Mentionsy Mentionsy
Hrabia Monte Christo
Hrabia Monte Christo

Hrabia Monte Christo. 49. Rodzina Morrelów

27.07.2025 ·21 min 25 s

Aleksander Dumas. Cała książka. Zapraszam do słuchania!

Całe drugie piętro zajmował Maksymilian. Był tu taki sam rozkład jak u siostry, tyle tylko, że jadalnię zamieniono na pokój do gry w bilard. Tu Maksymilian przyjmował przyjaciół. Gdy powóz hrabiego zatrzymał się przed bramą, Maksymilian właśnie doglądał czyszczenia swojego konia, stojąc przy wejściu do ogrodu i paląc cygaro. Kokles otworzył bramę, jak my już mówili, a Baptysta, zeskoczywszy z kozła, zapytał, czy państwo Herbult i Maksymilian Morrel raczą przyjąć hrabiego de Monte Christo. – Hrabiego de Monte Christo? – zawołał Morrel, rzucając cygaro i wybiegając naprzeciw gościowi. – Oczywiście. O, panie hrabio, dzięki ci tysięczne, żeś pamiętał o obietnicy.

Białe kosmyki srebrzyły się na jego czuprynie, a ogorzała twarz. Śmiałe i żywe oko wskazywały, że to stary wilk morski, spalony równikowym słońcem, wysmagany wichrami burz. Panienka mnie wołała? Oto jestem. Penelon zwykł nadal nazywać córkę swego pryncypała panienką Julią i nie mógł za skarby nauczyć się mówić jej pani. — Penelonie — rzekła Julia — idźże zaraz i daj znać panu Emanuelowi, że mamy wspaniałego gościa, a tymczasem Maksymilian zaprowadzi pana do salonu. I zwróciła się do Monte Christo. — Pan pozwoli, abym na chwilę pobiegła do siebie? I nie czekając na odpowiedź, zniknęła za krzewem, biegnąc do domu boczną ścieżką. — Ach, drogi panie Morrel — rzekł Monte Christo — przykro mi, że narobiłem tyle zamieszania u państwa.

— O, niech pan patrzy! — roześmiał się Maksymilian. — O tam! Teraz mąż zamienia kurtkę na surdut. — O, proszę mi wierzyć, znają tu pana. Uprzedziłem o pańskich odwiedzinach. — Zdaje mi się, że ma pan bardzo szczęśliwą rodzinę — rzekł hrabia, jakby odpowiadając własnym myślom. O tak, ręczę za to, panie hrabio. I nie ma w tym nic dziwnego. Do szczęścia nie brakuje im niczego. Są młodzi, weseli, kochają się, a mając 25 tysięcy liwrów renty na rok, zdaje im się, że to iście Rothschildowe bogactwa, choć widzieli wiele ogromnych fortun. Jednak to mało 25 tysięcy, rzekł Monte Christo z tak łagodną troską w głosie, że Maksymilianowi rozrzewniło się serce, jakby słyszał głos ojca.

I Bóg zesłał państwu, jak to zwykle bywa, pociechę w nieszczęściu. – O tak, panie hrabio – rzekła Julia. – Możemy tak powiedzieć, bo Bóg zrobił dla nas to, co robi tylko dla swych wybrańców. Zesłał nam anioła. Hrabia zaczerwienił się nagle i zakaszlał, podnosząc do ust chusteczka, by ukryć w ten sposób wzruszenie. – Ci, co się urodzili w purpurze i nigdy niczego nie pragnęli – odezwał się Emanuel – nie znają szczęścia, jakie daje życie. Podobnie ten, Czyje życie nigdy nie pozostawało na łasce czterech desek pośród wzburzonego morza, nie doceni nigdy czystego nieba. Monte Christo wstał, nic nie mówiąc, bo głos drżałby mu, także z łatwością można by zauważyć miotające nim emocje, i zaczął przechadzać tam i z powrotem po salonie.

