Ewa Rozkosz - Po nitce do owcy

Krótko mówiąc, Bardzo, bardzo różne były te ścieżki. Byłam w znakomitym zespole badawczym z profesora Emanuela Kulczyckiego. Fenomenalny czas, wspaniały zespół, bardzo dobre praktyki, które tam mogłam rozwijać właśnie w takim gronie. Z zespołu odeszłam, bo tak się ułożyło, że tak powiem rodzinnie, że byłam potrzebna tu i teraz jakby w innym miejscu. Nie żałuję oczywiście tej decyzji, po prostu zawsze uważałam, że w nauce nie ma przestrzeni na to, nauka nie lubi konkurencji. Albo robisz to bardzo porządnie, uczelnia, akademia jest zespołem, nie jest zakładem pracy chronionych, tylko mówiąc.

Albo to robisz porządnie, jeżeli nie jesteś w stanie, bo masz taką sytuację życiową, po prostu uczciwiej jest odejść. Bardzo mi tego brakowało. Oj, to naprawdę ci, którzy mnie znają, to dobrze wiedzą, że było to bardzo trudne. To była część mojej tożsamości, wiesz. I to się wszystko złożyło razem, bo jakby pewne tematy się... Ale to był projekt badawczy dotyczący czego? Wiesz co, ja byłam w projekcie badawczym profesora Kulczyckiego, zajmowaliśmy się ewaluacją nauki w Polsce, ocenami systemów, byłam związana też z konstruowaniem instrumentów polityki naukowej swego czasu, takie różne rzeczy. W ogóle nic z włókną z nas. Oprócz tego, że sobie dubałam coś w domu, by nie było.