Hrabia Monte Christo. 31. Włochy. Sindbad Żeglarz

Franz nawiązał znowu rozmowę. Mój kochany Geteano, mówiłeś mi, że wyspa Monte Christo jest przytułkiem dla przemytników i piratów morskich, a zdaje mi się, że tu zupełnie inny rodzaj zwierzyny niż kozice. To prawda, panie hrabio. Wiedziałem, że przemytnicy istnieją, ale myślałem, że gdy teraz zdobyliśmy i opanowaliśmy Algier i Tunis, piraci grasują już tylko w romansach Coopera i Marriata. No cóż, wielmożny pan się myli. Z piratami jest tak jak z bandytami, z którymi jakoby rozprawił się papież Leo XII. A przecież oni co dnia niemal u samych bram Rzymu napadają na podróżnych. Czy pan nie słyszał, jak pół roku temu napadli na dyplomatę francuskiego przy stolicy apostolskiej i obrabowali go doszczętnie?

Gość pogratulował z tego powodu gospodarzowi. A tak! Odrzekł gospodarz, czyniąc z wielką swobodą honory domu. To biedne stworzenie, całkiem nieoddane, stara się jak może dogadzać mi we wszystkim. Pamięta, że mu ocaliłem życie, a ponieważ zależało mu wtedy na własnej głowie, jest mi, jak się zdaje, wdzięczny, że pomogłem mu ją zachować. Ali podszedł do swego pana i podniósł do ust jego rękę. — Czy okaże się zbyt niedyskretnie, jeżeli zapytam, w jakich okolicznościach dokonałeś pan tak pięknego czynu? — O mój Boże, było to bardzo proste — odpowiedział gospodarz. Podobno niecnota kręcił się koło haremu Bey'a Tunisu, co nie przystoi chłopakowi o takim kolorze skóry.