— Uśmiecha się pan. — To na widok naszych zbytków, panie hrabio? — spytał Maksymilian, podążając spojrzeniem za Monte Christo. — O nie! — odparł Monte Christo. Blady przyciskał dłoń do serca, tłumiąc jego bicie, a drugą wskazał Maksymilianowi kryształowy kosz, pod którym leżała na poduszeczce z czarnego aksamitu jedwabna sakiewka. Zadawałem sobie tylko pytanie, do czego też może służyć ta sakiewka, w której jest chyba jakiś karteluszek i całkiem piękny diament. Twarz Maksymiliana spoważniała. – To, panie hrabio, najcenniejszy ze skarbów naszej rodziny. – O tak, diament jest naprawdę piękny – zgodził się Monte Christo.

O, brat nie mówi wcale o tym kamieniu, chociaż oszacowano go na 100 tysięcy franków. Chciał przez to powiedzieć, że przedmioty w sakiewce są naszymi relikwiami po aniele, o którym przed chwilą mówiliśmy. Nie rozumiem, ale chyba nie wypada mi pytać, droga pani, odpowiedział Monte Christo z ukłonem. Przepraszam, nie chciałem być niedyskretny. No, pan niedyskretny. Och, przecież to dla nas wielkie szczęście, że dzięki panu możemy o tym opowiedzieć. Gdybyśmy chcieli ukrywać piękny czyn, który nam ta sakiewka przypomina, nigdy byśmy jej tak nie wystawili na widok. Och, chcielibyśmy rozgłosić tę historię całemu światu. Wtedy może by zadrżał nasz dobroczyńca i po tym moglibyśmy go poznać.

Do prawdy, wykrztusił Monte Christo. Panie hrabio, rzekł Maksymilian podnosząc klosz i całując z nabożeństwem sakiewkę. Tej sakiewki dotykała ręka człowieka, który ocalił naszego ojca od śmierci, nas od ruiny, a nasze imię od hańby. Człowieka, dzięki któremu my, biedne dzieci skazane na nędzę i łzy, dziś możemy słyszeć, jak ludzie unoszą się nad naszym szczęściem. Ten list... I Maksymilian wyjął list z woreczka i podał hrabiemu. Ten list napisała jego ręka w dniu, gdy mój ojciec podjął rozpaczliwą decyzję, a ten diament siostra moja otrzymała w posagu od szlachetnego nieznajomego. Monte Christo otworzył list i przeczytał z nieopisanym szczęściem. List ten znany jest naszym czytelnikom.

Z szypra zrobił się ogrodnikiem. W Trieście Penelon zauważył w porcie jakiegoś Anglika, co wsiadał do jachtu i poznał że to ten sam człowiek, który był u mego ojca 5 czerwca 1829 roku, a 5 września napisał ten list. Penelon twierdzi, że był to na pewno jeden i ten sam człowiek, ale nie śmiał do niego przemówić. Anglik, rzekł w zamyśleniu Monte Christo. Każde spojrzenie Julii niepokoiło go. – Anglik, powiadacie państwo? – Tak – odpowiedział Maksymilian. – Anglik, co przedstawił się nam jako wysłannik firmy Thomson & French w Rzymie. Dlatego właśnie zadrżałem, gdy Pan Hrabia powiedział u Pana de Morserve, że Thomson i French są Twoimi bankierami.

Na litość boską działo się to w roku 1829. Czy znał Pan tego Anglika? No ale przecież mówiłeś mi Pan, że Thomson i French zawsze zaprzeczali, że oddali Państwu tę przysługę. Tak, a więc ten Anglik to może jakiś człowiek wdzięczny waszemu ojcu za jakieś dobrodziejstwo, o jakim ojciec sam dawno zapomniał i oddał państwu przysługę pod taką przykrywką. Wobec takiego wydarzenia wszystko jest możliwe, nawet cud. Jakże się ten Anglik nazywał? – zapytał Monte Christo. Nie podał nam nazwiska – odparła Julia, wpatrując się w Hrabiego z głęboką uwagą, poza tym, którym podpisał list – Sindbad Zeglarz. To oczywiście nie nazwisko, ale pseudonim. A widząc, że Julia przypatruje mu się jeszcze uważniej, że stara się uchwycić w locie i skojarzyć brzmienie głosu rzeku.

