Kacper Klimczak - Pedagog Szczęścia
Szczęście nie jako hasło, tylko jako konkretna praca. Z młodzieżą, z nauczycielami, ze szkołą, która często tego szczęścia uczy najmniej. Kacper to dziś Pedagog Szczęścia, ale zanim zaczął pokazywać innym, jak szukać sensu i spokoju, sam musiał do tego dojść. W tej rozmowie jest i historia, i codzienność tej pracy – narzędzia, spotkania, zmęczenie, ale też frajda, która daje siłę, by robić to dalej.
To nie zaprzeczenie pięknym emocjom, ale nauczenie się ich przeżywać. A skoro o nauczeniu, to dzisiaj waszym gościem jest facet, który jest pedagogiem Emocji. No, znany jako pedagog szczęścia. Kacper. Dzień dobry. Cześć. Witam wszystkich serdecznie i życzę miłej rozmowy, jaką mam nadzieję tu będziemy mieć. Jaka jest twoja droga? To zależy od którego momentu cię to interesuje. Droga ma wiele etapów. Dzisiaj widzisz mnie na etapie takim, gdzie moje życie jest poukładane. Ja jestem szczęśliwy. Ale moja droga nie zaczęła się w szczęściu. Właściwie to pochodzę z miejsca, gdzie szczęśliwy nie był nikt. A o szczęściu się mówiło, że trzeba na nie zapracować, może nawet ukraść pierwsze jakieś szczęście.
Bo to nie jest prawda. W sensie jakby patrzyłem na moje życie, miałem wtedy 23 lata i mówię to, to, to i to dowodzi, że to nie jest prawda, że ty wiesz lepiej, Kasper. No i to było trudne. Musiałem się przyznać sam przed sobą. Mega nie chciałem poprosić o pomoc. Dla mnie to znaczyło, że przyznajesz się... jesteś słaby. Jesteś do niczego. I jesteś facetem, czy nie? A jak prosisz o pomoc, to ty nie jesteś facetem, tylko jesteś kimś, kto sobie nie radzi. A tego nie chciałem pokazać, nie? No i... Ale zdałem sobie sprawę wtedy, że jeżeli ja naprawdę chcę komuś pomóc, to ja muszę przestać udawać, że wiem lepiej. I jak to się stało, to był właśnie taki dzień, który pamiętam. to dużo ze mnie presji spadło.
Pokazano wszystkie 2 dopasowania. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Szczęście nie jako hasło, tylko jako konkretna praca. Z młodzieżą, z nauczycielami, ze szkołą, która często tego szczęścia uczy najmniej. Kacper to dziś Pedagog Szczęścia, ale zanim zaczął pokazywać innym, jak szukać sensu i spokoju, sam musiał do tego dojść. W tej rozmowie jest i historia, i codzienność tej pracy – narzędzia, spotkania, zmęczenie, ale też frajda, która daje siłę, by robić to dalej.