O Wiktorii, co u szamanki mieszkała

Nie wspominając o tym, że po każdym z nich czułam się niesamowicie lekko i po prostu dobrze. Nigdy wcześniej nie czułam się w ten sposób. Ja wiem, że część słuchaczy pewnie pomyśli, że mój wagonik do Wariatkowa dawno już odjechał, że to się nie mogło wydarzyć. No cóż, gdyby ktoś mi o tym opowiadał, pewnie też bym nie uwierzyła. Wracając, nie była to ostatnia niekatolicka rzecz, w której uczestniczyłam. Byłam też na indiańskim Dniu Skupienia, podczas którego wychwalano Matkę Ziemię, tworzono tytoń pokoju, święcono minerały i takie tam różne derdymały. Nie będę ukrywał, że byłam zachwycona możliwością poznania tego innego spojrzenia na świat. Izabela była serdeczna, otwarta na innych i bardzo empatyczna. Bardzo się przy nich otworzyłam. Opowiedziała mi o moim bracie, o mojej sytuacji i tak dalej.