Biegnąc po ścianie. Rozmowa z Aleksandrą Mirosław

Za każdy kolejny bieg to były pierwsze zawody, kiedy mój attitude się jakby... prezencja na tych zawodach się bardzo zmieniła, bo ja byłam bardzo taka spokojna, bardzo się skupiałam na tu i teraz, na tym co widzę, na takich szczegółach, które mnie trzymały w tym momencie. Ja nie myślałam w ogóle przez ani sekundę tego startu, nie myślałam w ogóle o wygranej, o bilecie, tylko myślałam o każdym kolejnym biegu i wiedziałam, że... niezależnie na którym etapie skończę, to był max dzisiejszego dnia. Ja byłam z tym w jakiś sposób pogodzona, że jakby ja pogodziłam się z konsekwencjami, potencjalnymi konsekwencjami, ale z drugiej strony nie było tak, że się poddałam. Tylko wiedziałam jakby, co się wydarzy, jeżeli, natomiast nie myślałam o tym. Ciągnę cię trochę za język i pięknie opowiadasz o tym, co się działo z tobą i w tobie, bo mam takie poczucie, że wielu z nas, kibiców, nie widzi tych kulis, to znaczy widzi wynik, a bardzo potrzebujemy współczesnych herosów, bo ja się zastanawiam, ja się wychowałam na sukcesach Adama Małysza, kiedy wszyscy co niedziela czekaliśmy na jakiś turniej skoków i krzyczeliśmy leć, Adam leć i on naprawdę leciał jak nasze marzenia w przestworza,

Ale zastanawiam się, jak radziłby sobie Adam Małysz, jaka byłaby jego kariera, gdyby osiągał te sukcesy w dobie social mediów. W dobie, w której jeżeli ktoś z naszych rodaków osiąga sukcesy w jakiejś dyscyplinie, my w dużej większości natychmiastowo stajemy się ekspertami w tej dziedzinie i mamy różne oczekiwania, które wplatamy w tę osobę. To musi być strasznie trudne. Czy ciebie to jeszcze dotyka? Czy ciebie to dotykało na jakimś etapie? Czy masz jakieś specjalne strategie, które sprawiają, że oczekiwania nie mają wstępu do twojego życia? Wiesz co, ja myślę, że niezależnie jak twardą masz skorupę i niezależnie jakie masz narzędzia i taktyki na radzenie sobie z tym, i tak, i tak cię to będzie w jakimś tam mniejszym, większym stopniu dotykać.