O Wiktorii, co u szamanki mieszkała

No więc odpuściłam. Moja relacja z Bogiem była wtedy bardzo skomplikowana. Z jednej strony robiłam kurs animatorski, z drugiej nie umiałam odnaleźć sensu wszystkiego, co mnie spotkało i miejsca dla Boga w tych wydarzeniach. Na samym początku wiara była dla mnie kotwicą, czymś, co dawało mi siłę, żeby każdego dnia próbować poukładać siebie na nowo. Z czasem ten zapał coraz bardziej wygasał. Miejsce wiary zastępowały pytania, poczucie niezrozumienia i brak sensu. Co więcej, moja dalsza rodzina wpadła na cudowny pomysł wspólnego odmawiania różańca w moim domu w każdą miesięcznicę tych tragicznych wydarzeń i wszystkim bardzo zależało, żebym właśnie ja z moimi rodzicami prowadziła modlitwy. Nie chciałem tego robić jednak, dla mojej mamy to było bardzo ważne.