mu powiesz. — Ach, proszę pana! — zawołała Julia. — Mój brat przyprowadził tu pana zdradziecko. Nie ma żadnych względów dla swojej biednej siostry. Penelon! Penelon! Staruszek, który okopywał grządkę róż bengalskich, wbił motykę w ziemię i zbliżył się z czapką w ręku. Kryjąc w kąciku ust najlepiej jak się tylko dało prymkę.

Białe kosmyki srebrzyły się na jego czuprynie, a ogorzała twarz. Śmiałe i żywe oko wskazywały, że to stary wilk morski, spalony równikowym słońcem, wysmagany wichrami burz. Panienka mnie wołała? Oto jestem. Penelon zwykł nadal nazywać córkę swego pryncypała panienką Julią i nie mógł za skarby nauczyć się mówić jej pani. — Penelonie — rzekła Julia — idźże zaraz i daj znać panu Emanuelowi, że mamy wspaniałego gościa, a tymczasem Maksymilian zaprowadzi pana do salonu. I zwróciła się do Monte Christo. — Pan pozwoli, abym na chwilę pobiegła do siebie? I nie czekając na odpowiedź, zniknęła za krzewem, biegnąc do domu boczną ścieżką. — Ach, drogi panie Morrel — rzekł Monte Christo — przykro mi, że narobiłem tyle zamieszania u państwa.

Był to bilecik od Sindbada żeglarza zaadresowany do Julii. Nieznajomy, mówi Pan, a więc nie wiecie, kim był człowiek, co oddał Wam tę przysługę? Nie, nigdy nie mieliśmy szczęścia uścisnąć jego ręki. Nie z naszej winy, bo nieraz gorąco prosiliśmy Boga o tę łaskę, odparł Maksymilian. W całym tym wypadku jest jakieś tajemnicze zrządzenie, którego jeszcze nie zdołaliśmy pojąć. Wszystkim kierowała jakaś tajemnicza ręka, niewidzialna i potężna jak u czarodzieja. O, ale ja nie straciłam jeszcze nadziei, odezwała się Julia, że ucałuję kiedyś tę rękę, jak teraz całuję sakiewkę, której dotykał on. Przed czterema laty Penelon był w Trieście. Penelon, panie hrabio, to ów poczciwy marynarz, którego widział pan z łopatą w ręku.

Z szypra zrobił się ogrodnikiem. W Trieście Penelon zauważył w porcie jakiegoś Anglika, co wsiadał do jachtu i poznał że to ten sam człowiek, który był u mego ojca 5 czerwca 1829 roku, a 5 września napisał ten list. Penelon twierdzi, że był to na pewno jeden i ten sam człowiek, ale nie śmiał do niego przemówić. Anglik, rzekł w zamyśleniu Monte Christo. Każde spojrzenie Julii niepokoiło go. – Anglik, powiadacie państwo? – Tak – odpowiedział Maksymilian. – Anglik, co przedstawił się nam jako wysłannik firmy Thomson & French w Rzymie. Dlatego właśnie zadrżałem, gdy Pan Hrabia powiedział u Pana de Morserve, że Thomson i French są Twoimi bankierami.

Pokazano wszystkie 4 dopasowania. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.