Mentionsy Mentionsy
Hrabia Monte Christo
Hrabia Monte Christo

Hrabia Monte Christo. 49. Rodzina Morrelów

27.07.2025 ·21 min 25 s

Aleksander Dumas. Cała książka. Zapraszam do słuchania!

49. Rodzina Morrelów W kilka minut hrabia dotarł pod siódemkę na ulicy Mesleji. Dom był biały, wesoły, a na dziedzińcu z przodu rosły dwie kępy pięknie ukwieconych krzewów. W odźwiernym, co mu otworzył bramę, hrabia poznał starego koklesa, ale kokles, jak sobie przypominamy, miał tylko jedno oko, które mu na dodatek znacznie osłabło w ciągu ostatnich dziewięciu lat i nie poznał hrabiego. Aby zajechać przed Ganek, powozy musiały okrążyć małą fontannę w kształcie muszli. Zbytek ten budził ogólną zazdrość w całej dzielnicy i dzięki niemu dom zyskał sobie przydomek małego Wersalu. Dom miał dwa piętra z mansardą, poniżej w suterenie znajdowały się kuchnia, a jeszcze niżej piwnice.

Całe drugie piętro zajmował Maksymilian. Był tu taki sam rozkład jak u siostry, tyle tylko, że jadalnię zamieniono na pokój do gry w bilard. Tu Maksymilian przyjmował przyjaciół. Gdy powóz hrabiego zatrzymał się przed bramą, Maksymilian właśnie doglądał czyszczenia swojego konia, stojąc przy wejściu do ogrodu i paląc cygaro. Kokles otworzył bramę, jak my już mówili, a Baptysta, zeskoczywszy z kozła, zapytał, czy państwo Herbult i Maksymilian Morrel raczą przyjąć hrabiego de Monte Christo. – Hrabiego de Monte Christo? – zawołał Morrel, rzucając cygaro i wybiegając naprzeciw gościowi. – Oczywiście. O, panie hrabio, dzięki ci tysięczne, żeś pamiętał o obietnicy.

Białe kosmyki srebrzyły się na jego czuprynie, a ogorzała twarz. Śmiałe i żywe oko wskazywały, że to stary wilk morski, spalony równikowym słońcem, wysmagany wichrami burz. Panienka mnie wołała? Oto jestem. Penelon zwykł nadal nazywać córkę swego pryncypała panienką Julią i nie mógł za skarby nauczyć się mówić jej pani. — Penelonie — rzekła Julia — idźże zaraz i daj znać panu Emanuelowi, że mamy wspaniałego gościa, a tymczasem Maksymilian zaprowadzi pana do salonu. I zwróciła się do Monte Christo. — Pan pozwoli, abym na chwilę pobiegła do siebie? I nie czekając na odpowiedź, zniknęła za krzewem, biegnąc do domu boczną ścieżką. — Ach, drogi panie Morrel — rzekł Monte Christo — przykro mi, że narobiłem tyle zamieszania u państwa.

Od pana Delauneya, który tyle zapłaci, bo chce połączyć naszą firmę ze swoją. – Co o tym myślisz? – Och, kochany – rzekła siostra – firma Morrel może być prowadzona tylko przez Morela. Czy nie warto wyrzec się trzystu tysięcy, aby uchronić dobre imię ojca przed nierzeczliwymi kaprysami losu? – Też tak myślałem – odpowiedział Emmanuel – ale chciałem zasięgnąć twojej rady. A więc kochany, taka jest moja rada. Wszystkie nasze wierzytelności już wpłynęły. Zapłaciliśmy należności. Możemy podsumować rachunek z ostatnich dwóch tygodni i zamknąć kasę. Zróbmy tak i zamykajmy. I tak też się stało. Kwadrans po trzeciej przybył jakiś klient, chcąc ubezpieczyć dwa statki. Zysk wyniósłby dla nich na czysto 15 tysięcy franków gotówką.

Pokazano wszystkie 4 dopasowania. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.