Nie wierzył przynajmniej wtedy, gdy go poznałem, rzekł Monte Christo, w którym głos Julii, dobywający się z samej duszy, poruszył wszystkie najgłębsze nawet struny. Ale może od tego czasu zdobył jakiś dowód, że wdzięczność ludzka istnieje? – I pan zna tego człowieka? – zawołał Emanuel. – O, proszę pana, jeżeli go pan zna, błagam, niech pan nam powie, czy mógłbyś nas do niego zaprowadzić, pokazać go nam albo powiedzieć, gdzie jest. Maksymilianie, Emanuelu, powiedzcie sami, gdybyśmy go kiedy odnaleźli, przecież będzie musiał wtedy uwierzyć, że istnieje pamięć serca. Monte Christo poczuł, że do oczu napłynęły mu łzy. Znowu przeszedł się po salonie. — Na litość — rzekł Maksymilian. — Jeżeli wie pan cokolwiek o tym człowieku, proszę, powiedz tam wszystko.

— Niestety — odparł Monte Christo, tłumiąc wzruszenie. — Jeżeli to Lord Wilmore jest waszym dobroczyńcą, obawiam się, że możecie go nigdy nie spotkać. Przed dwoma czy trzema laty rozstałem się z nim w Palermo. Odpływał w jakieś egzotyczne kraje. Wątpię, czy stamtąd powróci. – O, jakże pan jesteś okrutny – zawołała Julia z przestrachem i łzy zakręciły się w jej oczach. – Pani – rzekł poważnie Monte Christo, pochłaniając wzrokiem te dwie płynne perły, co spływały po policzkach Julii. Gdyby Lord Wilmore widział to, co ja tutaj widzę, może pokochałby jeszcze życie, bo pani łzy pogodziłyby go z rodzajem ludzkim. Wyciągnął rękę do Julii, a ona podała mu swoją, jak urzeczona wzrokiem i tonem głosu hrabiego.

Pan hrabia ma rację. Przypomnij sobie, co nam tak często mówił ojciec. To nie żaden Anglik ofiarował nam tyle szczęścia. Monte Christo zadrżał. Ojciec mówił wam coś takiego? Podchwycił żywo. Ojciec widział w tym zdarzeniu cud. Ojciec wierzył, że nasz Dobroczyńca powstał dla nas z grobu. O, to był doprawdy wzruszający przesąd. Sam w to nie wierzyłem, ale nie chciałem niszczyć tej wiary w jego szlachetnym sercu. Ileś razy ojciec w zadumaniu szeptał imię drogiego przyjaciela, przyjaciela utraconego, a gdy umierał, gdy bliskość wieczności jakby ofiarowała mu dar objawienia, jego myśl, dotąd tylko przypuszczenie, zmieniła się w przekonanie, albowiem ostatnie słowa, jakie wyrzekł to Maksymilianie, to był Edmund Dantes.

Hrabia od kilku chwil bladł coraz bardziej, a słysząc te słowa pobladł przerażająco. Krew napłynęła mu do serca, nie mógł wyrzec słowa. Spojrzał na zegarek, jakby zapomniał, która godzina. Wziął cylinder, pożegnał panią Herbult, mamrocząc w zakłopotaniu jakąś formułkę grzecznościową i uścisnął ręce Emanuelowi i Maksymilianowi. Pani, proszę mi pozwolić, abym mógł ją czasem odwiedzić. Dom państwa jest uroczy i jestem wdzięczny za tak serdeczne przyjęcie. Pierwszy raz od wielu lat tak się zasiedziałem. I wyszedł wielkimi krokami. – Co za dziwaczny człowiek ten twój Hrabia de Monte Christo – odezwał się Emanuel.

Pokazano wszystkie 13 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.